หมัดพยัคฆ์สยบมาร

"ตึ้ง!" เสียงโลหะปะทะกันกังวานสนั่นราวกับอสนีบาตฟาดกลางใจ ท่ามกลางความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัวของป่าทึบเบื้องหน้า ปิ่นหยกประจำตัวของอาจารย์ผู้ล่วงลับที่ชุ่มโชกไปด้วยหยดเลือดยังคงสะท้อนประกายสีแดงฉานในความมืด มันไม่ใช่แค่ร่องรอยของการสังหาร แต่เป็นเครื่องประกาศศึกจากเงาปริศนาที่ซ่อนตัวอยู่หลังม่านหมอก ฉินอวี้รู้สึกราวกับหัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ ดวงตาคู่คมที่มักสงบนิ่งดั่งผิวน้ำในบึงลึก บัดนี้กลับไหววูบด้วยคลื่นอารมณ์อันรุ่มร้อน ร่างระหงของเซียนหนุ่มในชุดอาภรณ์สีขาวสะอ้านสะท้านเฮือกหนึ่ง กระบี่เมฆาในมือสั่นระริกราวกับรับรู้ถึงจิตสังหารที่พุ่งเข้าใส่จากมุมมืด ทว่า ในเสี้ยววินาทีความเป็นความตายนั้นเอง ประกายแสงสีดำสนิทสายหนึ่งก็แหวกอากาศพุ่งตรงมายังจุดตายระหว่างคิ้วของเขาอย่างอำมหิต! เร็วกดดัน ดุจลูกศรที่หลุดจากแหล่งมรณะ! "ระวัง!" เสียงคำรามต่ำในลำคอของเหล่ยคังดังขึ้นดุจเสียงพยัคฆ์ร้ายคำรามก้องป่า นักรบพเนจรผู้ไร้วิชาปราณแต่มีสัญชาตญาณดิบเถื่อนเหนือมนุษย์ ไม่รอช้าที่จะใช้ร่างกายของตนเองเป็นโล่กำบัง ในเมื่อไม่มีเวลาแม้แต่จะชักกระบี่ตั้งรับ เหล่ยคังจึงก้าวเท้ากระแทกพื้นศิลาจนแตกละเอียด ร่างกำยำพุ่งทะยานเข้าขวางหน้าฉินอวี้พร้อมกับเหวี่ยงหมัดขวาออกไปสุดแรงเกิด *ตูม!* หมัดพยัคฆ์สยบมารปะทะเข้ากับเงาคมอาวุธลับที่ซัดเข้ามาอย่างจัง พลังกล้ามเนื้ออันดิบเถื่อนและกระดูกที่หล่อหลอมด้วยความตายสะท้อนเสียงดังสนั่นหวั่นไหว เลือดสีแดงฉาดกระเซ็นออกทางกำมือของเหล่ยคัง ทว่าเขากลับไม่แม้แต่จะกะพริบตาหรือส่งเสียงร้องครวญครางออกมาแม้แต่ครึ่งคำ ร่างของนักรบหนุ่มถอยหลังไปสามก้าว รอยเท้าลึกจมลงไปในดินเปียกชื้น แต่วิถีของคมอาวุธลับกลับถูกแรงหมัดอันทรงพลังเบี่ยงเบนจนเฉียดผ่านหัวไหล่ของฉินอวี้ไปปักคาเข้ากับต้นไม้ใหญ่เบื้องหลังอย่างรุนแรง "เจ้า..." ฉินอวี้เบิกกว้างเล็กน้อย ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่นยามเหลือบมองแผ่นหลังกว้างของสหายร่วมทางที่บัดนี้อาบย้อมไปด้วยคราบเลือด "อย่าไขว้เขว ฉินอวี้" เหล่ยคังกล่าวเสียงแหบพร่า ลมหายใจหอบกระชั้นทว่ามั่นคง ดวงตาคู่นคมดุดันกวาดมองไปทั่วความมืดมิดรอบทิศทาง "พวกมันไม่ได้มาเพื่อเจรจา... พวกมันมาเพื่อเอาชีวิตเจ้า และชิงของชิ้นนั้น" สายตาของเหล่ยคังเหลือบมองไปยังปิ่นหยกเปื้อนเลือดที่ยังคงตกอยู่บนพื้นหญ้า บรรยากาศรอบตัวพลันกดดันจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นอายความตายแผ่ซ่านเข้ามาใกล้ทุกที ราวกับเงาของมารกาลกัลป์กำลังคืบคลานเข้ามาลิ้มลองรสชาติความหวาดกลัวของเหยื่อ ฉินอวี้สูดลมหายใจเข้าลึกระงับความโกรธเกรี้ยวในอก ความเยือกเย็นอันเป็นเอกลักษณ์ของศิษย์สำนักกระบี่เมฆากลับมาหล่อหลอมจิตใจเขาอีกครั้ง เขาเอื้อมมือไปแตะบ่าของเหล่ยคังเบาๆ ส่งกระแสลมปราณบริสุทธิ์เข้าไปช่วยสมานแผลที่กำมือให้อย่างรวดเร็ว "ขอบใจเจ้ามาก... สหาย" น้ำเสียงของฉินอวี้ราบเรียบ ทว่าเต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจที่ยากจะเอ่ยเป็นคำพูด ลูกผู้ชายย่อมรู้กันในที การเอาชีวิตเข้าแลกโดยไม่ลังเลเช่นนี้คือนิยามของคำว่า "คุณธรรมน้ำมิตร" ในยุทธภพอันโสมم "เก็บคำขอบคุณไว้พูดตอนที่เรายังมีชีวิตรอดออกไปจากที่นี่จะดีกว่า" เหล่ยคังแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ พร้อมกับตั้งท่าหมัดพยัคฆ์เตรียมพร้อมรับมือกับการจู่โจมระลอกสองที่กำลังจะมาถึง ในความเงียบสงบอันน่าสะพรึงกลัวนั้น เงาร่างนับสิบในชุดคลุมสีดำสนิทก็ค่อยๆ ก้าวออกมาจากม่านหมอกหนา ดวงตาทุกคู่ใต้ผ้าคลุมสะท้อนแสงสีแดงโลหิตราวกับสัตว์ป่ากระหายเลือด ผู้นำของกลุ่มเงาดำยกมือขึ้นเป็นสัญญาณ พร้อมกับเอ่ยด้วยเสียงแหแหบแห้งเย็นยะเยือกที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ยอดเยี่ยม... สมกับที่เป็นทายาทคนสุดท้ายของสำนักกระบี่เมฆา คิดไม่ถึงว่าจะมีไอ้สวะไร้ลมปราณกล้าเอาชีวิตเข้าแลกปกป้องเจ้า แต่วันนี้... ทั้งหัวของเจ้าและปิ่นหยกชิ้นนั้น ต้องตกเป็นของนายท่านแห่งลัทธิมารกาลกัลป์!" สิ้นเสียงคำประกาศิต มวลพลังปราณสีดำทมิฬนับร้อยสายก็พรั่งพรูออกจากร่างของกลุ่มมือสังหาร กดทับปฐพีเบื้องล่างจนสั่นสะเทือน ความกดดันระดับขอบเขตหลอมรวมวิญญาณแผ่ขยายวงกว้างปิดตายทุกเส้นทางหนี ฉินอวี้ก้าวเท้าออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างระหงเปล่งประกายแสงสีฟ้าครามเจิดจ้า มือขวาค่อยๆ เอื้อมไปกุมด้ามกระบี่เมฆาที่เหน็บอยู่ข้างเอว "มารกาลกัลป์ส่งพวกเจ้ามาเป็นเพียงแค่หุ่นเชิดสังเวยชีวิตเท่านั้น..." ฉินอวี้กล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นดั่งน้ำค้างแข็งกลางฤดูหนาว ดวงตาคมกริบกวาดมองเหล่ามือสังหารราวกับพวกมันเป็นเพียงเศษธุลี "ในเมื่อพวกมันรนหาที่ตายเอง... ข้าก็จะใช้กระบี่ในมือนี้ ส่งพวกมันไปลงนรกพร้อมกัน!" ชั่วพริบตานั้นเอง อุณหภูมิรอบบริเวณก็ลดฮวบลงจนหยาดน้ำค้างกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็ง ฉินอวี้สะบัดข้อมือเพียงเล็กน้อย... *แกร๊ก!* เสียงคมกระบี่เมฆาเคลื่อนตัวออกจากฝักดังขึ้นเพียงครึ่งนิ้ว ทว่าประกายแสงเจิดจ้ากลับพุ่งทะยานเสียดฟ้า แหวกม่านเมฆาจนรัตติกาลสว่างวาบราวกับกลางวัน! ทว่า... ในวินาทีที่คมกระบี่กำลังจะหลุดจากฝักเพื่อปลิดชีพศัตรูเบื้องหน้า เงาร่างสายหนึ่งก็พุ่งวาบผ่านหน้าพวกเขาไปอย่างรวดเร็วดั่งสายฟ้าแลบ พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะหยันที่ดังขึ้นจากด้านหลังของพวกเขาเอง! "ช้าก่อน... ฉินอวี้ หากเจ้าชักกระบี่เล่มนี้ออกจนสุด สตรีที่เจ้าพยายามปกป้องมาตลอดทาง... จะต้องสิ้นใจตายในสามลมหายใจ!" ฉินอวี้ชะงักกึก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงอย่างสุดขีดเมื่อหันกลับไปมอง และพบความจริงอันน่าสะพรึงกลัวที่แขวนชีวิตของคนสำคัญไว้บนเส้นด้าย! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปในวิถียุทธภพอันดุเดือดนี้ด้วยกันนะครับ