ภารกิจหนีตายข้ามมิติ

“รินรดา อย่าเพิ่งใช้ตรรกะแบบโปรแกรมเมอร์ในวินาทีที่ความตายกำลังหายใจรดต้นคอแบบนี้!” เสียงกระซิบแหบพร่าของคีรินแทรกผ่านเสียงหอบหายใจหนักๆ ของเขาระหว่างที่พวกเราทั้งคู่หลบอยู่หลังเสาหินศิลาที่สั่นไหวอย่างรุนแรง เบื้องบนนั้น รอยแยกมิติกำลังขยายตัวราวกับรอยร้าวบนกระจกที่ถูกกระแทกด้วยค้อนยักษ์ เศษเสี้ยวของพลังงานเวทมนตร์สีม่วงเข้มไหลทะลักออกมาเหมือนลาวา กัดกร่อนทุกสิ่งที่มันสัมผัสให้กลายเป็นไอ “ถ้าฉันไม่ใช้ตรรกะแล้วจะให้ใช้อะไรคะ? สัญชาตญาณงั้นเหรอ? ระบบมันบอกว่าค่าความเสถียรของมิติตรงหน้าคือ 12 เปอร์เซ็นต์ ถ้าเรากระโดดเข้าไปตอนนี้ โอกาสรอดคือศูนย์!” ฉันโต้กลับ มือสั่นเทาขณะรัวนิ้วลงบนหน้าต่างอินเทอร์เฟซโปร่งแสงที่ปรากฏอยู่กลางอากาศ พยายามเขียนสคริปต์สั้นๆ เพื่อแทรกแซงโค้ดของมิติ คีรินคว้าข้อมือฉันไว้แน่น ฝ่ามือของเขาร้อนผ่าวผิดปกติ ดวงตาสีเทาอมฟ้าของเขาสะท้อนภาพเศษซากอาณาจักรที่กำลังล่มสลาย “ริน... ฟังนะ มิติเวทมนตร์ไม่ได้ทำงานด้วยเลขฐานสอง มันทำงานด้วยความปรารถนาและความเจ็บปวด เธอต้อง ‘แฮ็ก’ ด้วยความรู้สึก ไม่ใช่ตัวเลข” เขายื่นมือมาวางทับลงบนมือฉัน กระแสพลังงานเวทมนตร์สายหนึ่งถ่ายเทจากเขามาสู่ฉัน มันเย็นเยียบเหมือนหิมะแต่เปี่ยมไปด้วยพลังลึกลับที่ยากจะอธิบาย ทันใดนั้น แถบสถานะตรงหน้าฉันก็เปลี่ยนไป จากตัวเลขที่แข็งทื่อ กลายเป็นเส้นสายของพลังงานที่ไหลเวียนเหมือนสายน้ำ *‘ตรวจพบการเข้าแทรกแซงจากแหล่งพลังงานภายนอก... การประมวลผลอัลกอริทึมเปลี่ยนรูปแบบสู่: เวทมนตร์เชิงโครงสร้าง’* “ประสานงานกับฉัน” คีรินออกคำสั่ง สายตาจดจ้องไปยังกลุ่มเงาดำที่เริ่มก่อตัวขึ้นจากรอยแยกมิติ พวกมันคือกองทัพของผู้เฝ้าประตูที่ตามล่าเรามาตั้งแต่ห้องสมุดเวทมนตร์ชั้นใต้ดิน ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ปิดการทำงานของตรรกะแบบเดิมๆ แล้วปล่อยให้ความรู้สึกที่คีรินถ่ายทอดมาไหลผ่านปลายนิ้ว ฉันมองเห็นโครงสร้างของมิติที่กำลังจะแตกสลาย มันเป็นเหมือนกราฟที่บิดเบี้ยว ฉันขยับนิ้ววาดวงจรเวทมนตร์กลางอากาศอย่างรวดเร็ว—ไม่ใช่การเขียนโค้ด แต่เป็นการ ‘ถักทอ’ เส้นใยพลังงานให้ประสานเข้ากับช่องว่างของมิติที่กำลังเปิดออก “ตอนนี้แหละ!” ฉันตะโกน คีรินร่ายเวทมนตร์หน่วงเวลาเบื้องหน้าเพื่อยื้อชีวิตไว้ชั่วขณะ ขณะที่ฉันสะบัดมือผลักประตูมิติที่เพิ่งสร้างขึ้นมาให้กว้างพอจะลอดผ่านไปได้ เสียงระเบิดตูมตามดังก้องไปทั่ว หินศิลาถล่มลงมาเบื้องหลัง ความร้อนระอุของเวทมนตร์สายมืดไล่หลังเรามาติดๆ เรากระโจนเข้าสู่ความว่างเปล่าสีคราม ความรู้สึกเหมือนถูกฉีกกระชากร่างออกเป็นล้านชิ้นถาโถมเข้ามา แต่ในวินาทีที่ฉันกำลังจะหลุดลอยไปในกระแสเวลา มือของคีรินยังคงกุมมือฉันไว้แน่น ความอบอุ่นนั้นกลายเป็นจุดยึดเหนี่ยวเดียวที่ทำให้ฉันยังมีสติสัมปชัญญะครบถ้วน เราตกลงสู่พื้นที่ราบแห่งหนึ่ง แรงกระแทกทำให้จุกจนพูดไม่ออก ฉันยันตัวขึ้นลุกนั่ง ภาพตรงหน้าไม่ใช่ห้องสมุด หรือเมืองที่เราจากมา แต่มันคือป่าสีเงินที่ต้นไม้ทุกต้นส่องแสงเรืองรองราวกับอัญมณี “เรา... รอดแล้วใช่ไหมคะ?” ฉันถามพลางหันไปมองคีรินที่นอนหอบอยู่ข้างๆ เขายันตัวขึ้นช้าๆ รอยยิ้มบางๆ ปรากฏบนใบหน้า แม้มันจะดูอ่อนล้าเต็มทน “ชั่วคราวน่ะ รินรดา เธอเพิ่งทำลายกฎทางฟิสิกส์ของมิติไปสองข้อเมื่อกี้ รู้ตัวไหม?” ฉันหัวเราะเบาๆ ทั้งน้ำตา ความตึงเครียดที่สะสมมานานเริ่มคลี่คลาย แต่ทว่า... รอยยิ้มนั้นกลับต้องชะงักลงเมื่อเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เงียบหายไปนาน กลับดังขึ้นด้วยโทนเสียงที่ผิดปกติ *‘แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการแทรกแซงระดับสูงสุด - ตรวจพบร่องรอยการปลุกพลังงานต้องห้าม - ภารกิจพิเศษ: [วิวัฒนาการขั้นที่สาม] เริ่มต้นขึ้นแล้ว’* บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปทันที ป่าสีเงินที่เคยเงียบสงบกลับเงียบกริบจนน่าขนลุก เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าก้าวออกมาจากหลังต้นไม้ใหญ่ เงาร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทปรากฏกายขึ้น มือที่ถือเคียวเล่มมหึมาสั่นไหวเล็กน้อยด้วยพลังที่กดทับจนฉันแทบหายใจไม่ออก “คีริน...” ฉันกระซิบเรียกเขาอย่างหวาดหวั่น ขณะที่มือของชายลึกลับคนนั้นค่อยๆ เลิกผ้าคลุมเผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้หัวใจของฉันแทบหยุดเต้น ชายคนนั้น... มีใบหน้าที่เหมือนกับคีรินราวกับแกะ แต่แววตาที่เต็มไปด้วยความเมตตานั้นกลับถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาดุจน้ำแข็งที่ไร้ก้นบึ้ง “ในที่สุด... เราก็ได้พบกันเสียทีนะ รินรดา” เขาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทรงพลังจนอากาศรอบข้างสั่นไหว “และเธอ... ตัวตนจากอีกมิติที่ไม่ควรมีตัวตนอยู่ ณ ที่แห่งนี้” คีรินลุกขึ้นยืนบังฉันไว้เบื้องหลัง มือของเขาที่เคยอบอุ่นกลับกลายเป็นคมดาบเวทมนตร์ที่พร้อมจะฟาดฟัน แต่ในเสี้ยววินาทีนั้น ระบบกลับเด้งหน้าต่างสีแดงฉานขึ้นมาขวางหน้าฉัน พร้อมข้อความที่ทำให้ความหวังของฉันดับวูบลง *[คำเตือน: ความเป็นจริงถูกเขียนทับ - ผู้บุกรุกคือตัวตนหลักของระบบ - คุณเหลือเวลาอีก 60 วินาทีก่อนที่จะถูกลบออกจากสารบบ]* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความสับสนและความกล้าหาญของรินรดากับคีรินในบทนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ ดาริกาส่องแสง