รอยร้าวบนผืนฟ้า

กลิ่นอายโลหิตคาวคลุ้งเจือจางอยู่ในสายหมอกหนาทึบของยอดเขาหมื่นเมฆา ที่ซึ่งกฎเกณฑ์แห่งสวรรค์และดินถูกท้าทายด้วยคมกระบี่เดียว เซี่ยอวิ๋นหานยืนนิ่งสงอยู่บนลานหินผาศิลาขาว ร่างสูงโปร่งในอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์สะท้อนแสงเรืองรองจากกระบี่บินนับร้อยที่ปักรายล้อมรอบตัว ดวงตาสงบนิ่งดุจผืนน้ำแข็งพันปีทอดมองลงไปยังเบื้องล่าง ที่ซึ่งความเงียบงันถูกฉีกกระชากด้วยเสียงหอบหายใจรุนแรงและเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่กำลังลากผ่านม่านเมฆเข้ามาใกล้ทุกขณะ "ศิษย์พี่... ช่วย... ช่วยด้วย..." เสียงแหบพร่าหลุดลอดริมฝีปากที่ซีดเซียวไร้สีเลือดของร่างที่ทรุดฮวบลงแทบเท้า เงาร่างบอบบางในชุดอาภรณ์สำนักเซียนที่บัดนี้ขาดวิ่นและเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดสีดำสนิท นางล้มลงตรงหน้าเขา พร้อมกับเศษซากกระบี่หักครึ่งเล่มหนึ่งที่กุมไว้แน่นในมือเรียวที่สั่นเทา หลิงเยว่... ศิษย์สาวผู้เคยทรนงองอาจแห่งสำนักอัคคีผลาญสวรรค์ บัดนี้กลับเหลือเพียงลมหายใจรวยริน ร่างกายของนางเต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์จากพลังมารสีม่วงเข้มที่ยังคงกัดกินเนื้อหนังและแผ่ไอความร้อนระอุออกมาไม่ขาดสาย พิษมารนี้กำลังแผดเผาเส้นชีพจรลมปราณของนางให้มอดไหม้เป็นจุลทีละน้อย เซี่ยอวิ๋นหานยังคงไม่ขยับเขยื้อน ปลายกระบี่ในมือซ้ายของเขาสั่นไหวเพียงเล็กน้อยด้วยคลื่นพลังที่สะท้อนถึงความปั่นป่วนภายในจิตใจ แม้ใบหน้าจะยังคงเรียบเฉยราวกรรมสิทธิ์แห่งความเย็นชา ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับไหววูบดั่งเปลวเทียนต้องสายลมเมื่อกวาดมองรอยแผลลึกที่กลางอกของหญิงสาว รอยแผลที่เกิดจาก "กระบี่ดูดกลืนวิญญาณ" ของจ้าวเฟยหลง ศัตรูคู่อาฆาตที่เขาตามล่ามาตลอดสามร้อยปี "เจ้าก้าวล่วงเขตแดนหมื่นเมฆาโดยไม่ได้รับอนุญาต" น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่เย็นเยียบดุจน้ำค้างแข็งเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงัน "และนำพาหายนะมาสู่ประตูสำนักของข้า หลิงเยว่... เหตุใดข้าจึงต้องยื่นมือเข้าช่วยสตรีผู้แบกรับชะตากรรมอันเป็นภัยต่อพิภพเช่นเจ้าด้วยเล่า" หลิงเยว่เงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก นัยน์ตาสง่างามคู่นั้นฉายแววเยหยันต่อโชคชะตาและตัวตนอันสูงส่งของเซียนตรงหน้า แม้ความเจ็บปวดจะแล่นริ้วไปทั่วร่างจนแทบสิ้นสติ แต่นางกลับหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่เจือด้วยหยาดน้ำตาและกลิ่นอายโลหิต "เซี่ยอวิ๋นหาน... ท่านผู้บรรลุวิถีกระบี่ไร้ใจ... ท่านยังคงซ่อนตัวอยู่หลังม่านเมฆปลอมๆ นี้ได้อีกหรือ?" นางกัดฟันกรอด ขยับกายเข้าประชิดชายผ้าแพรสีขาวของเขาโดยไม่เกรงกลัวคมกระบี่รอบกาย "สำนักของข้าถูกกวาดล้าง... อาจารย์ถูกสังหาร... และพลังแห่งกระบี่ทั้งแปดทิศกำลังจะตกอยู่ในมือของจ้าวเฟยหลง... หากท่านยังคงยึดมั่นในความ 'ไร้ใจ' ของท่าน... วันนี้ข้าตายที่นี่ แต่วันพรุ่งนี้... แผ่นดินเซียนทั้งหมดก็จะกลายเป็นทะเลเพลิงของมารร้ายอยู่ดี!" สิ้นคำพูดของนาง บรรยากาศรอบยอดเขาหมื่นเมฆาก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นความอึมครึม เมฆหมอกสีขาวบริสุทธิ์แปรเปลี่ยนเป็นสีดำทะมึน สายฟ้าสีครามฟาดผ่าลงมากลางลานศิลาจนเกิดประกายไฟสว่างวาบ เผยให้เห็นเงาร่างนับสิบที่ปรากฏขึ้นบนยอดเขาโดยไร้ซุ่มเสียง เงาร่างเหล่านั้นสวมหน้ากากอนธการและแผ่ไอสังหารรุนแรงจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว เซี่ยอวิ๋นหานหรี่ตาลงเล็กน้อย ปราณกระบี่ในกายพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องนภาราวกับมังกรคำราม เขาไม่ได้เอ่ยคำปฏิเสธหรือแสดงความหวาดกลัวต่อกองกำลังมารที่ปิดล้อมเข้ามา ทว่าสายตาคมกริบกลับก้มลงมองมือขวาของหลิงเยว่ที่กำเศษกระบี่หักไว้แน่น... เลือดหยดสุดท้ายของนางหยดลงบนรอยแยกของศิลา และในวินาทีนั้นเอง อักขระโบราณสีแดงฉานก็สว่างวาบขึ้นจากพื้นดิน สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งสามภพ "เจ้า..." เซี่ยอวิ๋นหานเพิ่งตระหนักได้ว่าตนเองได้ถูกดึงเข้าไป1ในเกมหมากที่นางเป็นผู้กำหนดชะตากรรมเสียแล้ว หลิงเยว่แย้มยิ้มเยือกเย็นท่ามกลางความตาย นางเอื้อมมือที่เปื้อนเลือดคว้าชายเสื้อของเซียนหนุ่มไว้แน่น กระซิบแผ่วเบาราวกับคำสาปแช่งและคำสัญญาในเวลาเดียวกัน "ข้าไม่ได้มาขอความเมตตาจากท่าน... เซี่ยอวิ๋นหาน... แต่ข้ามาเพื่อดึงท่านลงมาจากบัลลังก์เซียน... สู่ขุมนรกที่ท่านพยายามหนีมาตลอดชีวิต... ร่วมกับข้า!" ทันใดนั้น ท้องฟ้าเบื้องบนก็ปริแตกออกเป็นรอยร้าวสีม่วงเข้ม ร่างของจ้าวเฟยหลงปรากฏขึ้นท่ามกลางความมืดมิด พร้อมกับเสียงหัวเราะก้องกังวานที่สั่นสะเทือนวิญญาณของผู้บำเพ็ญเพียรทั่วหล้า ขณะที่กระบี่ในฝักของเซี่ยอวิ๋นหานเริ่มสั่นสะท้านอย่างรุนแรงราวกับต้องการจะหลุดพ้นจากการควบคุม และพุ่งทะยานออกมารับมือกับมหันตภัยเบื้องหน้าด้วยตัวของมันเอง! ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในวิถีกระบี่อันโดดเดี่ยวนี้ด้วยกันนะคะ หลิวเยี่ยนซีขอสัญญาว่าจะรังสรรค์ทุกตัวอักษรให้ตราตรึงใจท่านไปจนถึงหน้าสุดท้ายค่ะ!