ระบบถอนรากถอนโคนเปิดใช้งาน

“ถ้าคุณคิดว่าการยืนรอฉันท่ามกลางฝนตกเพื่อเรียกร้องความสนใจจะทำให้ฉันเปลี่ยนใจได้ละก็... ปราชญ์คะ คุณกำลังดูถูกสติปัญญาของตัวเองมากเกินไปหน่อย” ลินินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ขณะที่เธอก้าวเท้าลงจากรถลีมูซีนหรูหราที่เพิ่งจอดเทียบท่าหน้าล็อบบี้โรงแรมระดับหกดาว หญิงสาวสวมชุดสูทคัตติ้งเนี้ยบสีขาวงาช้าง ขับเน้นให้ท่าทางของเธอในตอนนี้ดูทรงอำนาจและเย่อหยิ่งกว่าที่เคยเป็นมานับหลายเท่า ชายหนุ่มที่เปียกปอนไปทั้งตัวตรงหน้า—ปราชญ์ คู่หมั้นผู้แสนหยิ่งผยองของ ‘ลินินคนเก่า’—ชะงักไปครู่หนึ่ง ดวงตาที่เคยฉายแววดูแคลนยามมองเธอ บัดนี้สั่นไหวด้วยความไม่เข้าใจ “ลินิน… เธอเปลี่ยนไปนะ” ปราชญ์เค้นเสียงผ่านลำคอที่แห้งผาก “เมื่อก่อนเธอไม่เคยกล้าพูดกับผมแบบนี้ เธอเคยยอมก้มหัวให้ผมเสมอแม้ตอนที่ผมทำให้เธออับอาย!” *ติ๊ง!* เสียงสัญญาณใสๆ ดังขึ้นในโสตประสาทของลินิน ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนจากมือถือ แต่เป็นเสียงของ ‘ระบบถอนรากถอนโคน’ ที่เพิ่งปลุกให้ตื่นขึ้นในหัวของเธอ [ภารกิจแรก: ทำลายความมั่นใจของคู่หมั้นภายใน 24 ชั่วโมง สถานะ: เริ่มต้น] [เงื่อนไข: สั่งสอนให้เขาได้เรียนรู้ว่าโลกที่เขาคิดว่าเขากุมบังเหียนอยู่นั้นเป็นเพียงเศษเสี้ยวของอาณาจักรที่คุณกำลังจะสร้างขึ้น] ลินินยกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้แตะไปถึงดวงตาคู่สวยที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็ง “เมื่อก่อนกับตอนนี้มันต่างกันนะคะปราชญ์ ความโง่เขลาของฉันในอดีตคือของขวัญที่ฉันมอบให้คุณฟรีๆ แต่จากนี้ไป... ทุกคำพูด ทุกการกระทำของคุณ จะมีราคาที่ต้องจ่าย” “เธอพูดยังกับว่าเธอมีอำนาจล้นฟ้าอย่างนั้นแหละ!” ปราชญ์แค่นหัวเราะ พยายามเรียกความมั่นใจกลับมา “จำไว้เถอะว่าบริษัทของพ่อเธอต้องพึ่งพาสายป่านทางการเงินจากกลุ่มทุนของฉัน ถ้าฉันถอนตัว ตอนนี้เธอคงไม่เหลือแม้แต่ที่ซุกหัวนอนด้วยซ้ำ!” ลินินเดินเข้าไปใกล้เขาจนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงและไอเย็นจากตัวเธอทำให้ปราชญ์เผลอก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว เธอยกมือขึ้นปัดละอองน้ำบนสูทของเขาออกอย่างแช่มช้อยเหมือนกำลังปัดฝุ่นออกจากขยะ “สายป่านเหรอคะ? น่าขันจัง” ลินินกวาดสายตามองชายหนุ่มตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาสมเพช “คุณคิดว่าโครงการศูนย์การค้าใจกลางเมืองนั่นคือความสำเร็จสูงสุดของคุณสินะ? แต่คุณลืมไปหรือเปล่าว่าโครงการนั้นมันตั้งอยู่บนที่ดินที่เพิ่งถูกซื้อขาดไปเมื่อชั่วโมงที่แล้ว” ปราชญ์ชะงักค้าง “เธอพูดเรื่องอะไร?” “ฉันไม่ได้พูดเรื่องอะไรหรอกค่ะ แต่ฉันแค่กำลังจะบอกว่า... ผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่เพิ่งเข้าเทคโอเวอร์โครงการทั้งหมดของคุณน่ะ คือบริษัทในเครือที่ฉันเพิ่งเซ็นสัญญาซื้อไปเมื่อเช้านี้” ลินินหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมา แล้วเปิดหน้าจอที่แสดงเอกสารการโอนกรรมสิทธิ์ให้เขาดูผ่านๆ “และนั่นหมายความว่า ต่อจากนี้ไป คุณไม่ใช่คนที่ถือไพ่เหนือกว่า แต่คุณเป็นเพียงแค่ ‘ลูกจ้าง’ ที่ต้องรอการอนุมัติเงินเดือนจากฉัน” ใบหน้าของปราชญ์เปลี่ยนเป็นสีซีดเผือด “เป็นไปไม่ได้! เธอเอาเงินมาจากไหน? เธอมันก็แค่คุณหนูตกอับที่รอวันล้มละลาย!” “ในสายตาคนมองโลกแคบอย่างคุณ ก็คงคิดแบบนั้น” ลินินหมุนตัวเดินเข้าสู่ล็อบบี้โรงแรม ไม่สนใจเสียงตะโกนไล่หลังของอดีตคู่หมั้นที่เริ่มสั่นสะท้านด้วยความกลัว ภายในใจของลินิน ระบบยังคงทำงานอย่างต่อเนื่อง [ภารกิจย่อย: แสดงความเหนือกว่าให้ประจักษ์] [ระดับความมั่นใจของปราชญ์: ลดลง 40%] เธอเดินผ่านโถงทางเดินหินอ่อนไปจนถึงเคาน์เตอร์ส่วนตัวที่มีชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดพิเศษยืนรออยู่ก่อนแล้ว เขาคือคินน์ บุรุษที่ใครต่อใครต่างหวาดกลัว แต่สำหรับลินิน... เขาคือจิ๊กซอว์ชิ้นสำคัญที่เธอเพิ่งดึงเข้ามาเป็นพันธมิตร “จัดการตามที่สั่งเรียบร้อยแล้วครับ” คินน์กล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เขาขยับแว่นสายตาเล็กน้อยพลางส่งเอกสารให้เธอ “บริษัทของปราชญ์จะได้รับหนังสือแจ้งยกเลิกสัญญาภายในอีก 15 นาที ทุกบัญชีธนาคารของเขาจะถูกอายัดชั่วคราวตามเงื่อนไขทางกฎหมายที่คุณเตรียมไว้” ลินินรับเอกสารมาไว้ในมือพลางทอดสายตามองผ่านกระจกบานใหญ่ไปยังปราชญ์ที่ยังคงยืนเคว้งคว้างท่ามกลางสายฝน ราวกับโลกทั้งใบของเขากำลังถล่มลงมา “ดีค่ะ” ลินินตอบสั้นๆ “การทำลายความมั่นใจของเขาเป็นแค่ก้าวแรก แต่ก้าวต่อไป... คือการให้เขาเห็นว่าชีวิตที่ไร้อำนาจเงินนั้นน่าสมเพชเพียงใด” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบของบอดี้การ์ดส่วนตัวของปราชญ์ก็ดังแทรกเข้ามาในล็อบบี้ พวกเขาดูตื่นตระหนกสุดขีด หนึ่งในนั้นวิ่งตรงมาที่ปราชญ์ก่อนจะยื่นโทรศัพท์เครื่องหนึ่งให้ด้วยมือที่สั่นเทา “คุณปราชญ์ครับ! แย่แล้วครับ! ธนาคารใหญ่แจ้งอายัดบัญชีส่วนตัวและบัญชีบริษัททั้งหมดของเราโดยไม่มีเหตุผล... แถมตอนนี้ทางสำนักงานใหญ่ยังแจ้งว่า มีคนปริศนาซื้อหุ้นคืนจนหมดสิทธิ์ในบอร์ดบริหารแล้วครับ!” ปราชญ์หน้าถอดสี เขาคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหูด้วยความโกรธจัด “ใคร! ใครเป็นคนสั่ง!” เสียงปลายสายเงียบไปชั่วครู่ ก่อนที่ปราชญ์จะเบิกตากว้างจนแทบถลนออกมา แล้วหันควับมาทางลินินที่ยืนมองเขาจากภายในล็อบบี้ด้วยสายตาเย็นชา “เป็นไปไม่ได้... เธอ... เธอคือคนเดียวกับ ‘นักลงทุนลึกลับ’ ที่เป็นข่าวลือในตลาดหลักทรัพย์ช่วงเช้านี้งั้นเหรอ?” ลินินยิ้มบางๆ เธอกดรับสายจากโทรศัพท์ของเธอเองที่ดังขึ้นพอดี “ใช่ค่ะปราชญ์ ยินดีที่ได้รู้จักอย่างเป็นทางการในฐานะ... เจ้าหนี้รายใหม่ของคุณนะคะ” หวังว่าตอนที่ 2 นี้จะทำให้รี้ดทุกท่านสะใจไปกับก้าวแรกของลินินนะคะ ม่านหมอกโรแมนซ์จะรออ่านทุกคอมเมนต์เพื่อเป็นกำลังใจให้ตอนถัดไปค่ะ!