ลืมตาขึ้นมาก็เจอหน้าจอสีฟ้าซะแล้ว

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอับของตำราเวทมนตร์เก่าเก็บตีเข้าจมูกของหลินซูยี่ทันทีที่สติสัมปชัญญะกลับคืนมา ปลายนิ้วที่ยังคงชินกับการสัมผัสคีย์บอร์ดกลไกเสียงดังคลิกๆ ในห้องพักราคาถูกเมื่อคืน บัดนี้กลับสัมผัสได้เพียงเนื้อผ้าหยาบกระด้างของชุดคลุมสีเทาหมองคล้ำ เนื้อผ้าสากระคายผิวจนน่าหงุดหงิด รอบกายไม่ใช่ห้องสี่เหลี่ยมรกๆ ที่เต็มไปด้วยแก้วกาแฟและหน้าจอคอมพิวเตอร์สามจออีกต่อไป หากแต่เป็นห้องใต้หลังคาแคบๆ ที่มีแสงจันทร์สาดส่องผ่านกระจกหน้าต่างบานเล็กซึ่งเต็มไปด้วยหยากไย่ ทว่า สิ่งที่ทำให้หัวใจของอดีตนักศึกษาโปรแกรมเมอร์หนุ่มผู้เชี่ยวชาญการแกะรหัสโครงสร้างระบบซอฟต์แวร์ต้องกระตุกวูบ ไม่ใช่บรรยากาศอันแปลกประหลาดนี้ แต่มันคือตัวเลขสีฟ้าเรืองแสงขนาดมหึมาที่ลอยเด่นอยู่กลางอากาศ ห่างจากใบหน้าของเขาเพียงแค่เอื้อมมือ [ ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมในระบบโครงสร้างเวทมนตร์ระดับรากเหง้า... ] [ ร่างกายเป้าหมาย: หลินซูยี่ (นักเรียนเวทชั้นปีที่ 4 แผนกเบ็ดเตล็ด สถาบันมหาเวทลูเมน) ] [ สถานะปัจจุบัน: ข้อมูลโค้ดจิตวิญญาณเสียหายรุนแรง (Critical Error) เกิดช่องโหว่ (Bug) ระดับอนันต์ในวงจรมานา ] [ คำเตือนเด็ดขาด: เซลล์ในร่างกายของท่านกำลังถูกกลืนกินโดยระบบ ร่างกายจะสลายตัวและดับสูญอย่างสมบูรณ์ภายใน 23 ชั่วโมง 58 นาที 12 วินาที ] ตัวเลขวินาทีสีแดงฉานที่กำลังวิ่งถอยหลังอย่างไม่ปรานีปราศรัย ทำเอาหลินซูยี่ถึงกับแค่น3ยิ้มออกมาแห้งๆ เขากะพริบตาปริบๆ เพื่อหวังว่าภาพหลอนนี่จะหายไปจากการนอนดึกติดต่อกันสามวันสามคืนเพื่อแก้โค้ดโปรเจกต์จบการศึกษา แต่ไม่เลย... ยิ่งกะพริบตา ตัวเลขเรืองแสงนั้นก็ยิ่งคมชัดและขยับลดลงเรื่อยๆ อย่างเยือกเย็น "ให้ตายสิ... ระบบรีเซ็ตชีวิตแบบฮาร์ดคอร์เหรอเนี่ย? ฉันเพิ่งจะเขียนโปรแกรมฆ่าบั๊กเสร็จ ทำไมถึงต้องมาโดนระบบจริงๆ ฆ่าซะเองล่ะเนี่ย" หลินซูยี่พึมพำกับตัวเอง เสียงแหบแห้งราไม่ได้ดื่มน้ำมาเป็นวัน สมองอันชาญฉลาดและรวดเร็วระดับท็อปของคณะวิศวกรรมคอมพิวเตอร์เริ่มทำงานทันทีโดยอัตโนมัติ ในฐานะโปรแกรมเมอร์ผู้หมกมุ่นอยู่กับการหาจุดบกพร่องของโค้ดมาครึ่งชีวิต เขาไม่เคยเชื่อเรื่องปาฏิหาริย์อย่างไร้เหตุผล โลกแฟนตาซีตรงหน้าก็เป็นเพียงระบบซอฟต์แวร์ขนาดใหญ่ที่มีกฎเกณฑ์ มีมานาเป็นพลังงาน และมี 'บั๊ก' เป็นตัวป่วนเช่นเดียวกับโลกดิจิทัล ถ้ามีบั๊ก... ก็ต้องมีหนทางในการแก้ไข ติ๊ง! [ ระบบวิเคราะห์บั๊ก (Bug Analysis System) ทำการเชื่อมต่อกับจิตวิญญาณของท่านสำเร็จ ] [ เนื่องจากท่านคือผู้ครอบครองจิตวิญญาณแห่งการดีบัก (Debugger) คนแรกและคนเดียวในมหาอาณาจักรเวทมนตร์นี้ ท่านได้รับสิทธิพิเศษ: 'การมองเห็นจุดอ่อนระดับโครงสร้าง' และ 'ทักษะแก้ไขข้อผิดพลาด (Hotfix)' ] [ ภารกิจเร่งด่วนเพื่อความอยู่รอด: ค้นหาและแก้ไข 'บั๊ก' ตัวแรกที่ฝังรากลึกอยู่ในร่างกายหรือทรัพย์สินของท่าน ภายในเวลาที่กำหนด หากล้มเหลว ท่านจะถูกลบออกจากฐานข้อมูลของโลกใบนี้นิรันดร์ ] หลินซูยี่สูดหายใจเข้าลึกๆ กลิ่นอับชื้นของห้องใต้หลังคาช่วยเรียกสติให้กลับคืนมาอย่างรวดเร็ว เขายันตัวลุกขึ้นนั่ง อาการปวดแปลบแล่นริ้วไปตามเส้นประสาทราวกับมีเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง นี่คือผลลัพธ์ของความเสียหายในวงจรมานาที่หน้าจอสีฟ้าระบุไว้ "23 ชั่วโมง... กับการล้างบางตัวตนทิ้งเนี่ยนะ ใจร้ายเป็นบ้าเลย" เขาบ่นพึมพำพลางกวาดสายตาสำรวจรอบห้องอย่างละเอียดรอบคอบ ในโลกแห่งเวทมนตร์ที่เต็มไปด้วยกฎเกณฑ์อันเคร่งครัด สถาบันมหาเวทลูเมนคือจุดศูนย์กลางของเหล่าผู้มีพรสวรรค์ ทว่าร่างที่เขาเข้ามาอาศัยอยู่นี้กลับเป็นเพียงแค่นักเรียนหางแถว ไร้ซึ่งพลังมานาบริสุทธิ์ ถูกกลั่นแกล้งและเหยียดหยามจากคนรอบข้างจนต้องมาขดตัวตายอย่างโดดเดี่ยวในห้องเก็บของใต้หลังคาแห่งนี้ ช่างเป็นจุดเริ่มต้นที่น่าสมเพชเสียจริง... แต่สำหรับหลินซูยี่ มันคือความท้าทายที่น่าสนุกต่างหาก "ถ้ามองในแง่ของการพัฒนาซอฟต์แวร์ ร่างกายนี้ก็เหมือนระบบปฏิบัติการเก่าที่เต็มไปด้วยมัลแวร์และไฟล์ขยะสะสม" รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากของชายหนุ่ม ดวงตาคมกราบเป็นประกายวาววับท่ามกลางความมืด "อยากรู้จริงๆ ว่าถ้าฉันใช้กระบวนการดีบักเข้าไปรื้อโครงสร้างเวทมนตร์ของที่นี่ดูสักตั้ง ระบบสวรรค์นี่จะรวนขนาดไหนกันนะ" ก๊อกๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างกะทันหัน ขัดจังหวะความคิดของเขา เสียงนั้นหนักแน่นและเยือกเย็นจนทำให้บรรยากาศภายในห้องใต้หลังคาอุณหภูมิลดฮวบลงทันตาเห็น "หลินซูยี่... เจ้าตื่นหรือยัง" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นจากนอกประตู แม้จะผ่านเนื้อไม้หนามาแต่ก็ยังคงความกดดันอันน่าสะพรึงกลัวไว้ได้อย่างสมบูรณ์ แรงกดดันทางมานาระดับสูงแผ่ซ่านลอดรอยแตกของประตูเข้ามา จนทำให้เส้นขนบนต้นแขนของหลินซูยี่ลุกชันขึ้นพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย ในความทรงจำของร่างเดิม น้ำเสียงนี้คือฝันร้ายที่สุด... มันคือเสียงของ มู่หรงเฉิง อธิการบดีผู้เยือกเย็นและไร้ความปรานีแห่งสถาบันมหาเวทลูเมน ผู้ซึ่งขึ้นชื่อเรื่องการกวาดล้างนักเรียนที่ไร้ประโยชน์และฝ่าฝืนกฎระเบียบอย่างไร้เยื่อใย ทำไมอธิการบดีผู้สูงส่งถึงมาเคาะประตูห้องเก็บของของนักเรียนหางแถวในยามวิกาลเช่นนี้? หลินซูยี่หรี่ตามองหน้าจอสีฟ้าที่ยังคงกระพริบเตือนเวลานับถอยหลัง สลับกับบานประตูไม้เก่าๆ ที่สั่นไหวเล็กน้อยตามแรงเคาะ ยังไม่ทันที่เขาจะได้ขยับตัวเพื่อหาทางหนทีไล่ มือเรียวยาวคู่หนึ่งก็ผลักประตูห้องไม้ผุพังนั้นให้เปิดออกอย่างไร้การปรานี แสงจันทร์ยามค่ำคืนสาดส่องกระทบกับเรือนผมสีเงินยวดยวงและดวงตาคมกราบดั่งใบมีดของสตรีผู้ยืนอยู่เบื้องหน้า มู่หรงเฉิงปรากฏกายขึ้นในชุดคลุมสีดำสนิทปักด้ายเงินสะท้อนแสง ใบหน้างดงามไร้ที่ติแต่เย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลกกำลังจ้องมองตรงมาที่เขา ราวกับกำลังมองดูเศษฝุ่นผงไร้ค่าบนพื้นรองเท้า ทว่า ที่มุมมองของระบบวิเคราะห์บั๊กที่เชื่อมต่ออยู่กับดวงตาของหลินซูยี่เวลานี้ กลับแสดงภาพที่น่าตกตะลึงยิ่งกว่า... [ ตรวจพบเป้าหมายระดับสูง: มู่หรงเฉิง (อธิการบดีสถาบันมหาเวท) ] [ สถานะพิเศษ: กำลังประสบภาวะ 'มานาวิกฤตเสื่อมถอย' ขั้นรุนแรง โครงสร้างพลังเวทภายในกำลังจะระเบิดและแปรสภาพเป็นพิษย้อนกลับภายใน 12 ชั่วโมงข้างหน้า ] หลินซูยี่เบิกตากว้างเล็กน้อย ความตื่นตระหนกวาบผ่านดวงตาเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่มุมปากจะยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มทะเล้นอันเป็นเอกลักษณ์ ดูเหมือนว่าในคืนนี้... เขาจะไม่2ต้องตายอย่างโดดเดี่ยวเสียแล้วล่ะนะ ในเมื่อท่านอธิการบดีผู้เยือกเย็นคนนี้ ดันพกพก 'บั๊ก' ระเบิดเวลาที่ใหญ่ยิ่งกว่าเขาเสียอีกมาส่งถึงที่! ดวงตาสสีนิลคู่คมของมู่หรงเฉิงหรี่แคบลงเมื่อเห็นรอยยิ้มประหลาดบนใบหน้าของเด็กหนุ่มที่นางเคยคิดว่าเป็นเพียงแค่เศษสวะไร้ค่า นางขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ เอ่ยเสียงเย็นเยียบ "เจ้ามองอะไร... หลินซูยี่? หรือว่าสติของเจ้าจะเพี้ยนไปแล้ว ถึงได้กล้าส่งสายตาเช่นนั้นมาให้อาจารย์" หลินซูยี่ก้าวเท้าเข้าไปใกล้ร่างที่สูงโปร่งกว่าเล็กน้อย ปลายจมูกได้กลิ่นอายมานาบริสุทธิ์ที่เจือปนกลิ่นอายความเจ็บปวดบางเบาจากตัวนาง เขายื่นมือออกไปคว้าข้อมือเรียวของท่านอธิการบดีเอาไว้หน้าตาเฉย ก่อนที่อีกฝ่ายจะทันได้ชักมือหนีด้วยความตกใจ "ท่านอธิการบดีครับ..." หลินซูยี่กระซิบเสียงแผ่วเบา รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏชัดเจนในความมืด "ถ้าไม่อยากให้ร่างกายของท่านระเบิดเป็นจุลในอีกสิบสองชั่วโมงข้างหน้า... สนใจให้โปรแกรมเมอร์อย่างผม ช่วย 'ดีบัก' ร่างกายให้สักรอบไหมครับ?" บรรยากาศภายในห้องใต้หลังคาพลันเงียบสนิทลงในพริบตาเดียว ดั่งโลกทั้งใบหยุดหมุน -------------------------------------------------- หวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะสนุกและตื่นเต้นไปกับการเริ่มต้นภารกิจกู้ชีพของพ่อหนุ่มโปรแกรมเมอร์ตัวแสบกับท่านอธิการบดีสายซึนของเราในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!