ฟื้นขึ้นมาก็เจอประกาศหย่า?

“ถ้าเซ็นชื่อลงไปเสียตอนนี้ เจ้าก็จะเป็นอิสระจากตำแหน่งฮูหยินแม่ทัพผู้ต่ำช้าในสายตาชาวเมือง และสกุลหานก็จะไม่เอาความเรื่องที่เจ้าแอบลักลอบได้เสียกับชายชู้จนเรือนหอตกอยู่ในความอัปยศ... ลู่ชิงฮวา นี่คือความเมตตาครั้งสุดท้ายที่ข้าจะมอบให้เจ้าได้” เสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยความเย็นชาดังบาดลึกเข้ามาในโสตประสาท กลิ่นอายสงครามและคาวเลือดจางๆ ลอยคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นหมึกจีนราคาถูกบนโต๊ะไม้เก่าๆ ลู่ชิงฮวากะพริบตาช้าๆ เพื่อปรับโฟกัสภาพตรงหน้า ภาพแรกที่ปรากฏไม่ใช่เพดานสีขาวของโรงพยาบาลเอกชน หรือกองเอกสารบัญชีนับร้อยที่นางโหมงานหนักจนเส้นเลือดในสมองแตก แต่เป็นกระดาษแผ่นสีเหลืองนวลที่เขียนตัวอักษรพู่กันจีนตวัดลวดลายเฉียบคมคำว่า ‘หนังสือหย่า’ หราอยู่เบื้องหน้า สมองของหญิงสาวหมุนวนอย่างรวดเร็ว ความทรงจำมหาศาลทะลักเข้ามาราวกับเขื่อนแตก นางไม่ใช่ CEO หญิงมือทองแห่งศตวรรษที่ 21 อีกต่อไปแล้ว แต่นางทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของ ‘ลู่ชิงฮวา’ นางร้ายตัวประกอบผู้มีชะตากรรมอนาถในนิยายย้อนยุคที่นางเพิ่งอ่านจบไปหมาดๆ ก่อนตาย! และคนที่ยืนค้ำหัวนางอยู่ ณ ขณะนี้ ก็คือ ‘หานอี้หลาง’ สามีหมาDหมาดที่เพิ่งเลื่อนขั้นเป็นแม่ทัพหนุ่มผู้เกรียงไกร กลับจากชายแดนมาปุ๊บก็ยื่นหนังสือหย่าใส่วัยสวาทปั๊บ ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะหนังปักลายพยัคฆ์ดูน่าเกรงขาม ใบหน้าคมคายหล่อเหลาราวกับเทพสลัก แต่ดวงตากลับเย็นชาดุจน้ำแข็งพันปี มองมาที่นางราวกับมองเศษขยะชิ้นหนึ่ง ช่างกล้าดียังไง! ลู่ชิงฮวาแค่นหัวเราะในลำคอ ร่างบางขยับตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ ความเจ็บแปลบที่ข้อเท้าและรอยฟกช้ำตามเนื้อตัวจากการถูกกลั่นแกล้งในจวนไม่ได้ทำให้นางหวาดกลัวแม้แต่น้อย ในทางตรงกันข้าม แววตาคู่คมที่เคยตื่นตระหนกกลับเปล่งประกายความเจ้าเล่ห์และเด็ดเดี่ยวออกมาอย่างปิดไม่มิด ในนิยายต้นฉบับ เจ้าของร่างเดิมโง่เขลาเบาปัญญา หลงเชื่อคำยุยงขององค์ชายสามจนทำตัวร้ายกาจ รังแกแม่สามี ขโมยเงินทองในบ้านไปปรนเปรอชายชู้ จนสามีรังเกียจเดียดฉันท์และสุดท้ายก็ต้องจุดไฟเผาตัวเองตายอย่างอนาถในท้ายที่สุด แต่นั่นมันเรื่องของยัยโง่คนเก่า! ตอนนี้ ‘ลู่ชิงฮวา’ ผู้บริหารสาวมือฉกาจผู้กุมอาณาจักรธุรกิจพันล้านมาแล้ว กลับใจมาสายเศรษฐีร้อยล้านในยุคโบราณดีกว่าตั้งเยอะ! ใครจะยอมหย่าให้โดยไม่มีค่าชดเชยกันเล่า? ฝันไปเถอะ! “ท่านแม่ทัพหาน...” นางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่ากังวานใสและทรงอำนาจอย่างประหลาด รอยยิ้มเยาะหยันถูกจุดขึ้นที่มุมปากอิ่ม “ท่านรีบร้อนกลับมาจากสนามรบเพื่อมาหย่ากับภรรยาเช่นนี้ คงไม่ใช่เพราะร้อนใจอยากจะตบแต่งคุณหนูตระกูลใหญ่ผู้ใดเข้ามาแทนที่กระมัง?” หานอี้หลางขมวดคิ้วมุ่น ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ ปกติแล้วสตรีตรงหน้าหากได้ยินคำว่า ‘หย่า’ จะต้องโวยวายอาละวาด กรีดร้อง หรือไม่ก็คุกเข่าร่ำไห้อ้อนวอนเกาะขาเขาไม่ใช่หรือ? ไฉนวันนี้แววตาคู่นั้นถึงได้ดูเยือกเย็น ทรงเสน่ห์ และเต็มไปด้วยความท้าทายราวกับพยัคฆ์สาวตื่นจากจำศีลเช่นนี้เล่า? “อย่ามาเปลี่ยนเรื่อง ลู่ชิงฮวา ความประพฤติสำส่อนของเจ้าเป็นที่ประจักษ์แก่คนทั้งจวน การที่ข้าไม่ส่งตัวเจ้าไปทางการให้โบยจนตายก็นับว่าไว้หน้าตระกูลลู่มากพอแล้ว รีบพิมพ์ลายนิ้วมือลงไปซะ แล้วไสหัวออกไปจากตระกูลหานมือเปล่าเสีย!” หานอี้หลางเค้นเสียงลอดไรฟัน ความโกรธเกรี้ยวคุกรุ่นอยู่ในอกเมื่อนึกถึงข่าวฉาวที่บ่าวไพร่รายงานขณะที่เขาไม่อยู่ ลู่ชิงฮวาไม่สะทกสะท้าน นางก้าวเข้าไปประชิดตัวชายหนุ่มทีละก้าวอย่างไม่เกรงกลัว กลิ่นอายบุรุษเพศและกลิ่นอายเลือดฝาดปะทะเข้าจมูก แต่นางกลับไม่ถอยหลังเลยแม้แต่น้อย ปลายนิ้วเรียวสวยเอื้อมไปแตะที่ขอบกระดาษหนังสือหย่าแผ่นนั้น ก่อนจะฉีกมันออกเป็นสองส่วนต่อหน้าต่อตาเขาอย่างไร้ความปรานี! *แคว่ก!* เสียงกระดาษฉีกขาดดังสะท้อนไปทั่วห้องโถงเงียบงัน สีหน้าของหานอี้หลางเปลี่ยนเป็นถมึงทึงในทันที องครักษ์เงาที่ซ่อนตัวอยู่รอบๆ เกือบจะชักกระบี่ออกมาพุ่งเข้าใส่ “เจ้า! กล้าดียังไง!” หานอี้หลางคำรามต่ำ มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อแขนเรียวของนางด้วยความโมโห บีบแน่นจนเนื้อตัวสั่นสะท้าน แต่นางหาได้แสดงความเจ็บปวดออกมาไม่ กลับเชิดหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ อย่างไม่เกรงกลัว “ข้าไม่หย่า!” ลู่ชิงฮวาประกาศกร้าว น้ำเสียงหนักแน่นกังวาน “ท่านอยากหย่ากับข้าได้ แต่ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน! ตลอดเวลาที่ผ่านมา ข้าแต่งเข้าสกุลหาน นำสินเดิมมาผลาญเลี้ยงคนในบ้านจนหมดเกลี้ยง หรือแม้แต่เงินเดือนแม่ทัพของท่าน ท่านก็ส่งมาให้ข้าบริหารจัดการจนจวนหลังนี้ยังคงตั้งอยู่ได้ หากท่านอยากจะเขี่ยข้าทิ้งเหมือนรองเท้าเก่าๆ เช่นนี้ จงจ่ายค่าชดเชยมาให้สาสม มิฉะนั้น... ข้าจะฟ้องร้องต่อทางการว่าแม่ทัพผู้เกรียงไกรทอดทิ้งภรรยาโดยไร้เหตุผลอันสมควร!” หานอี้หลางจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความตะลึงงัน นี่นะหรือลู่ชิงฮวาผู้โง่เขลาเบาปัญญา? วาจาฉาดฉาน แววตาคมกริบดั่งคมดาบ และท่าทีที่เย่อหยิ่งทระนงตนเช่นนี้ มันคืออะไรกัน? ทว่าในวินาทีที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดจนถึงขีดสุด ท้องของลู่ชิงฮกก็ส่งเสียงร้อง ‘โครกคราก’ ออกมาอย่างไม่รู้จักกาลเทศะ! ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องโถงอีกครั้ง ร่างบางชะงักกึก สีหน้าที่เคยองอาจน่าเกรงขามเมื่อครู่พลันเจื่อนลงเล็กน้อย นางลืมไปสนิทว่าร่างนี้อดอยากปากแห้งมาสามวันสามวันเพราะถูกแม่สามีสั่งขังห้องมืดโดยไม่มีข้าวตกถึงท้อง! หานอี้หลางก้มมองหน้าท้องของภรรยาแวบหนึ่ง ก่อนมุมปากหยักลึกจะกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะหยันที่ยากจะคาดเดา “หิวจนตาลาย ถึงกับต้องหาเรื่องเรียกร้องความสนใจจากข้าด้วยวิธีนี้อย่างนั้นรึ?” แม่ทัพหนุ่มเลิกคิ้วถาม น้ำเสียงเจือความเย้ยหยัน “ในครัวไม่มีแม้แต่เศษข้าวให้พวกบ่าวไพร่กินแล้ว เงินทองที่เจ้าเอาไปเล่นการพนันและปรนเปรอชู้รักถูกล้างผลาญจนหมดเกลี้ยง จวนแม่ทัพที่เคยรุ่งเรือง บัดนี้เหลือเพียงหนสินท่วมหัว หากเจ้าไม่อยากอดตายอยู่ที่นี่ ก็รีบไสหัวไปซะ!” ลู่ชิงฮวาเม้มปากแน่น ความโกรธพุ่งปรี๊ดขึ้นสมอง ไม่ใช่เพราะคำดูถูกของเขา แต่เป็นเพราะนางเกลียดความหิวโหยที่สุดในชีวิต! ทว่า ในจังหวะที่หัวใจกำลังห่อเหี่ยวเพราะความจนและความหิวโหยนั้นเอง เสียงระบบดิจิทัลใสแจ๋วก็ดังขึ้นในหัวของนางราวกับเสียงสวรรค์! *[ติ๊ง! ตรวจพบเจ้าของร่างผ่านเกณฑ์เงื่อนไขพิเศษ... เปิดใช้งานระบบ ‘ซูเปอร์มาร์เก็ตมิติสวรรค์’ ระดับ 1 สำเร็จ!]* *[ท่านได้รับสิทธิ์เข้าถึงคลังสินค้าส่วนตัว อาหารสด เครื่องปรุงรสยุคปัจจุบัน และเครื่องมือทำมาหากินครบวงจร]* ดวงตากลมโตของลู่ชิงฮวาเบิกกว้างขึ้นทันที สติสัมปชัญญะพุ่งวาบเข้าสู่มิติในจิตใจ นางเห็นชั้นวางสินค้าซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดมหึมาที่อัดแน่นไปด้วยเนื้อวัวเกรดพรีเมียม ข้าวสารหอมมะลิชั้นดี น้ำมันพืช เครื่องเทศนานาชนิด และบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปนับพันห่อ! มุมปากของนางยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มร้ายกาจที่ทำให้หานอี้หลางถึงกับขนลุกซู่โดยไร้สาเหตุ ไม่มีเงิน? หนสินท่วมหัว? บ้านแตกสาាយสาBอย่างนั้นรึ? หึ! คอยดูฝีมือของแม่ค้ามือทองยุค 21 คนนี้ก็แล้วกัน นางจะเนรมิตจวนแม่ทัพที่ใกล้ล้มละลายแห่งนี้ให้กลายเป็นอาณาจักรธุรกิจที่ร่ำรวยที่สุดในแคว้นเอง! “ท่านแม่ทัพหาน...” ลู่ชิงฮวาปัดมือใหญ่ออกจากแขนของตนอย่างไม่ไยดี นางเชิดหน้าขึ้น รอยยิ้มมั่นอกมั่นใจฉายชัดบนใบหน้าสะสวย “ท่านบอกว่าจวนนี้ไม่มีแม้แต่เศษข้าวใช่ไหม? งั้นเรามาพนันกันดีกว่า... หากภายในหนึ่งชั่วยามนี้ ข้าสามารถทำอาหารรสเลิศที่ทำให้คนทั้งจวนต้องน้ำลายสอและซูฮกได้ ท่านต้องยกเลิกหนังสือหย่า และยอมให้ข้าบริหารจัดการบ้านหลังนี้แต่เพียงผู้เดียว!” หานอี้หลางแค่นเสียงหัวเราะในลำคอด้วยความดูแคลน “ตกลง! แต่หากทำไม่ได้ ไม่เพียงแต่เจ้าต้องไสหัวออกไปมือเปล่า เจ้าจะต้องคุกเข่าขอขมาหน้าจวนสามวันสามครั้งด้วย!” “ย่อมได้!” ลู่ชิงฮวาสบัดหน้าพรืด หมุนตัวเดินอาดๆ ตรงไปยังห้องครัวร้างผู้คนทันทีด้วยความมั่นใจเต็มร้อย โดยไม่รู้เลยว่า... กลิ่นหอมเย้ายวนจากมิติลับของนาง กำลังจะทำให้พยัคฆ์ร้ายอย่างแม่ทัพหานต้องสยบแทบเท้าในอีกไม่ช้านี้! ...โปรดติดตามตอนต่อไป... (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางเข้าสู่เส้นทางสายเศรษฐีร้อยล้านกับชิงฮวาและดัชเชสโพดำนะคะ!)