ตลาดนัดรวมใจ

"ถ้าพวกป้ายังกล้าเอาผักเน่าๆ มาวางขายหน้าร้านฉันอีกแม้แต่กำเดียว อย่าหาว่าฉันไม่เตือนเรื่องใบแจ้งหนี้ค่าปุ๋ยค้างจ่ายนะยะ!" เสียงแหลมปรี๊ดของป้าเพ็ญศรีดังทะลุผนังไม้ไผ่เข้ามาถึงในครัว ทำให้รินรดาที่กำลังงละมุนอยู่กับการเคี่ยวพะโล้ขาหมูกลิ่นหอมฟุ้งต้องชะงักทัพพีในมือ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากบางเฉียบอย่างรวดเร็ว ก่อนที่เธอจะหันไปสบตากับร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มในชุดลำลองที่กำลังช่วยเธอก่อเตาถ่านอย่างขะมักเขม้น ผู้กองศิลาเงยหน้าขึ้นจากกองฟืน ดวงตาคมกริบฉายแววเย็นชาวับวาว เขาปัดเศษขี้เถ้าออกจากมือหนา ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลัง "ให้ผมออกไปจัดการไหมคะ... รินรดา แค่คำเดียว พวกป้าเขาจะไม่มีวันกล้ามาเหยียบแถวนี้อีกเลย" "ไม่ต้องหريكหรอกค่ะพี่ศิลา..." รินรดาอมยิ้มพรางยื่นมือเรียวไปแตะแขนแกร่งเบาๆ สัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อที่ตึงแน่นภายใต้ร่มผ้า "ปล่อยให้พวกเขากรีดร้องไปก่อนเถอะค่ะ ยิ่งดิ้นรนมากเท่าไหร่ เวลาที่ตกลงมาเจ็บมันก็จะยิ่งสนุกมากขึ้นเท่านั้น... วันนี้เรามีภารกิจสำคัญกว่านั้นรออยู่" ภารกิจที่ว่า... คือการเปิดพื้นที่สนามหญ้าข้างกระท่อมไผ่ให้กลายเป็น "ตลาดนัดรวมใจ" ขนาดย่อม ที่เธอตั้งใจจัดขึ้นเพื่อดึงชาวบ้านตาดำๆ ที่เคยถูกกลุ่มนายทุนท้องถิ่นและญาติจอมสูบเลือดสูบเนื้ออย่างครอบครัวป้าเพ็ญศรีเอารัดเอาเปรียบ ให้หันมาจับมือเป็นพันธมิตรกับเธอ พริบตาเดียว รินรดาก็ดึงเอาวัตถุดิบชั้นเลิศออกจาก "มิติลับ" ในพริบตา เนื้อหมูป่าหมักซอสสูตรโบราณจากมิติที่นุ่มละมุนจนละลายในปาก เห็ดป่าดอกโตที่เก็บสดๆ จากแปลงเกษตรอัจฉริยะ และข้าวหอมมะลิใหม่ปลามันที่หุงจนขึ้นหม้อส่งกลิ่นหอมตลบอบอวลไปทั่วทั้งไร่ ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าของผู้คนก็เริ่มทยอยเดินเข้ามาใกล้กระท่อมไผ่ทีละน้อย นำโดยคุณยายสำเนียง หญิงชราผู้เคยโดนป้าเพ็ญศรีกลั่นแกล้งเรื่องที่ดินทำกิน ตามด้วยชาวบ้านอีกร่วมสิบชีวิตที่ต่างถือตะกร้าและใบหน้ามีความหวัง "กลิ่นอะไรน่ะ... หอมเสียจนท้องไส้ปั่นป่วนไปหมดแล้ว" คุณยายสำเนียงสูดดมกลิ่นหอมของน้ำพริกกะปิปลาทูทอดที่รินรดาเพิ่งจัดเตรียมเสร็จ เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเทาด้วยความหิวโหย รินรดาแย้มรอยยิ้มต้อนรับอย่างอบอุ่น ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยความจริงใจ เธอไม่รอช้าที่จะยกสำรับอาหารพื้นบ้านรสเลิศมาวางเรียงรายบนโต๊ะไม้ไผ่ขนาดยาวที่จัดเตรียมไว้ พร้อมกับกล่าวต้อนรับด้วยน้ำเสียงใสไพเราะ "เชิญเลยค่ะทุกคน! วันนี้ 'กระท่อมไผ่ริมธาร' ของเราเปิดบ้านต้อนรับพี่น้องทุกท่านด้วยใจจริง อาหารทุกจานทำจากวัตถุดิบที่เราปลูกเอง ปลอดสารพิษร้อยเปอร์เซ็นต์ และที่สำคัญ... วันนี้เรามีข้อเสนอพิเศษสำหรับคนที่จะมาร่วมเป็นพันธมิตรเครือข่ายเกษตรอินทรีย์กับเราด้วยค่ะ!" บรรยากาศรอบโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยความคึกคักและเสียงหัวเราะ ผู้คนเริ่มตักอาหารเข้าปากและต่างเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงในรสชาติที่อร่อยล้ำเกินบรรยาย ความเครียดและความกังวลที่สะสมมานานนับแรมปีค่อยๆ มลายหายไปกับรสสัมผัสอันอบอุ่นของอาหารฝีมืออดีตเชฟมือทอง ทว่า ความสุขมักอยู่ได้ไม่นาน... ป้าเพ็ญศรีและลูกชายหัวแก้วหัวแหวนที่หน้าตาบูดบึ้งเดินดุ่มๆ เข้ามาในบริเวณงาน ดวงตาสอดส่ายมองภาพชาวบ้านกำลังกินดื่มกันอย่างมีความสุขด้วยความริษยาจนตัวสั่น เธอกระแทกเสียงดังลั่นจนทุกคนต้องหันไปมอง "นี่พวกแก! กล้าดียังไงมามั่วสุมกันแถวนี้ ที่นี่เป็นเขตอิทธิพลของฉัน ใครอนุญาตให้จัดตลาดบ้านี่ขึ้นมา!" ป้าเพ็ญศรียกมือชี้หน้าทุกคนอย่างถือดี รินรดาค่อยๆ วางถ้วยน้ำจิ้มในมือลงอย่างใจเย็น เธอก้าวเท้าออกมาข้างหน้า บังร่างของคุณยายสำเนียงไว้มิดชิด รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏบนใบหน้าสวยคม "อ้าว... คุณป้าเพ็ญศรี ลมอะไรหอบมาคะเนี่ย หรือว่าได้กลิ่นหอมของอาหารจนทนไม่ไหว อยากจะมาร่วมวงด้วย แต่เกรงใจว่า... ที่นี่เราต้อนรับเฉพาะ 'คนที่มีศีลเสมอกัน' เท่านั้นนะคะ" "นังเด็กปากดี!" ป้าเพ็ญศรีหน้าดำคร่ำเครียด ก้าวเข้ามาหมายจะพุ่งเข้าตบ แต่ยังไม่ทันจะได้แตะชายเสื้อของรินรดา ร่างสูงใหญ่ของคุณศิลาที่มีรังสีอำมหิตแผ่ซ่านก็ก้าวเข้ามาขวางไว้ราวกับกำแพงเหล็ก เพียงแค่ปรายตามองแค่นิดเดียว ทำเอาป้าเพ็ญศรีถึงกับผถะถอยหลังด้วยความหวาดกลัวจนขาอ่อนแรง "ถ้าไม่อยากเจ็บตัว เชิญออกไปจากพื้นที่ตรงนี้ค่ะ" ผู้กองศิลาเอ่ยเสียงเรียบ แต่กดดันจนแทบหยุดหายใจ ป้าเพ็ญศรีหน้าซีดเผือด แต่ยังไม่ยอมแพ้ เธอกัดฟันกรอดก่อนจะตะโกนลั่น "จำไว้เลยนะพวกแก! แกไม่มีวันทำมาค้าขายขึ้นหรอก เพราะฉันจะ..." คำขู่ยังไม่ทันหลุดจากปาก ร่างของใครบางคนที่ยืนอยู่ด้านหลังสุดของกลุ่มคนแปลกหน้าที่เพิ่งเดินเข้ามาใหม่ ก็ก้าวแทรกตัวผ่านฝูงชนเข้ามาเสียก่อน น้ำเสียงกังวานและทรงอำนาจเอ่ยขัดขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน "ไม่ต้องลำบากประกาศกร้าวหรอกครับคุณเพ็ญศรี... เพราะในฐานะ 'ผู้ตรวจการพิเศษจากส่วนกลาง' ผมคิดว่าเรามีเรื่องต้องสะสางกันยาว" รินรดาหันขวับไปมองผู้มาใหม่ หัวใจกระตุกวูบเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมกฤษและรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของชายหนุ่มในชุดสูทสากลเนี๊ยบกริบ ที่เธอมั่นใจว่า... เขาไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดาในท้องนี้อย่างแน่นอน! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "กระท่อมไผ่ริมธาร" เสมอมานะคะ