สมการความจริงที่บิดเบี้ยว

เสียงเคาะแป้นพิมพ์รัวเร็วราวกับเสียงฝนตกกระทบบานกระจกในคืนไร้ดาว คือจังหวะชีวิตเดียวที่รินรดาคุ้นเคยและไว้วางใจได้ ในโลกที่ขับเคลื่อนด้วยตรรกะและเงื่อนไขทางโปรแกรมมิ่ง ทุกปัญหาย่อมมีคำตอบเสมอ... อย่างน้อยก็เคยเป็นเช่นนั้น ก่อนที่คำพูดทิ้งท้ายของคีรินเมื่อครู่จะกลายเป็นไวรัสตัวฉกาจที่กัดกินความเสถียรในสมองของเธอจนหมดสิ้น *“อย่าขัดขืน... เพราะนับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป คุณกับผมไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องรอดไปด้วยกันแล้วนะคะ”* — เดี๋ยวนะคะ ประโยคหลังนั่นเธอกล่าวเสริมในใจด้วยความหงุดหงิดระคนฉงน เมื่อนึกถึงรอยยิ้มบางเบาที่ประดับอยู่บนมุมปากของชายหนุ่มผู้กุมความลับของมิติเวทมนตร์นี้ไว้ นิ้วเรียวชะงักค้างอยู่เหนือแป้นโฮโลแกรมเรืองแสงสีฟ้าคราม ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นใสจ้องมองหน้าจออินเตอร์เฟซที่กำลังรัวแสดงผลลัพธ์การวิเคราะห์ข้อมูลเชิงลึก—โปรแกรมประเมินอัตลักษณ์และโครงสร้างพลังงานที่เธอพัฒนาขึ้นมาเองกับมือ กำลังแผดเสียงเตือนเป็นตัวอักษรสีแดงฉานกระพริบถี่ๆ *[Error 404: Target Profile Not Found]* *[Warning: Data Packet Corrupted or Non-existent]* “เป็นไปไม่ได้...” รินรดากัดริมฝีปากล่างเบาๆ อย่างใช้ความคิด ดวงตาหรี่ลงเมื่อมองตัวเลขเปอร์เซ็นต์ความเข้ากันได้ของระบบที่ร่วงกุดลงเหลือศูนย์อย่างไร้เยื่อใย สำหรับโปรแกรมเมอร์อย่างเธอ โลกนี้ไม่มีสิ่งใดที่ไม่มีที่มา แม้แต่โค้ดที่ถูกลบก็ยังมีร่องรอยในแคช (Cache) หรือประวัติการเข้าถึง (Log) แต่สำหรับคีริน... ชายหนุ่มที่ยืนกอดอกพิงเสาสลักลวดลายโบราณอยู่ห่างออกไปไม่ถึงสามก้าว กลับให้ผลลัพธ์เป็นศูนย์ ว่างเปล่า และไร้ตัวตนในระบบฐานข้อมูลของหอคอยเวทมนตร์แห่งนี้ ราวกับว่าเขาเป็น "บั๊ก" ที่หลุดรอดมาจากนอกจักรวาล หรือไม่ก็... เขานั่นแหละคือผู้เขียนโค้ดทั้งหมดนี้เสียเอง “วิเคราะห์เสร็จหรือยังครับ คุณโปรแกรมเมอร์คนเก่ง?” เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ คีรินผละตัวออกจากเสา ก้าวเข้ามาใกล้ทีละน้อย รองเท้าหนังสีเข้มกระทบพื้นหินส่งเสียงก้องกังวานเป็นจังหวะที่สะท้อนความมั่นใจ เขาย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับหน้าจอโฮโลแกรมที่เธอกำลังควบคุมอยู่ รินรดารู้สึกได้ถึงไอความร้อนจางๆ และกลิ่นอายจางๆ คล้ายสนในฤดูหนาวที่ลอยมาจากตัวเขา ซึ่งมันรบกวนสมาธิอันเฉียบคมของเธออย่างน่าประหลาด “คุณเป็นใครกันแน่คะ คีริน” รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตา หญิงสาวเลือกที่จะไม่หลบสายตาคมกริบที่เต็มไปด้วยประกายระยิบระยับราวกับดวงดาวในยามค่ำคืนนั้น “ในฐานข้อมูลระดับรากเหงื่อของมิทริดาส... ไม่มีชื่อของคุณ ไม่มีประวัติการอัญเชิญ ไม่มีแม้แต่ร่องรอยการสร้างมานาเวทมนตร์ด้วยซ้ำ ทั้งที่คุณยืนอยู่ตรงนี้ ใช้เวทมนตร์บทเดียวกับฉันได้... นี่มันขัดแย้งกับกฎทางกายภาพและตรรกะทุกข้อที่ฉันรู้จัก” คีรินไม่ตอบทันที เขายื่นมือเรียวยาวออกไป ปลายปลายนิ้วแตะเบาๆ ที่อากาศว่างเปล่าเหนือหน้าจอโฮโลแกรมของเธอ ทันใดนั้น โค้ดสีฟ้าที่เคยสับสนอลหม่านก็พลันสงบลงราวกับได้รับคำสั่งจากผู้เป็นนาย เส้นแสงสีทองอร่ามเส้นใหม่พุ่งถักทอขึ้นมาแทนที่ กลายเป็นแผนผังโครงสร้างพลังงานที่ซับซ้อนเกินกว่าที่สมองมนุษย์ธรรมดาจะประมวลผลได้ทันในชั่วพริบตา “ตรรกะของคุณยอดเยี่ยมมากครับ รินรดา” คีรินกระซิบเบาๆ ริมฝีปากหยักลึกยิ้มขึ้นเล็กน้อย “แต่บางครั้ง... โลกไม่ได้ถูกสร้างขึ้นด้วยโค้ดที่มนุษย์เขียนหรอกนะครับ มันถูกขับเคลื่อนด้วยความตั้งใจ และทางเลือกต่างหาก” “อย่ามาพูดจาปรัชญาใส่ฉันนะคะ!” รินรดาปัดมือเขาออกเบาๆ แม้หัวใจจะเต้นรัวผิดจังหวะด้วยความประหม่าอย่างควบคุมไม่ได้ “ฉันต้องการข้อมูลเชิงประจักษ์ สมการที่พิสูจน์ได้ ไม่ใช่คำพูดลอยๆ ที่เหมือนบทกวีโบราณแบบนั้น ถ้าคุณไม่มีข้อมูลให้ฉันวิเคราะห์ ฉันก็ไม่สามารถคำนวณความเสี่ยงในการเดินทางครั้งนี้ได้ และนั่นหมายความว่า...” “หมายความว่าเราอาจจะต้องตายอยู่ที่นี่ด้วยกัน ก่อนที่จะได้รู้ว่าความจริงที่แท้จริงคืออะไร... ใช่ไหมครับ?” คีรินต่อประโยคให้ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ความหวาดกลัวใดๆ ราวกับชีวิตของเขาไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรนัก รินรดานิ่งงังไปชั่วขณะ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยยามที่ได้เห็นแววตาจริงจังที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความขี้เล่นของเขา ไม่มีร่องรอยของการโกหก มีเพียงความแน่วแน่บางอย่างที่ส่งผ่านความเงียบงันเข้ามารบกวนจิตใจอันสงบเรียบร้อยของเธอ ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างตีรวนขึ้นมาในอก—ความรู้สึกที่ระบบการคำนวณใดๆ ในโลกก็ไม่สามารถหาหมวดหมู่มานิยามได้ ก่อนที่เธอจะทันได้กล่าวโต้แย้งสิ่งใด บรรยากาศรอบตัวก็พลันเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน อุณหภูมิในห้องโถงโบราณลดฮวบลงจนเกิดไอสีขาวออกจากริมฝีปาก แสงไฟจากคบเพลิงเวทมนตร์เปลี่ยนจากสีส้มอบอุ่นเป็นสีน้ำเงินเข้มจัด และที่น่ากลัวที่สุดคือ... เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่รินรดาเขียนขึ้นเพื่อป้องกันภัย กลับดังขึ้นเองโดยที่ไม่มีใครไปแตะต้องมัน *Ting!* *[System Alert: Unknown entity detected at Sector 0]* *[Warning: Mission Parameter SSS-Class has been unlocked automatically]* *[Notice: Host and Co-pilot must clear the anomaly within 300 seconds, or face permanent system deletion]* หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าดับวูบลง ก่อนจะสว่างวาบขึ้นอีกครั้งด้วยตัวอักษรสีแดงฉานที่สลักลอยเด่นอยู่กลางอากาศ—เงาดำทมิฬขนาดมหึมาค่อยๆ ก้าวทะลุกำแพงมิติออกมา ดวงตาสสีแดงฉานคู่โตคู่หนึ่งจ้องมองตรงมาที่พวกเขาจากความมืดมิด คีรินหุบยิ้มทันที เขาก้าวเข้ามาขวางรินรดาไว้เบื้องหลังอย่างรวดเร็ว พร้อมกับแบมือขวาออก ปรากฏละอองแสงสีทองรวมตัวกันเป็นดาบโบราณลวดลายวิจิตรตระการตาในพริบตา ชายหนุ่มเหลียวกลับมามองเธอด้วยหางตา พร้อมรอยยิ้มมุมปากที่ทำให้คนมองรู้สึกทั้งหมั่นไส้และใจเต้นในเวลาเดียวกัน “ดูเหมือนว่าระบบจะไม่ให้เวลาเราทำความรู้จักกันมากกว่านี้แล้วนะครับ... คุณโปรแกรมเมอร์ พร้อมจะแก้สมการข้อนี้ไปกับผมหรือยังครับ?” --- *(ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับรินรดาและคีรินนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!)*