ร่องรอยในจดหมายเลขฐานสอง

“ถ้าตรรกะนี้พังทลาย ความทรงจำทั้งหมดที่เราพยายามประกอบสร้างขึ้นมาก็จะกลายเป็นแค่ขยะอิเล็กทรอนิกส์ในพริบตาเดียวค่ะ คุณคีริน” เสียงของรินรดาเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องสมุดใต้ดิน กลิ่นอายของกระดาษโบราณผสมผสานกับกลิ่นละอองมานาที่ลอยวนเวียนเป็นระเบียบในอากาศราวกับกลุ่มดาวจำลอง หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าครามที่สะท้อนอยู่ในนัยน์ตาคู่สวยกำลังกะพริบถี่ รอยแยกมิติขนาดเท่าฝ่ามือที่ปรากฏขึ้นบนผนังศิลาไม่ได้น่ากลัวเท่ากับตัวเลขฐานสองที่กำลังไหลทะลักออกมาจากรอยแตกนั้น มันไม่ใช่ความผิดพลาดของระบบเวทมนตร์ แต่มันคือจดหมาย... จดหมายที่ถูกเข้ารหัสด้วยภาษาเวทโบราณผสานกับชุดคำสั่งคอมพิวเตอร์ที่เธอคุ้นเคย คีรินขยับแว่นกรอบเงินเล็กน้อย ดวงตาคมกริบภายใต้เลนส์คู่นั้นกวาดมองผ่านกลุ่มโค้ดที่ลอยเคว้งคว้าง มือเรียวยาวเอื้อมไปแตะที่ขอบรอยแยกเบาๆ ราวกับกำลังสัมผัสผิวของกระจกที่เปราะบาง “ไม่ใช่แค่ขยะหรอกครับ... เอ้ย, ขออภัยค่ะ ดิฉันติดปากพูดตามความเคยชิน” คีรินรีบเปลี่ยนสรรพนามและน้ำเสียงแก้เก้อเมื่อเผลอใช้น้ำเสียงแบบเดิม รินรดาเพียงแค่ปรายตามองเล็กน้อยแต่ไม่ได้เอ่ยทักท้วงอะไร ความเป็นมืออาชีพของทั้งคู่ทำให้พวกเขากลับมาโฟกัสกับปัญหาเบื้องหน้าได้อย่างรวดเร็ว “มันคือร่องรอยการส่งสัญญาณจากยุคก่อนการล่มสลายต่างหาก รินรดา ชุดคำสั่งนี้พยายามบอกอะไรบางอย่างเกี่ยวกับพิกัดที่เราไม่เคยสำรวจมาก่อน” รินรดากัดริมฝีปากเล็กน้อย นิ้วเรียวรัวลงบนแป้นพิมพ์เวทมนตร์ที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ ความเร็วในการพิมพ์ของเธอบ่งบอกถึงความตึงเครียดในใจ ปมในอดีตที่เธอเคยสูญเสียข้อมูลสำคัญไปเพราะความไม่แน่นอนของระบบยังคงตามหลอกหลอน แต่ครั้งนี้... เธอจะไม่ยอมให้ความผิดพลาดนั้นเกิดขึ้นอีก “ถอดรหัสเสร็จแล้วค่ะ!” รินรดาอุทานเบาๆ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อหน้าจอแสดงผลเปลี่ยนจากตัวเลขสีฟ้าเป็นแผนภาพสามมิติของสถานที่แห่งหนึ่ง “มันไม่ใช่พิกัดในอาณาจักรเวทมนตร์นี้ แต่มันคือ ‘มหานครใต้พิภพ: ซินth-01’ สถานที่ที่ถูกลบออกจากสารบบอัลกอริทึมของโลกไปเมื่อสามร้อยปีก่อน” คีรินหรี่ตาลง รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก “น่าสนใจเสียจริง... สถานที่ที่ถูกลบแต่ยังมีร่องรอยการส่งข้อมูลข้ามเวลา แสดงว่าที่นั่นต้องมี ‘แกนกลาง’ บางอย่างที่ยังคงทำงานอยู่ และนั่นอาจเป็นกุญแจสำคัญในการอัปเลเวลระบบเวทมนตร์ผสานโค้ดของเราให้ก้าวข้ามขีดจำกัด” บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนแปลง อุณหภูมิในห้องสมุดลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว ละอองมานาที่เคยลอยอยู่อย่างสงบกลับพุ่งเข้าหารอยแยกบนผนังราวกับถูกดูดด้วยแรงโน้มถ่วงมหาศาล แสงไฟจากคบเพลิงเวทมนตร์กะพริบไหวและดับลงทีละดวง ความมืดมิดเข้ามาโอบล้อมพวกเขาไว้ เหลือเพียงแสงเรืองรองจากหน้าจอโฮโลแกรมของรินรดาเท่านั้นที่ส่องสว่างใบหน้าอันเคร่งเครียดของทั้งสองคน “ระบบกำลังเตือนภัย... ไม่ใช่แค่ระดับอันตรายธรรมดาค่ะ” รินรดาหน้าซีดลงเล็กน้อยเมื่อเสียงแจ้งเตือนโทนแหลมสูงดังขึ้นในโสตประสาท หน้าจอสีฟ้าเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานพร้อมข้อความตัวอักษรวิ่งผ่านรวดเร็ว [ตรวจพบการเข้าถึงพิกัดต้องห้าม: มหานครใต้พิภพ ซินth-01] [เงื่อนไขการเปิดประตูมิติ: ผ่าน / ผู้สิทธิ์: รินรดา และ คีริน] [คำเตือน: เมื่อก้าวผ่านร่องรอยนี้ไปแล้ว จะไม่สามารถย้อนกลับมาได้จนกว่าจะเสร็จสิ้นภารกิจระดับ SSS] คีรินยื่นมือมาข้างหน้า ฝ่ามืออบอุ่นสัมผัสเบาๆ ที่ไหล่ของรินรดาเพื่อส่งผ่านความเชื่อมั่น ดวงตาสีนิลคู่นั้นมองตรงมาด้วยความแน่วแน่ “ว่าอย่างไรล่ะครับ... เอ๊ย, ว่าอย่างไรคะคุณโปรแกรมเมอร์คนเก่ง เราจะปล่อยให้ตัวเลขพวกนี้ชนะ หรือเราจะเข้าไปเขียนโปรแกรมใหม่ให้โลกใบนี้กันแน่” รินรดาสูดหายใจเข้าลึก 5 วินาทีเพื่อปรับจังหวะการเต้นของหัวใจ ความกลัวถูกแทนที่ด้วยความท้าทายทางปัญญา เธอยิ้มมุมปากอย่างมั่นใจก่อนจะคว้ามือของคีรินไว้แน่นเพื่อเตรียมรับแรงกระแทกจากการเคลื่อนย้ายมิติ “ถ้าอัลกอริทึมของโชคชะตาบังคับให้เราต้องเลือกทางนี้... ฉันนี่แหละจะเป็นคนแก้โค้ดมันเองค่ะ!” สิ้นคำพูดของรินรดา รอยแยกบนผนังก็ระเบิดแสงสีขาวสว่างจ้าจนกลืนกินร่างของทั้งคู่หายวับไปในพริบตา ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและความว่างเปล่าในห้องสมุดโบราณ... ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่ประตูมิติปิดสนิทลง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงปริศนาก็ดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลัง พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่ไม่มีใครคาดคิด “ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... ผู้สืบทอดโค้ดแห่งความพินาศ” ดาริกาส่องแสงขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านโค้ดลับแห่งเวทมนตร์มาด้วยกันนะคะ