เผยโฉมหน้าปีศาจ

“ทำไมต้องเป็นที่นี่? ทำไมต้องเป็นห้องเก็บหลักฐานเก่าที่ถูกลืมไปนานแล้วด้วยครับ สารวัตร?” รวินทร์เอ่ยถามพลางใช้ปลายรองเท้าหนังขัดเงาเขี่ยเศษกระดาษเอกสารคดีค้างคาที่ผุพังอยู่บนพื้น กลิ่นอับชื้นของราและกลิ่นเหล็กสนิมในห้องใต้ดินของสถานีตำรวจเก่าทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่ในหลุมฝังศพของความยุติธรรม สารวัตรศิลาไม่ตอบ เขายืนนิ่งอยู่หน้าตู้เหล็กขนาดใหญ่ มือที่สั่นเทาเล็กน้อยหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูแปลกปลอมออกมาจากซอกหลืบ “เพราะรอยเท้าของมันไม่เคยทิ้งไว้ที่เกิดเหตุ แต่มันเริ่มทิ้งไว้ในที่ที่เรา ‘เคยมองข้าม’ รวินทร์... นายจำความผิดพลาดครั้งแรกในอาชีพของนายได้ไหม? วันที่นายสูญเสียครอบครัวไป เพราะตำรวจนายหนึ่งดัน ‘สรุปสำนวน’ ก่อนที่จะเห็นความจริงทั้งหมด” บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกขึ้นทันตา รวินทร์ชะงัก สายตาที่เคยเฉยชาพลันคมกริบดุจมีดโกน เขาขยับกายเข้าไปใกล้ศิลา หัวใจเริ่มเต้นผิดจังหวะด้วยสัญชาตญาณที่เตือนภัยถึงความจริงที่น่าสะพรึงกลัว “คุณกำลังจะบอกว่า... ฆาตกรที่ผมตามล่ามาตลอดครึ่งชีวิต กับคนที่ทำลายครอบครัวผมในตอนนั้น คือคนคนเดียวกันหรือครับ?” รวินทร์ถาม น้ำเสียงต่ำลงจนเกือบเป็นกระซิบ ศิลาหันกลับมา แววตาของชายวัยกลางคนที่ผ่านโลกมามากเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “ไม่ได้มีแค่คนเดียวหรอกนะ... แต่คนที่เป็น ‘คนชักใย’ อยู่เบื้องหลังทั้งหมด คนที่สอนให้นายรู้จักจิตวิทยาอาชญากร คนที่ทำให้นายเชื่อมาตลอดว่าความยุติธรรมคือเข็มทิศ... คือคนที่ไม่ได้มีเพียงเข็มทิศในมือ แต่มี ‘มีด’ ที่พร้อมจะเชือดคอทุกคนที่ขวางทาง” ท่ามกลางความเงียบงัน เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและจังหวะก้าวที่มั่นคงดังสะท้อนออกมาจากมุมมืดของห้อง รวินทร์หันขวับไปตามเสียง แสงไฟนีออนที่กะพริบติดๆ ดับๆ เผยให้เห็นร่างของชายวัยเกษียณที่ดูใจดี มือถือแฟ้มคดีที่รวินทร์คุ้นเคยดีที่สุดในชีวิต แฟ้มคดีเล่มแรกที่เขาเขียนด้วยลายมือตัวเองตอนฝึกงาน “สวัสดีครับรวินทร์... ยินดีที่ได้พบกันในวาระสุดท้ายของเกมนี้เสียทีนะ” ชายคนนั้นกล่าวพลางยกยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนจนน่าสะอิดสะเอียน รวินทร์ถึงกับพูดไม่ออก ลมหายใจสะดุดกึกในลำคอ “อาจารย์... อาจารย์อาทิตย์? เป็นไปไม่ได้! ท่านเป็นคนสอนผมว่าหลักฐานคือสิ่งเดียวที่ไม่เคยโกหก!” “ถูกต้องที่สุด” อาจารย์อาทิตย์ก้าวออกมาในแสงไฟ รอยย่นบนใบหน้าดูเยือกเย็น “หลักฐานน่ะไม่เคยโกหก แต่ ‘คน’ ต่างหากที่เลือกจะมองเห็นเฉพาะสิ่งที่ตัวเองอยากเห็น นายเก่งมากนะรวินทร์ เก่งจนสามารถมองเห็นร่องรอยที่คนอื่นมองไม่เห็น แต่ที่นายพลาดไปคือ นายลืมไปว่าในฐานะศิษย์... นายจะไม่มีวันตามทันอาจารย์ที่สร้างนายขึ้นมาด้วยมือตัวเอง” รวินทร์กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ความทรงจำในอดีตฉายซ้ำเหมือนฟิล์มภาพยนตร์ที่ถูกกรอด้วยความเร็วสูง ภาพของอาจารย์ที่คอยปลอบโยนในวันที่พ่อแม่เขาตาย ภาพที่อาจารย์ยืนยันว่าเขาจะช่วยจับฆาตกรตัวจริงให้ได้... ทั้งหมดนั้นคือการโอบกอดของปีศาจที่กำลังเลี้ยงลูกแกะให้โตเพื่อเชือดกินในเวลาที่เหมาะสม “ที่คุณทำไปทั้งหมด... ความตายของผู้บริสุทธิ์เหล่านั้น มันคือศิลปะงั้นหรือครับ? หรือแค่ความสะใจที่ได้เห็นศิษย์ตัวเองดิ้นรนอยู่ในกรงขังที่อาจารย์สร้างไว้ให้?” รวินทร์ตะคอก เสียงของเขาเต็มไปด้วยความแค้นที่สั่งสมมานับสิบปี อาจารย์อาทิตย์ไม่โกรธเคือง เขากลับหัวเราะเบาๆ “ศิลปะไม่ได้อยู่ที่ผลงาน แต่มันอยู่ที่ ‘กระบวนการ’ รวินทร์ ศิษย์เอกที่ฉลาดที่สุดของผมกำลังจะได้เห็นจุดจบที่งดงามที่สุด... ไม่ใช่การตาย แต่เป็นการกลายเป็น ‘คนบ้า’ ที่ฆ่าอาจารย์ตัวเองเพียงเพราะคำลวงของตำรวจที่ขี้แพ้อย่างศิลาคนนี้” ศิลาที่ยืนเงียบมานานชักปืนออกมาเล็งไปที่อาจารย์ แต่ทว่า... เสียงคลิกของไกปืนจากด้านหลังรวินทร์กลับดังขึ้นก่อน ศิลาเบิกตากว้าง “อย่าขยับ สารวัตร” เสียงผู้หญิงที่รวินทร์จำได้ดีดังขึ้นที่ท้ายทอยของเขา ปลายกระบอกปืนเหล็กเย็นๆ จ่อเข้าที่ขมับของรวินทร์ “ความจริงไม่ได้มีแค่คนเดียวรวินทร์... เกมนี้มีผู้เล่นมากกว่าที่นายคิด” รวินทร์หลับตาลงนิ่ง ความคิดในหัวทำงานอย่างหนัก ฆาตกรคนนี้ไม่ได้มีแค่ ‘คนชักใย’ แต่มันคือโครงข่ายที่ฝังรากลึกในกรมตำรวจมานานหลายทศวรรษ เขาหันไปมองอาจารย์อาทิตย์ที่กำลังเดินเข้ามาใกล้พร้อมกับมีดสั้นเล่มที่คุ้นตา มันเป็นเล่มเดียวกับที่ใช้ในคดีฆาตกรรมครอบครัวของเขาเมื่อยี่สิบปีก่อน “จงเลือกเอาเถอะ รวินทร์” อาจารย์อาทิตย์เอ่ย “จะอยู่เป็นศิษย์ที่เชื่อในความยุติธรรมจอมปลอม หรือจะตายในฐานะศิษย์ทรยศที่ผมภาคภูมิใจที่สุดกันแน่?” รวินทร์ลืมตาขึ้น แววตาของเขาเปลี่ยนไป ไม่ใช่ความโกรธ แต่เป็นความว่างเปล่าที่น่ากลัวกว่าสิ่งใด เขาสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะขยับตัวเข้าหาปลายกระบอกปืนที่จ่อหัวเขาอยู่โดยไม่เกรงกลัวความตาย “ถ้าผมต้องเป็นปีศาจที่อาจารย์สร้างขึ้น... ผมก็จะขอเป็นปีศาจที่ฆ่าอาจารย์ด้วยมือของผมเอง” รวินทร์พุ่งตัวเข้าใส่คนด้านหลัง ท่ามกลางเสียงปืนที่ดังสนั่นก้องห้องใต้ดินท่ามกลางความมืดมิดที่กลืนกินทุกสิ่ง กระสุนนัดนั้นเจาะเข้าที่ไหน ไม่มีใครรู้ได้ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตาย ร่างของคนคนหนึ่งทรุดลงกับพื้นกองเอกสาร พร้อมกับกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งไปทั่วห้อง รวินทร์ยืนนิ่งท่ามกลางควันปืน มือของเขาเปื้อนไปด้วยสีแดงฉาน แต่ทว่า... คนที่ล้มลงไปนั้น ไม่ใช่ทั้งอาจารย์อาทิตย์ และไม่ใช่คนที่จ่อปืนที่หัวเขา! นี่คือทุกถ้อยคำที่ผมกลั่นกรองมาจากความทุ่มเทเพื่อท่านผู้อ่านทุกท่าน แฟ้มคดีลับ007ครับ