Error Code: คนแปลกหน้าที่ไม่ควรมีอยู่

เสียงคลิกเมาส์ครั้งสุดท้ายดังก้องอยู่ในความเงียบงันของห้องแล็บวิจัยชั้นใต้ดิน บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยกลิ่นอัปของกระดาษโบราณผสมผสานกับกลิ่นไอความเย็นยะเยือกจากเซิร์ฟเวอร์ควอนตัมรุ่นล่าสุด รินรดากวาดสายตาคมกริบมองหน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้า ตัวเลขโค้ดสีเขียวมรกตกำลังวิ่งพล่านราวกับฝูงมดคลั่ง แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะไม่ใช่ความซับซ้อนของอัลกอริทึมจำลองโลกที่เธอใช้เวลาเขียนมาสามปีเต็ม หากแต่เป็น "ช่องว่าง" เล็กๆ สีแดงฉานที่กระพริบเตือนอยู่ตรงมุมขวาบนของระบบ ความผิดพลาดระดับนี้ไม่ควรเกิดขึ้น... ในโลกที่ขับเคลื่อนด้วยตรรกะและระเบียบวินัยอันเคร่งครัด ทุกสิ่งทุกอย่างต้องถูกคำนวณและวางแผนไว้อย่างไร้ที่ติ นิ้วเรียวภายใต้ถุงมือผ้าไหมสีดำเคาะลงบนแป้นพิมพ์รัวเร็วเพื่อดึงข้อมูลดิบออกมาวิเคราะห์ รินรดากัดริมฝีปากแน่นอย่างใช้ความคิด ข้อมูลจำลองของอาณาจักรเอลเวียสที่ควรจะถูกจำกัดอยู่แค่ในกรอบพิกัดดิจิทัล กลับมีค่าความหนาแน่นมวลสารเกินขีดจำกัดถึงร้อยละสามสิบแปด มันเหมือนกับว่ามีตัวตนบางอย่าง—หรือใครบางคน—กำลังยืนเหยียบอยู่บนพื้นหญ้าทิพย์ที่เธอกำหนดรหัสสร้างขึ้นมาด้วยมือตนเอง "เป็นไปไม่ได้..." หญิงสาวพึมพำกับตัวเอง เสียงหวานทุ้งเจือแววประหลาดใจอย่างปิดไม่มิด ดวงตากลมโตหรี่ลงเมื่อเส้นกราฟแสดงอัตราการใช้พลังงานพุ่งสูงขึ้นอย่างก้าวกระโดดโดยไม่มีสาเหตุ รินรดาเลือกที่จะคลิกเปิดหน้าต่างคำสั่งฉุกเฉินเพื่อลบเซสชันนี้ทิ้งเสีย แต่ก่อนที่ปลายนิ้วของเธอจะกดปุ่ม Enter หน้าจอทั้งหมดกลับถูกย้อมด้วยแสงสีแดงเพลิง *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบไม่ได้ดังมาจากลำโพงคอมพิวเตอร์ แต่มันดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทของเธอโดยตรง ราวกับมีใครบางคนกระซิบอยู่ข้างใบหู [System Warning: обнаружена аномалия (ตรวจพบความผิดปกติ)] [Target: Foreign Entity Detected in Sandbox Environment] [Status: Unauthorized Access] รินรดาผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้หวายไฮเทค สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องเตือนภัย เธอกวาดสายตามองไปรอบห้องแล็บที่มืดสลัว มีเพียงแสงไฟจากจอภาพที่สาดส่องกระทบกับชั้นหนังสือตำราเวทมนตร์โบราณและอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ ไม่มีใครอื่น... ที่นี่ควรจะมีแค่เธอกับความเงียบงันเท่านั้น แต่ทว่า... อากาศเบื้องหน้าเธอกลับบิดเบี้ยว มันไม่ใช่ภาพลวงตาจากความเหนื่อยล้าจากการทำงานติดต่อกันสามสิบหั่วโมง รินรดาสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ซ่านออกมาจากอากาศธาตุที่กำลังฉีกขาดออกจากกันราวกับผืนผ้าเก่าๆ เสียงฉีกขาดของมิติเบาหวิวแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ ละอองแสงสีทองประกายระยิบระยับร่วงหล่นลงสู่พื้นห้องแล็บทีละหยด ก่อนที่ความมืดมิดในรอยแยกนั้นจะถูกแหวกออกด้วยมือเรียวยาวคู่หนึ่ง หัวใจของรินรดาหยุดเต้นไปชั่วขณะ ร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งก้าวทะลุผ่านม่านพลังงานดิจิทัลออกมาอย่างไร้เสียง เขายืนนิ่งอยู่กลางห้องแล็บของเธอราวกับผู้บัญชาการที่เพิ่งเดินทางมาถึงสนามรบ เสื้อคลุมยาวสีเทาเข้มปักลวดลายอักษรโบราณสะท้อนแสงไฟระยิบระยับ เส้นผมสีดำสนิทลู่ไปตามแรงลมแปลกประหลาดที่พัดพาเข้ามาในห้อง และที่สำคัญที่สุด... ดวงตาคู่นคมกริบสีอำพันคู่นั้นกำลังมองตรงมาที่เธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้ ไม่มีความตื่นตระหนก ไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงความนิ่งสงบราวกับเขารู้จักเธอมานานแสนนาน รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอยกมือขึ้นตั้งการ์ดป้องกันตัวตามสัญชาตญาณ แม้ในใจจะรู้ดีว่ากฎฟิสิกส์และเวทมนตร์ตรงหน้าไม่น่าจะหาญกล้าต่อกรกับความจริงได้ง่ายๆ "คุณเป็นใคร?" เสียงของเธอราบเรียบแต่เฉียบคมพอที่จะตัดผ่านความเงียบ "และเข้ามาในพื้นที่จำลองส่วนตัวของฉันได้อย่างไร ระบบความปลอดภัยของที่นี่ถูกเข้ารหัสไว้ด้วยคีย์รหัสระดับทหาร... ไม่มีทางที่มนุษย์คนไหนจะเจาะเข้ามาได้ เว้นเสียแต่ว่าคุณ..." ชายหนุ่มไม่ได้ตอบคำถามในทันที เขากวาดสายตามองไปรอบห้องแล็บที่มีหน้าจอโฮโลแกรมลอยเคว้งคว้าง ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะได้รูปจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ทั้งอ่อนโยนและน่าค้นหาในเวลาเดียวกัน "มนุษย์อย่างนั้นหรือครับ?" เสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาราบEเรียบแต่ทรงพลังจนทำให้อากาศรอบตัวสั่นไหว "น่าสนใจจริงๆ... ผู้สร้างที่นั่งขังตัวเองอยู่หลังกำแพงโค้ดและตัวเลข กลับเรียกผลงานที่ตัวเองสร้างขึ้นมาว่าเป็นแค่ 'พื้นที่จำลอง' อย่างนั้นหรอครับ รินรดา" ชื่อของเธอ... เขารู้จักชื่อของเธอได้อย่างไร? รินรดาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว สันหลังวาบขึ้นด้วยความรู้สึกหนาวเหน็บ เธอไม่เคยบันทึกชื่อตัวตนของเธอไว้ในฐานข้อมูลของแซนด์บ็อกซ์โลกใบนั้น ข้อมูลทั้งหมดถูกเข้ารหัสและซ่อนเอาไว้ภายใต้โปรโตคอลความปลอดภัยสูงสุด ไม่มีทางที่ตัวละครหรือข้อมูลจำลองใดจะเข้าถึงตัวตนที่แท้จริงของผู้ดูแลระบบได้ "คุณอ่านข้อมูลจากฐานข้อมูลของฉันได้ยังไง" รินรดาถามย้ำ น้ำเสียงเริ่มสั่นเครือเล็กน้อยแต่ยังคงความแข็งกร้าวเอาไว้ "คุณเป็นใครกันแน่... บั๊กของระบบ หรือไวรัสที่ถูกโปรแกรมมาให้ป่วนงานวิจัยของฉัน?" คีริน—ชื่อที่เพิ่งปรากฏขึ้นในระบบแจ้งเตือนยิบย่อยที่มุมจอ—ก้าวเท้าเข้ามาใกล้เธอช้าๆ ทุกย่างก้าวของเขาสร้างแรงกระเพื่อมบนพื้นผิวโลกดิจิทัลที่ยังคงค้างอยู่บนจอภาพ เขายื่นมือออกมาราวกับจะแตะต้องกลุ่มแสงโฮโลแกรมที่ลอยอยู่ระหว่างเรา แต่สายตาคมกริบคู่นั้นกลับหยุดอยู่ที่ใบหน้าของเธอ ไม่ยอมละสายตาไปไหนเลย "ผมไม่ใช่บั๊ก และก็ไม่ใช่ไวรัสครับ รินรดา" คีรินหยุดยืนห่างจากเธอเพียงแค่เอื้อมมือถึง กลิ่นอายจางๆ ของสนโบราณและฝนแรกฤดูโชว์เข้าจมูกเธออย่างชัดเจน "ผมคือนักเดินทางที่เบื่อหน่ายกับการเดินตามบทบาทที่ใครบางคนเขียนขึ้นมา... และบังเอิญว่า รอยแยกที่คุณเพิ่งค้นพบเมื่อครู่นี้ คือประตูบานเดียวที่ทำให้ผมตัดสินใจก้าวข้ามมาทวงถามความจริงจากคุณ" รินรดานิ่งงัง สมองของเธอกำลังประมวลผลคำพูดเหล่านั้นด้วยความรวดเร็วระดับร้อยเทרהไบต์ต่อวินาที *เขากำลังพูดถึงอะไร? บทบาทที่ถูกเขียนขึ้น? หรือว่า... โลกที่เธอสร้างขึ้นมาตลอดสามปีนี้ จะไม่ใช่แค่โปรแกรมคอมพิวเตอร์ธรรมดา?* ก่อนที่เธอจะได้เอ่ยปากซักถามอะไรเพิ่มเติม เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งห้องแล็บ ไฟสีแดงฉานสาดส่องสลับกับความมืด หน้าจอโฮโลแกรมทุกจอทั่วทั้งห้องดับวูบลงพร้อมกัน ก่อนที่จะติดขึ้นมาใหม่อีกครั้งด้วยข้อความสีแดงเลือดนกที่ปรากฏขึ้นกลางหน้าจอหลักเพียงข้อความเดียว [System Critical Alert: Unknown Entity has breached the Core. Initialization sequence initiated.] [Warning: Host and Foreign Entity synchronization at 100%.] [Welcome to the Real World, Administrator.] รินรดเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อเหลือบไปเห็นเงาสะท้อนบนกระจกเซิร์ฟเวอร์ด้านหลังของคีริน รอยแยกสีดำสนิทไม่ได้มีแค่จุดเดียวอีกต่อไปแล้ว แต่มันกำลังขยายวงกว้างขึ้นเรื่อยๆ กลืนกินผนังห้องแล็บของเธอทีละนิด และในวินาทีที่ปลายนิ้วอุ่นจัดของคีรินยื่นเข้ามาแตะที่ข้อมือของเธอเพื่อดึงเธอให้ออกจากรัศมีอันตราย เสียงกระซิบแผ่วเบาจากเขาก็ดังก้องขึ้นเหนือเสียงเตือนภัยทั้งหมด "อย่าขัดขืน... เพราะนับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป คุณกับผมไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องรอดไปด้วยกันแล้วนะครับ" โปรดติดตามตอนต่อไปด้วยใจระทึกนะคะ! 💖