ชัยชนะบนเวทีครัว

"ถ้าพวกท่านยังกล้าเอาผักเน่าๆ มาย้อมแมวขายแข่งกับฟาร์มกระท่อมไผ่ริมธารอีกแม้แต่ครั้งเดียว ฉันนี่แหละจะไปฟ้องผู้ใหญ่บ้านให้ขับไล่ออกจากสหกรณ์การเกษตรให้ดู!" เสียงตวาดแหลมสูงของป้าสำเนียง ดังลั่นทะลุประตูไม้ไผ่เข้ามาถึงห้องครัว รินรดาชะอมมีดในมือเล็กน้อย ก่อนจะวางลงบนเขียงไม้อย่างใจเย็น ใบหน้าหวานคมตวัดสายตานิดๆ ด้วยความรำคาญใจระคนขบขัน เล็กน้อย ป้าสำเนียงคนเดิมที่เคยร่วมมือกับญาติจอมสูบเลือดสูบเนื้อของเธอเพื่อกลั่นแกล้งในวันแรกที่ก้าวเท้าเข้ามาเหยียบผืนดินแห่งนี้ บัดนี้กลับกลายร่างเป็นยามเฝ้าประตูและกระบอกเสียงมือหนึ่งของฟาร์มไปเสียแล้ว ช่างเป็นสัจธรรมของโลกมนุษย์ที่ขับเคลื่อนด้วยผลกำไรอย่างแท้จริง รินรดายกมุมปากขึ้นยิ้มบางๆ พลางใช้หลังมือปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม แววตาเป็นประกายวาววับด้วยความมั่นใจ ชื่อเสียงของ 'ฟาร์มกระท่อมไผ่ริมธาร' ในเวลานี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่กระแสลมพัดผ่านที่มาแล้วก็ไปอีกต่อไปแล้วค่ะ แต่พุ่งทะยานขึ้นสู่อันดับหนึ่งของอำเภออย่างไม่มีใครฉุดอยู่ หลังจากที่เธอใช้มิติลับผลิตเมล็ดพันธุ์ออร์แกนิกสายพันธุ์พิเศษ ผสมผสานกับเทคนิคการทำอาหารและการแปรรูปขั้นเทพ ผลผลิตทุกชนิดที่ออกจากฟาร์มจึงกลายเป็นสินค้าหายากที่เหล่าพ่อค้าคนกลางและเศรษฐีจากตัวเมืองต่างแย่งกันประมูลซื้อราวกับแจกฟรี "ภรรยาครับ... พักก่อนเถอะ คุณยืนหน้าเตามาตั้งแต่ตีสี่แล้วนะ" เสียงทุ้มต่ำคุ้นเคยดังขึ้นพร้อมกับอ้อมแขนแข็งแกร่งที่สวมกอดเข้ามาจากด้านหลังอย่างถือวิสาสะ ผู้กองศิลาในชุดเสื้อกล้ามสีเขียวขี้ม้าเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อสมชายชาตรี กลิ่นกายสะอาดผสมกลิ่นอายดินและเหงื่อจางๆ ลอยเข้าแตะจมูก รินรดาไม่จำเป็นต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นใคร มือหนาของสามีหนุ่มนายทหารผู้คลั่งรักเอื้อมมาปลดผ้ากันเปื้อนให้อย่างเบามือ ก่อนจะฝังจมูกโด่งคมลงบนซอกคอขาวผ่องของเธอฟอดใหญ่จนเจ้าตัวต้องเอี้ยวตัวหลบด้วยความหมั่นไส้ "ผู้กองคะ! นี่มันกลางวันแสกๆ แล้วนะคะ ถ้าป้าสำเนียงหันมาเห็นเข้า ฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนล่ะคะ" รินรดาเอ็ดเบาๆ แต่ใบง้ำงอและพวงแก้มที่แดงก่ำกลับฟ้องชัดเจนว่าไม่ได้โกรธเคืองจริงจัง ศิลาหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ดวงตาคมกริบทอดมองภรรยาคนสวยด้วยความรักและภาคภูมิใจ เขารู้ดีว่ากว่ารินรดาจะสร้างชื่อเสียงและทำให้ฟาร์มแห่งนี้เป็นที่ยอมรับได้จนถึงจุดนี้ เธอต้องอดหลับอดนอนและฟาดฟันกับพวกคนเห็นแก่ตัวมากมายขนาดไหน และเขาก็สาบานกับตัวเองไว้แล้วว่าจะไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาทำร้ายผู้หญิงคนนี้ได้อีกเด็ดขาด "ปล่อยให้แกมองไปสิครับ ใครๆ ในอำเภอก็รู้กันทั้งนั้นว่าคุณคือภรรยาผู้กองศิลา และเป็นเจ้าของฟาร์มที่รวยที่สุดในย่านนี้ ใครกล้าซุบซิบผมจะไปไล่เตะก้นให้หมด" ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงติดตลก แต่นัยน์ตากลับจริงจังเสียจนรินรดาต้องค้อนให้วงใหญ่ "ปากหวานเสียจริงนะคะ ช่วงนี้การส่งออกผลผลิตล็อตใหญ่ไปตลาดในเมืองเป็นอย่างไรบ้างคะ เรียบร้อยดีไหม?" รินรดาเปลี่ยนเรื่องเข้าสู่โหมดจริงจัง เธอหยิบผ้าสะอาดมาเช็ดมือแล้วหันมาประจันหน้ากับสามี รอยยิ้มของศิลากว้างขึ้นทันที "เรียบร้อยดีเกินคาดครับ สินค้าล็อตแรกที่เธอแปรรูป ทั้งน้ำพริกสมุนไพรสูตรลับและผักสลัดไฮโดรโปนิกส์ในโรงเรือนพิเศษ ขายหมดเกลี้ยงภายในเวลาไม่ถึงสิบนาทีในตลาดมืดวีไอพี แถมตอนนี้ยังมีกลุ่มทุนใหญ่จากเมืองหลวงติดต่อขอซื้อสิทธิ์จัดจำหน่ายแต่เพียงผู้เดียวด้วยนะ ริน... เรากำลังจะรวยกันใหญ่แล้วล่ะครับ" รินรดาพยักหน้ารับอย่างสงบ เธอไม่ได้แปลกใจกับผลลัพธ์นี้เลยแม้แต่น้อย ด้วยคุณภาพสินค้าที่คัดสรรมาอย่างดีเยี่ยมบวกกับสูตรลับเฉพาะตัวจากมิติวิเศษ ความสำเร็จระดับนี้คือสิ่งที่เธอคาดการณ์ไว้แล้ว ทว่า... ในความสำเร็จย่อมมีคลื่นใต้น้ำซ่อนอยู่เสมอ รินรดารู้ดีว่าญาติฝ่ายอดีตสามีและตระกูลเดิมที่เคยรังเกียจเธอ คงไม่มีวันนั่งมองเธอนั่งรับทรัพย์ก้อนโตอยู่เฉยๆ โดยไม่หาทางกลั่นแกล้งหรือเข้ามาสูบผลประโยชน์เป็นแน่ "ระวังตัวไว้ก็ดีนะคะ... คนพวกนั้นไม่ใช่ประเภทที่จะยอมแพ้ง่ายๆ โดยเฉพาะยัยคุณนายแสงจันทร์ ป่านนี้คงนั่งกัดฟันจนฟันหักไปหลายซี่แล้วกระมังที่เห็นเราได้ดี" รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ แต่แววตาฉายแววเจ้าเล่ห์และพร้อมจะฟาดฟันกลับอย่างเจ็บแสบหากใครกล้าล้ำเส้น "ไม่ต้องห่วงครับ ผมให้สารวัตรทหารคอยสอดส่องดูแลรอบๆ ฟาร์มตลอด 24 ชั่วโมงแล้ว ใครหน้าไหนกล้าเข้ามาวุ่นวาย รับรองว่าจะได้กลับออกไปพร้อมกับรอยแผลเป็นแน่นอน" ศิลาพูดพลางกระชับมือบางของภรรยาแน่นขึ้น ถ่ายทอดความอบอุ่นและมั่นคงให้เธอได้รับรู้ บรรยากาศในห้องครัวอบอวลไปด้วยความหวานชื่นและกลิ่นหอมกรุ่นของอาหารพื้นบ้านที่รินรดากำลังเคี่ยวซี่โครงหมูตุ๋นยาจีนในหม้อดินเผา กลิ่นหอมฟุ้งกระจายออกไปจนถึงรั้วบ้าน เรียกน้ำย่อยของใครหลายคนที่เดินผ่านไปผ่านมาได้เป็นอย่างดี วันนี้เธอตั้งใจจะทำอาหารฉลองความสำเร็จครั้งใหญ่ของฟาร์ม โดยมีเมนูเด็ดอย่าง 'ไก่อบฟางสมุนไพรป่า' และ 'แกงคั่วหอยขมใบชะพลู' ที่เป็นซิกเนเจอร์ประจำร้าน ทว่า... ในขณะที่ทั้งคู่กำลังช่วยกันจัดเตรียมสำรับอาหารอยู่นั้น เสียงรถยนต์ยุโรปคันหรูราคาแพงระยับก็แล่นเข้ามาจอดเทียบท่าหน้าประตูรั้วไม้ไผ่ของฟาร์มด้วยท่าทีอวดเบ่ง ล้อยางบดขยี้พื้นกรวดเสียงดังแสบแก้วหู ราวกับจงใจสร้างความรำคาญใจให้กับเจ้าของบ้าน รินรดาสบตากับศิลาชั่วพริบตา รอยยิ้มหวานหยดย้อยเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยแววตาเยียบเย็นราวกับน้ำแข็งขั้วโลก ประตูรถฝั่งคนขับเปิดออก พร้อมกับร่างของทนายความประจำตระกูลเก่าของเธอที่ก้าวลงมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ตามด้วยร่างท้วมของป้าอุ่นเรือน ญาติผู้พี่ที่เคยมาประกาศตัดขาดความสัมพันธ์กับเธออย่างไร้เยื่อใยเมื่อหลายเดือนก่อน บัดนี้กลับเดินหน้าหนาถือแฟ้มเอกสารชุดใหญ่ตรงดิ่งเข้ามาในเขตฟาร์มด้วยท่าทีคุกคาม "รินรดา! ออกมาคุยกันให้รู้เรื่องเดี๋ยวนี้!" เสียงแหลมปรี๊ดของป้าอุ่นเรือนแผดลั่นทำลายความเงียบสงบของช่วงบ่ายทันที ศิลาเตรียมจะก้าวออกไปจัดการ แต่รินรดากลับยกมือขึ้นห้ามไว้เสียก่อน เธอยกมุมปากยิ้มเยาะอย่างเหนือกว่า ก่อนจะถอดผ้ากันเปื้อนออกแล้วก้าวเท้าเดินออกไปเผชิญหน้ากับแขกที่ไม่ได้รับเชิญด้วยท่าทีสง่างามราวกับพญาหงส์ "อ้าว... นึกว่าใครที่ไหน ที่แท้ก็ญาติผู้พี่ที่เคยประกาศกร้าวว่าจะไม่เหยียบเข้ามาในฟาร์มต่ำๆ แห่งนี้อีกนี่เองนะคะ" รินรดาเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เชือดเฉือนจนอีกฝ่ายหน้าชา "ลมอะไรหอบมาถึงนี่คะ หรือว่าเงินในบัญชีใกล้จะหมดจนต้องมาขอทานเศษเงินจากฉันอีกรอบ?" "นังเด็กปากดี!" ป้าอุ่นเรือนหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธจัด ชี้นิ้วสั่นเทาใส่หน้าภรรยาผู้กองศิลา "แกอย่ามาทำเป็นเก่ง! วันนี้ฉันไม่ได้มาขอทาน แต่ฉันมาทวงสิทธิ์! ที่ดินผืนนี้และชื่อเสียงของฟาร์มกระท่อมไผ่ริมธาร แท้จริงแล้วต้องเป็นของตระกูลเรา เพราะแกแอบอ้างโฉนดปลอมมาครอบครอง!" ทนายความข้างกายรีบกางเอกสารในมือออกแล้วชูขึ้นราวกับถือประกาศิตสวรรค์ "ใช่ครับคุณรินรดา ทางเรามีหลักฐานว่าพินัยกรรมฉบับเดิมระบุให้มอบมรดกทั้งหมดแก่คุณยายแสงจันทร์ เอกสารการครอบครองฟาร์มของคุณจึงเป็นโมฆะ! หากไม่อยากให้เรื่องถึงศาลและติดคุกหัวโต ทางเราแนะนำให้โอนสิทธิ์การบริหารฟาร์มและสูตรลับทั้งหมดให้เราเสียแต่โดยดี!" รินรดาหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความเกรงกลัวใดๆ กลับสร้างความหนาว 14 องศาให้แก่ผู้มาเยือนทั้งสองคนอย่างประหลาด เธอก้าวเข้าไปใกล้คู่กรณีทีละก้าว แววตาคมกริบทอดมองเอกสารในมือทนายความด้วยความเหยียดหยาม "พินัยกรรมปลอมๆ ที่พวกแกเพิ่งไปจ้างคนปลอมแปลงขึ้นมาเมื่อวานนี้... คิดว่าจะเอามาใช้หลอกฉันได้จริงๆ งั้นเหรอคะ?" รินรดาเอ่ยเสียงกระซิบเบาๆ แต่กลับดังชัดเจนก้องอยู่ในโสตประสาทของคนฟัง ป้าอุ่นเรือนสะดุ้งเฮือก หน้าถอดสีทันทีด้วยความตกใจสุดขีด "แก... แกพูดเรื่องอะไร! หลักฐานคาตาอยู่ชัดๆ นังนี่!" รินรดาไม่ตอบโต้ด้วยวาจาอีกต่อไป เธอยกมือขึ้นตบเบาๆ สองครั้ง เป็นสัญญาณบางอย่าง ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นของนายทหารติดยศนายพันหลายนายก็เดินก้าวออกมาจากมุมมืดของโรงเรือน พร้อมกับชายหนุ่มในชุดสูทสากลเนี้ยบกริบ ท่าทางภูมิฐาน ซึ่งเดินถือแฟ้มเอกสารราชการตราครุฑสีแดงสดเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างผู้กองศิลา ชายหนุ่มในชุดสูทโค้งคำนับให้รินรดาด้วยความเคารพ ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับทนายความปลอมและป้าอุ่นเรือนด้วยรอยยิ้มเย็นชา "เรียนคุณอุ่นเรือนและทนายสมชาย ผมเป็นอัยการพิเศษฝ่ายคดีอาญาเศรษฐกิจครับ... พอดีทางเราเพิ่งได้รับเรื่องร้องเรียนและตรวจสอบพบว่า มีขบวนการปลอมแปลงเอกสารสิทธิ์และพยายามกรรโชกทรัพย์เจ้าของกิจการฟาร์มตัวจริง ซึ่งมีโทษจำคุกสูงสุดถึงสิบปีโดยไม่มีรอลงอาญา..." อัยการหนุ่มหยุดพูดชั่วขณะ ก่อนจะโบกมือให้สารวัตรทหารเข้าล็อกตัวทนายความและป้าอุ่นเรือนกดลงกับพื้นทันที เสียงกรีดร้องโวยวายด้วยความตกใจดังระงมไปทั่วบริเวณ รินรดายืนกอดอกมองภาพตรงหน้าด้วยใบหน้าเรียบเฉย เธอกวาดสายตามองญาติจอมโลภที่ตอนนี้สภาพไม่ต่างอะไรกับสุนัขจนตรอก ก่อนจะโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูของป้าอุ่นเรือนที่กำลังดิ้นรนขัดขืน "ของของฉัน... ต่อให้พวกแกเอาช้างมาฉุด ก็ไม่มีวันแย่งไปได้หรอกค่ะ จำใส่สมองเอาไว้ด้วยนะคะ" ศิลาดึงเอวบางของภรรยาเข้ามาชิดแนบลำตัว พร้อมกับกระซิบถามด้วยสายตาเป็นประกายระยิบระยับ "จัดการเสร็จเร็วดีนี่ครับ... แบบนี้ต้องมีรางวัลพิเศษให้ผมสักหน่อยแล้วกระมัง?" รินรดายิ้มหวานหยดย้อยให้กับสามี ก่อนจะเอ่ยประโยคตัดบทที่ทำเอาหัวใจของคนฟังเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น "รางวัลเหรอคะ? งั้นคืนนี้... ฉันจะยอมเป็นคนล้างจานเองก็แล้วกันค่ะ..." *(ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "กระท่อมไผ่ริมธาร" เสมอมานะคะ)*