รอยร้าวในกำแพงน้ำแข็ง

“พวกเขากำลังมองคีรินเป็นเพียงแค่ ‘โค้ด’ ที่ต้องเขียนทับ...ไม่ใช่ฐานะมนุษย์คนหนึ่งค่ะ รินรดา” น้ำเสียงของเฮเลน่า หัวหน้าหน่วยวิจัยเวทมนตร์โบราณสั่นเครือเล็กน้อยท่ามกลางความเงียบงันในห้องใต้ดินของสถาบัน รินรดากำแท็บเล็ตในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาว จอแสดงผลตรงหน้าไม่ได้กำลังรันโค้ดภาษาซีพลัสพลัสหรือจาวาสคริปต์ทั่วไป แต่เป็น ‘อัลกอริทึมจิตวิญญาณ’ ที่เธอกับคีรินร่วมกันพัฒนาขึ้นเพื่อแปลความหมายของอักษรเวทในศิลาโบราณ ทว่า ตอนนี้ข้อมูลดิบในระบบกลับถูกแฮกจากภายนอก IP Address ปริมาณมหาศาลกำลังพยายามดาวน์โหลดโครงสร้างความคิดของคีรินเข้าสู่เซิร์ฟเวอร์กลางของ ‘องค์กรไซเรน’ องค์กรลับที่ควบคุมสมดุลระหว่างเวทมนตร์และเทคโนโลยีใต้ดิน รินรดาหันไปมองชายหนุ่มที่นั่งอยู่มุมห้อง แสงสีฟ้าจากหน้าจอสะท้อนลงบนกรอบแว่นและนัยน์ตาคู่คมที่ยังคงสงบนิ่ง แม้ว่าปลายนิ้วของเขาจะเริ่มมีประกายอัคคีสีครามลอยกรุ่นออกมาอย่างควบคุมไม่ได้—อาการเตือนภัยระดับวิกฤตของความไม่เสถียรทางเวทมนตร์ “ริน...” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น แผ่วเบาราวกับกลัวว่ามันจะสลายไปในอากาศ “ระบบป้องกันชั้นที่เจ็ดกำลังจะล่มสลาย ถ้าพวกมันดึงเอาสถาปัตยกรรมความทรงจำของผมไปได้ ทั้งหมด...จะไม่เหลือแม้แต่ตัวตนที่จดจำคุณได้อีก” หัวใจของโปรแกรมเมอร์สาวกระตุกวูบ ตรรกะและเหตุผลที่เธอเคยใช้จัดระเบียบโลกใบนี้พังทลายลงในเสี้ยววินาที ข้อมูลไม่ใช่แค่ตัวเลขอีกต่อไป แต่มันคือลมหายใจ คือรอยยิ้ม และคือความอบอุ่นที่คีรินมอบให้เธอตลอดการเดินทางผ่านมิติเวลาและเวทมนตร์อันซับซ้อนนี้ “ฉันไม่ยอมให้ใครมาRewriteชีวิตของคุณหรอกค่ะ” รินรดาก้าวเท้าฉับๆ ไปที่แผงควบคุมหลัก นิ้วเรียวว่องไวราวกับกำลังเล่นเปียโนในจังหวะสังกะตัง โค้ดป้องกันร้อยบรรทัดถูกพิมพ์ป้อนเข้าระบบด้วยความเร็วสูงเพื่อสร้าง Firewall ชั้นใหม่ แต่ทว่า หน้าจอสีฟ้ากลับเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังระรัวในโสตประสาท *Warning: Unauthorized access from ‘Project Genesis’. Target identified as Human-Weapon Hybrid. Initiating forced extraction protocol in 3... 2... 1...* แรงสั่นสะเทือนมหาศาลระเบิดขึ้นจากพื้นเบื้องล่าง กำแพงน้ำแข็งเวทมนตร์ที่คีรินสร้างไว้เพื่อป้องกันห้องทดลองเริ่มปริร้าว เสียงแตกร้าวแหลมคมดังบาดแก้วหู ราวกับมีกองกำลังปริมาณมากกำลังพยายามพังประตูเข้ามาด้วยพลังงานเวทที่อัดแน่นด้วยรังสีทำลายล้างสูง เฮเลน่ารีบดึงดาบเวทมนตร์ออกจากฝัก ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้อง “พวกมันไม่ได้มาแค่คนเดียวค่ะรินรดา หน่วยปฏิบัติการพิเศษ ‘โอเมก้า’ ขององค์กรไซเรนถูกส่งมาเพื่อจับกุมคีรินไปเป็น ‘ตัวประมวลผลกลาง’ ให้กับอาวุธพิฆาตเวทมนตร์รุ่นใหม่ ถ้าพลาดแม้แต่นิดเดียว... โลกที่เราพยายามปกป้องจะกลายเป็นสนามรบที่ไร้ซึ่งความทรงจำ” คีรินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ร่างกายจะเริ่มโปร่งแสงลงเล็กน้อยจากผลกระทบของการดึงข้อมูลย้อนกลับ แต่เขากลับก้าวเข้ามาใกล้รินรดา เอื้อมมือหนามาแตะที่หลังมือของเธอที่กำลังสั่นเทาบนแผงคีย์บอร์ด ความเย็นเฉียบจากเวทมนตร์โบราณผสานกับความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาทำให้รินรดารู้สึกมีสติขึ้นมาทันที “เชื่อใจผมนะริน” คีรินกระซิบชิดริมฝีปาก แววตาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว “ต่อให้ระบบจะสั่งให้ผมกลายเป็นอาวุธ... แต่หัวใจชุดนี้ ถูกเขียนขึ้นมาเพื่อคุณคนเดียวเท่านั้น” ทว่า ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ประตูเหล็กกล้าหน้าห้องก็ระเบิดออกเป็นจุล ควันสีขาวพวยพุ่งพร้อมกับร่างเงาทับซ้อนในชุดเกราะล้ำอนาคตนับสิบชีวิตก้าวเข้ามา พร้อมกับปืนพลังงานที่เล็งตรงมายังคีรินโดยไม่ลังเล และก่อนที่รินรดาจะทันได้กดปุ่มคำสั่งEmergency Shutdown หน้าจอทั้งหมดในห้องก็ดับวูบลงพร้อมกัน เสียงระบบแจ้งเตือนระดับ SSS ดังขึ้นลั่นห้องในความมืดมิด—*‘System Alert: Main Hostile Entity has breached the core. Initiating mandatory extraction...’* ร่างของคีรินถูกกระชากถอยหลังด้วยแรงดึงดูดพลังงานประหลาดที่พุ่งขึ้นมาจากพื้นเบื้องล่าง รินรดากรีดร้องชื่อเขาพร้อมกับพุ่งตัวคว้ามือเขาไว้ได้เพียงปลายนิ้วก้อย ก่อนที่ร่างของชายหนุ่มจะถูกกลืนหายไปในความมืดของประตูมิติที่เปิดออกอย่างไร้เสียง พร้อมกับเสียงกระซิบสุดท้ายที่ทิ้งไว้ว่า... *รอก่อนนะ* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นระทึกและส่งกำลังใจให้รินรดากับคีรินในตอนนี้นะคะ