กลิ่นอายของอดีต

กลิ่นอายของธูปหอมผสมกับกลิ่นคาวสนิมเหล็กจางๆ ลอยอวลอยู่ในห้องเก็บของใต้ถุนเรือนไม้สักเก่าคร่ำคร่า แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันพืชกะพริบไหวตามแรงลมที่ลอดผ่านร่องกระดาน บ่งบอกว่าความอดทนของสิ่งแปลกปลอมรอบตัวกำลังจะหมดลงแล้ว ศิลา (Sila) คุกเข่าลงเบื้องหน้าหีบไม้ลงรักปิดทองที่บานพับขึ้นสนิมเขียว เขากลั้นหายใจ นิ้วเรียวยาวสั่นเทาเล็กน้อยยามสัมผัสสลักรูปอสูรสามตาที่ถูกสะกดไว้ด้วยยันต์อาคมโบราณ—ยันต์ชุดเดียวกันกับที่ปรากฏในแฟ้มคดีปริศนาเมื่อสิบปีก่อน คดีที่พรากบิดามารดาและรอยยิ้มสุดท้ายของครอบครัวเขาไปอย่างไม่มีวันกลับ "อย่าเพิ่งใจร้อนสิคะ ศิลา... ของบางอย่าง หากเปิดมันด้วยความแค้น ผลลัพธ์มักไม่ได้พาคุณไปสู่ความจริง แต่มันจะดึงคุณดิ่งลงไปเป็นส่วนหนึ่งของอาคมเสียเอง" เสียงทุ้มต่ำราบเรียบแต่ทรงอำนาจดังขึ้นจากมุมมืด อาจารย์เพทาย (Ajarn Pethai) ก้าวออกมาจากเงาสลัว ร่างสูงสง่าในชุดผ้าไหมสีเข้มทิ้งตัวพิงเสาไม้ มือเรียวหนากอดอก ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแสงสลัวคู่นั้นมองตรงมาที่ศิลาด้วยแววตาที่อ่านยาก เยชา ชาชาเย็นชา แต่กลับแฝงความห่วงใยที่ถูกห่อหุ้มไว้ด้วยกฎเกณฑ์อันเคร่งครัดของสำนักไสยเวทรุ่นใหญ่ ศิลาเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่นจนซีดเซียว ความโกรธเกรี้ยวและคำถามนับร้อยกำลังตีรวนอยู่ในอก "อาจารย์ก็เห็นนี่ครับ... เอ่อ... ดิฉันหมายถึง อาจารย์ก็เห็นนี่คะว่าลายมือบนแผ่นยันต์นี้ มันคือลายมือของพ่อฉันจริงๆ" ศิลาเผลอหลุดสรรพนามเดิมออกมาด้วยความร้อนรน ก่อนจะรีบแก้คำพูดเมื่อเหลือบไปเห็นมุมปากของอาจารย์เพทายที่ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างรู้ทัน "หึ... สติหลุดไปไกลถึงไหนแล้วล่ะคะ ศิลา" อาจารย์เพทายเดินเข้าไปใกล้ ชelโน้มตัวลงมาใช้ปลายนิ้วเรียวแตะที่ขอบหีบไม้เบาๆ ทันทีที่สัมผัส เสียงกระซิบประหลาดคล้ายคนนับเลขเป็นภาษabronzeโบราณก็ดังแว่วออกมาจากข้างในหีบ "จำไว้ว่า ในโลกของไสยเวท สิ่งที่คุณเห็นด้วยตาเปล่า มักเป็นสิ่งลวงตาที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจเสมอ" "แต่เบาะแสนี้นำเรามาถึงเรือนร้างของตระกูลวรวงษ์นะคะ!" ศิลาเถียงกลับ น้ำเสียงสั่นเครือแต่เต็มไปด้วยความดื้อรั้น "สิบปีเต็มๆ ที่ฉันตามหาความจริงเกี่ยวกับคดีเครื่องรางมรณะ... และนี่คือร่องรอยชิ้นแรกที่ตระกูลของเราทิ้งไว้ ไม่ให้ฉันคาดหวังได้อย่างไรคะ?" อาจารย์เพทายถอนหายใจยาวนาน แววตาที่เคยนิ่งสนิทไหววูบไปชั่วขณะ ก่อนที่เขาจะยื่นมือไปทาบลงบนฝากล่อง พร้อมกับท่องคาถาบทสั้นๆ เสียงกระซิบของเขาดังก้องกังวานจนอณูอากาศรอบตัวสั่นสะเทือน ยันต์สีทองบนหีบแผ่แสงสว่างวาบก่อนจะค่อยๆ คลายตัวออกอย่างไร้เสียง กึก! ฝากล่องไม้สักเปิดอ้าออกด้วยตัวเอง กลิ่นอายโบราณพวยพุ่งออกมาพร้อมกับความเย็นยะเยือกที่บาดลึกถึงกระดูกดำ ภายในหีบไม่ได้บรรจุคัมภีร์อาคมหรือสมบัติล้ำค่าใดๆ แต่มันกลับมีเพียง "สมุดบันทึกหนังมนุษย์" เล่มหนาที่ถูกล่ามไว้ด้วยโซ่อาคม และ... "ปิ่นปักผมเงินแท้" ลวดลายดอกบัวตูม ซึ่งศิلاจำได้แม่นยำว่าเป็นของมารดาผู้ล่วงลับ ศิลาพุ่งเข้าไปคว้าปิ่นปักผมนั้นขึ้นมาแนบอก หยาดน้ำตาที่อดกลั้นมานานไหลรินอาบแก้ม ความทรงจำในวัยเด็กย้อนกลับมาดั่งสายน้ำหลาก เสียงหัวเราะ กลิ่นอายอุ่นๆ ของครอบครัว และคืนวันที่บ้านถูกเพลิงเผาผลาญพร้อมกับเงาดำประหลาด "เจอแล้ว..." ศิลาพึมพำเสียงสั่น "ฉันเจอเบาะแสของแม่แล้ว..." ทว่า ในวินาทีที่ศิลากำลังจะเอื้อมมือไปหยิบสมุดบันทึกในหีบ โซ่อาคมที่ควรจะแน่นหนากลับส่งเสียง "แคร็ก" ดังสนั่น พื้นเรือนไม้ใต้ฝ่าเท้าเริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง ราวกับมีบางสิ่งขนาดมหึมาพยายามตะกุยขึ้นมาจากใต้ดิน ความมืดมิดในมุมห้องเริ่มบิดเบี้ยว กลายเป็นเงาร่างนับสิบที่ยื่นมือสีดำสนิทเข้ามารุมล้อมพวกเขาทั้งสองคน! "ระวัง!" อาจารย์เพทายคว้าเอวบางของศิลาเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว พร้อมกับสะบัดพัดเหล็กอาคมในมือซัดเข้าใส่เงาดำเหล่านั้นจนเกิดประกายไฟสว่างวาบ เสียงกรีดร้องโหยหวนดังระคนไปทั่วบริเวณ "อาจารย์! เกิดอะไรขึ้นคะ!" ศิลาตะโกนแข่งกับเสียงคำรามก้องจากใต้พื้นดิน อาจารย์เพทายไม่ได้ตอบทันที ดวงตาคมกริบมองไปยังหน้าต่างบานที่เปิดอ้าออกสู่ความมืดมิดยามวิกาล ร่างสูงยืนบังร่างของศิลาไว้มิดชิด ขณะที่ปลายนิ้วของเขามีเลือดไหลซึมออกมาจากการต้านทานแรงอาคมระดับสูง บนหน้าต่างไม้เก่าแก่... มีรอยมือสีเลือดสดๆ ประทับทิ้งไว้ เป็นรอยนิ้วมือห้านิ้วที่คุ้นตาอย่างประหลาด—รอยมือของบุคคลที่ควรจะเสียชีวิตไปในกองเพลิงเมื่อสิบปีก่อนอย่างไร้ร่องรอย และก่อนที่ศิลาจะได้เอ่ยปากถามอะไร เสียงกระซิบแหบพร่าข้างใบหูก็ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ *"ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... ลูกรัก..."* ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ และเตรียมตัวพบกับความจริงที่กำลังจะสั่นคลอนทุกความเชื่อในตอนถัดไปนะคะ!