บทสรุปของคนแสบกับคนซื่อ

"เฮ้ย! พี่พาย! เอาคืนมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!" เสียงโวยวายแปดหลอดดังลั่นห้องรับแขก พร้อมกับร่างโปร่งของต้นข้าวที่พุ่งเข้าชาร์จผมอย่างเต็มแรง จนผมต้องรีบยกโทรศัพท์มือถือในมือชูขึ้นเหนือหัวเพื่อหลบหลีก เจ้าเด็กแก้มกลมในชุดนอนลายเป็ดน้อยกระโดดเหยองๆ คว้าอากาศวืดไปวืดมา ใบหน้าเนียนขึ้นสีแดงก่ำด้วยความโมโหปนความอายที่ปิดไม่มิด ก็ดูภาพบนหน้าจอผมสิครับ... รูปเซลפיล์คู่ล่าสุดที่ผมแอบถ่ายตอนเจ้าตัวหลับคาไหล่ผมบนรถไฟฟ้าเมื่อวานซืน พร้อมแคปชันแสบๆ คันๆ ว่า *"แฟนใครไม่รู้ ขี้เซาเป็นบ้า แต่ก็น่ารักดีครับ"* ที่ผมเพิ่งกดโพสต์ลงโซเชียลไปหมาดๆ "จะรีบแย่งไปไหนครับ หืม? ไหนดูซิ หน้าแดงยิ่งกว่าลูกตำลึงสุกอีกนะเนี่ย" ผมแกล้งเอียงคอยิ้มกริ่ม สายตาพินิจพิเคราะห์ใบหน้าคนที่กำลังยืนหอบแฮ่กอยู่ตรงหน้าอย่างนึกเอ็นดู "ก็พี่เล่นโพสต์อะไรบ้าๆ แบบนั้นเล่า! ใครเป็นแฟนพี่กัน! แล้วอีกอย่าง... ใครอนุญาตให้ใช้รูปนี้ฮะ!" ต้นข้าวทุบอกผมปุๆ แรงกระแทกเบาเสียจนเหมือนแมวเด็กนวดแป้งมากกว่าจะทำร้ายกัน ปากบางยื่นออกมาราวกับจะงอนใส่ให้เต็มที่ แต่หูแดงแจ๋ที่ลามไปจนถึงต้นคอนั่นฟ้องชัดเจนว่าเจ้าตัวกำลังเขินจนแทบจะระเบิดอยู่แล้ว ผมหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะรวบเอวบางเข้าหาตัวด้วยมือข้างเดียวอย่างง่ายดาย ปล่อยให้อีกฝ่ายดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมแขนเหมือนลูกแมวติดจั่น "อ้าว... เมื่อกี้ใครเพิ่งพิมพ์แชทสารภาพรักมายาวเป็นหางว่าวในกลุ่มเพื่อน แล้วผมดันตาดีแอบเห็นเข้าล่ะครับ หืม... พ่อคนปากแข็ง" ต้นข้าวชะงักกึก ร่างที่กำลังดิ้นรนหยุดนิ่งทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นอย่างตกใจ ก่อนจะรีบยกมือขึ้นปิดปากผมไว้แน่นด้วยความไวแสง "ง… 3 เงียบไปเลยนะ! ห้ามพูดถึงเรื่องนั้นเด็ดขาด!" ลมหายใจอุ่นๆ และสัมผัสแผ่วเบาจากฝ่ามือที่แนบอยู่บนริมฝีปากทำให้ผมอมยิ้ม ผมถือวิสาสะใช้จมูกรดดมหลังมืออีกฝ่ายเบาๆ จนเจ้าตัวสะดุ้งรีบชักมือกลับราวกับโดนของร้อน ต้นข้าวเม้มปากแน่น แก้มกลมพองลมด้วยความฮึดฮัด ขัดเขินจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน "ทำไมจะพูดไม่ได้ล่ะครับ ในเมื่อผมรอฟังคำนี้มาตั้งนาน..." ผมปรับน้ำเสียงให้ทุ้มนุ่มลง รอยยิ้มขี้เล่นเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยแววตาจริงจังที่สะท้อนภาพของคนตรงหน้าเพียงผู้เดียว "ต้นข้าวครับ... เป็นแฟนกับพี่จริงๆ สักทีนะ" บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะเงียบลงไปถนัดตา มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามอยู่ในอกของคนทั้งคู่ ต้นข้าวหลบสายตาผม มองซ้ายมองขวาเหมือนคนหาทางหนีทีไล่ แต่สุดท้ายก็หนีไม่พ้นอ้อมกอดที่อบอุ่นของผมอยู่ดี ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่น ก่อนที่เจ้าตัวจะสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเงยหน้าขึ้นสบตาผมด้วยความกล้าๆ กลัวๆ "เออ... รู้แล้วน่า!" ต้นข้าวสะบัดหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อซ่อนความเขิน แต่ยอมยื่นนิ้วก้อยเรียวเล็กออกมาตรงหน้าผม "ถ… ถ้าสัญญาว่าจะเลิกกวนประสาทผมสักวันละสามเวลาก่อน... ค่อยมาคุยกัน!" ผมหัวเราะร่ออย่างอารมณ์ดี เกี่ยวเกี่ยวนิ้วก้อยของเราเข้าหากันแน่น พร้อมกับใช้นิ้วโป้งเกลี่ยแก้มเนียนเบาๆ "เรื่องกวนประสาทนี่มันอยู่ใน DNA ของพี่แล้วครับ คงเลิกยาก... แต่ถ้าเรื่องรักนี่รับรองว่าทำทุกวันไม่มีวันหยุดแน่นอนครับ" "คนบ้า!" ต้นข้าวฟาดเพียะเข้าที่แขนผมเต็มแรงอีกที แต่ไม่วายอมหลุดยิ้มกว้างออกมาจนลักยิ้มข้างแก้มบุ๋มลงไปอย่างน่ารัก น่าหมั่นเขี้ยวเสียจนผมต้องโน้มใบหน้าลงไปกดจูบเบาๆ ที่หน้าผากมนนั้นด้วยความรักล้นปรี่ ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน จากพี่ข้างห้องตัวแสบที่คอยกวนใจ กลายมาเป็นคนที่เดินเคียงข้างกันในฐานะคนรู้ใจ ความสัมพันธ์ของเราก็ยังคงมีเสียงหัวเราะ การงอน การง้อ และการหยอกล้อกันเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน และผมรู้ดีเลยล่ะครับว่า... ชีวิตหลังจากนี้ของผม คงไม่มีวันน่าเบื่ออีกต่อไปแล้ว ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่เดินทางร่วมยิ้มและฟินไปกับความรักของพี่พายและน้องต้นข้าวมาจนถึงบทส่งท้ายนี้นะครับ