อดีตที่ตามมาหลอกหลอน

เสียงกระดาษปึกหนาถูกโยนลงกระทบโต๊ะไม้สักเก่าจนเกิดเสียงดังทึบ ทว่าบรรยากาศภายในห้องครัวบ้านไร่กลับเงียบสนิทจนได้ยินเพียงเสียงเดือดปุดๆ ของน้ำซุปกระดูกหมูเคี่ยวตุ๋นยาจีนที่รินรดากำลังบรรจงปรุงรสอย่างใจเย็น "คำสั่งด่วนที่สุดจากส่วนกลาง... ศิลา คุณต้องกลับไปรายงานตัวที่ค่ายภายในสามวัน" เสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มในชุดลำลองเอ่ยขึ้นด้วยความเคร่งเครียด ดวงตาคมกริบที่เคยทอดมองเธอด้วยความอ่อนโยนยามนี้กลับฉายแววร้อนรนและกังวลใจอย่างปิดไม่มิด ศิลาใช้มือหนากุมขมับเบาๆ เอกสารราชการตราครุฑสีแดงสดบนโต๊ะระบุชัดเจนถึงคดีเก่าคั่งค้างในกองทัพที่เขาเคยรับผิดชอบ สมสมัยที่เขาเลือกจะละทิ้งยศถาบรรดาศักดิ์ชั่วคราวเพื่อมาหลบพักใจและดูแลที่ดินมรดกแห่งนี้ บัดนี้มันกลับตามมาเคาะประตูบ้านถึงที่ รินรดายังคงใช้ทัพพีไม้คนซุปในหม้อดินเผาช้าๆ กลิ่นหอมกรุ่นของรากผักชี กระเทียม พริกไทย และสมุนไพรจีนโชยตลบอบอวลตัดกับความตึงเครียดในอากาศ เธอนิ่งไปชั่วอึดใจ ไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกหรือโวยวายเหมือนหญิงสาวทั่วไป รินรดารู้ดีว่าสามีในนามของเธอคนนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่ชาวไร่ธรรมดา หน้าที่การงานเบื้องหลังของเขามีทั้งความลับและอันตรายที่เธอเลือกจะไม่ก้าวก่าย แต่เมื่อมันย้อนกลับมาเล่นงานเขาในยามที่ชีวิตพวกเขากำลังไปได้สวย เธอก็พร้อมจะยืนหยัดเคียงข้างเช่นกัน "เอกสารฟ้องร้องหรือคำสั่งเรียกตัวสอบสวนล่ะคะ" รินรดาหันกลับมา ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มบางเบา ดวงตากลมโตฉายแววคมกริบทันคนอย่างที่มักจะทำให้ศิลาทึ่งเสมอ "ไม่ใช่แค่เรียกตัวสอบสวน..." ศิลาถอนหายใจยาว วางมือลงบนบ่าบางของภรรหาสาว "มีคนพยายามขุดคุ้ยคดีทุจริตงบประมาณจัดซื้อยุทโธปกรณ์เมื่อสามปีก่อนที่ผมเคยตรวจสอบ... พวกมันต้องการโยนความผิดทั้งหมดมาให้ผม เพื่อปกปิดร่องรอยของนายพลคนเก่าที่เกษียณไปแล้ว" รินรดาวางทัพพีลงบนจานรอง เธอเดินเข้ามาใกล้ ร่างเพรียวระหงในผ้ากันเปื้อนลายดอกไม้ขยับเข้าประชิดชายหนุ่ม มือเรียวยื่นไปจัดปกเสื้อเชิ้ตให้เขาอย่างเบามือ สัมผัสอุ่นจากปลายนิ้วทำให้ศิลาสงบลงได้เสมอ "กลัวว่าฉันจะเดือดร้อนไปด้วย หรือกลัวว่าจะต้องทิ้งฉันไว้ที่กระท่อมไผ่ริมธารนี้คนเดียวคะ" เสียงหวานเอ่ยถามอย่างรู้ทัน พร้อมกับส่งรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ "ผมกลัวว่าตัวเองจะปกป้องคุณได้ไม่ดีพอ..." ศิลาโอบกอดเอวบางไว้แน่น ซบใบหน้าลงกับลาดไหล่ของเธอ สูดกลิ่นกายหอมอ่อนๆ ที่คุ้นเคย ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางและการเมืองในกองทัพมลายหายไปสิ้นเมื่ออยู่ใกล้ผู้หญิงคนนี้ "พวกมันไม่ใช่คนธรรมดา ริน... พวกมันคือนักการเมืองและนายทหารระดับสูงที่มีอิทธิพลมืด" "อิทธิพลมืดงั้นเหรอคะ..." รินรดาหัวเราะในลำคอเบาๆ แววตาดุดันฉายประกายความเยือกเย็นออกมาวูบหนึ่ง "แล้วคุณลืมไปแล้วหรือยังคะว่าภรรยาของคุณคนนี้ เคยจัดการกับญาติผู้พี่หน้าเลือดที่พยายามฮุบที่ดินแปลงนี้มาแล้วอย่างไร? คนพวกนั้นต่อให้มีอำนาจล้นฟ้า แค่เจอแผนธุรกิจตลบหลังและการเช็คบิลด้วยหลักฐานมัดตัวเข้าไป รับรองว่าต่อให้มีเก้าอี้ทองคำรองรับก็คงนั่งไม่ติดเช่นกันค่ะ" ศิลาเงยหน้าขึ้นมองภรรยา ดวงตาคมเข้มฉายแววระคนทึ่งและรักใคร่จนแทบคลั่ง เขาจับมือเรียวขึ้นมาจุมพิตเบาๆ "คุณนี่นะ... ไม่ว่าจะสถานการณ์ไหน ก็ยังมีความคิดจะลากคู่ต่อสู้ลงมาตบกลางตลาดได้ตลอดเวลา" "เขาก็เรียกว่า 'การป้องกันตัวเชิงรุก' ต่างหากล่ะคะ" รินรดายิ้มพราย ก่อนจะผละตัวออกจากอ้อมกอดแล้วหันไปเปิดมิติลับในห้วงความคิดชั่วพริบตา หยิบเอาขวดโหลแก้วบรรจุผงสมุนไพรสูตรลับโบราณที่ช่วยขับพิษและบำรุงกำลังออกมาวางไว้บนโต๊ะ "ไม่ว่าคุณจะต้องกลับไปเผชิญหน้ากับหมาป่าหน้าเนื้อพวกนั้นกี่ตัว ฉันจะไม่ยอมให้คุณไปมือเปล่าเด็ดขาดค่ะ อย่างน้อย... กระเป๋าเดินทางของคุณรอบนี้ จะต้องอัดแน่นไปด้วยอาหารแห้ง ยาบำรุง และไพ่ตายที่ฉันซ่อนไว้ในสำรับ" บรรยากาศในห้องครัวกลับมาอบอุ่นและเปี่ยมด้วยพลังอีกครั้ง รินรดารู้ดีว่านี่คือบททดสอบครั้งใหญ่ บทบาทภรรยาและเชฟมือหนึ่งแห่งกระท่อมไผ่จะไม่ยอมก้มหัวให้ใครหน้าไหนทั้งสิ้น หากพวกมันกล้าแตะต้องสามีของเธอ เตรียมตัวรับมือกับการเอาคืนแบบตาต่อตาฟันต่อฟันจากเธอได้เลย ทว่า ในขณะที่ทั้งสองกำลังวางแผนเตรียมตัวรับมือกับการเดินทางด่วนในวันรุ่งขึ้นนั้นเอง เสียงเคาะประตูกระท่อมก็ดังขึ้นสามครั้งอย่างหนักแน่นและไร้มารยาท... *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* ศิลาขมวดคิ้วมุ่นทันที ยามวิกาลเช่นนี้ กลางป่าเขาลำไพรที่ห่างไกลผู้คน ใครกันคือผู้มาเยือนที่ไม่ได้รับเชิญ? รินรดาส่งสัญญาณมือให้สามีสงบปากสงบคำ เธอก้าวเท้าเดินไปที่ประตูช้าๆ มือข้างหนึ่งเอื้อมไปจับมีดทำครัวสแตนเลสเนื้อดีที่ซ่อนไว้หลังบานประตูเตรียมพร้อม ก่อนจะกระชากเปิดออกกว้าง แสงไฟสีส้มจากตะเกียงในบ้านสาดส่องกระทบเข้ากับใบหน้าของแขกยามวิกาล ร่างสูงโปรดในชุดสูทราคาแพงเปรอะเปื้อนโคลนเล็กน้อยกำลังยืนยันยิ้มเหี้ยมเกรียมอยู่ที่หน้าชานเรือน ดวงตาเรียวรีคู่นั้นกวาดมองเข้ามาในบ้านด้วยความดูแคลน ก่อนจะเอ่ยชื่อที่ทำให้ทั้งรินรดาและศิลาต้องชะงักค้าง "สวัสดีครับคุณน้องสาว... ไม่คิดเลยนะครับว่าหนีมาซุกหัวนอนอยู่กับอดีตนายทหารตกอับในป่าแบบนี้ จะทำให้ชีวิตสุขสบายขึ้นได้ขนาดนี้" ร่างนั้นไม่ใช่ใครอื่น... แต่คือญาติผู้พี่ฝ่ายมารดาของรินรดาผู้เคยประกาศกร้าวว่าจะตัดขาดและเหยียบย่ำเธอให้จมดิน! และที่แย่ไปกว่านั้น ด้านหลังของเขามีเงาของชายฉกรรจ์ในชุดดำอีกไม่ต่ำกว่าสี่คนยืนปิดล้อมทางลงบันไดไว้หมดแล้ว ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "กระท่อมไผ่ริมธาร" เสมอมานะคะ