รุ่งอรุณหลังสงคราม

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและไอน้ำมันจันทน์ที่ไหม้เกรียมยังคงลอยอวลอยู่ในความเงียบงันของห้องใต้ดิน ศิลาใช้ปลายนิ้วเขี่ยเศษยันต์กระดาษสีชาที่มอดไหม้จนกลายเป็นเถ้าถ่านให้กระจัดกระจายออกไป เปลวเพลิงแห่งอาคมที่โหมกระหน่ำในยามวิกาลได้มอดดับลงแล้ว ทิ้งไว้เพียงร่องรอยการต่อสู้ที่ประกาศชัดเจนว่าโครงข่ายอิทธิพลมืดที่กัดกินเมืองนี้มาอย่างยาวนานกำลังจะถึงคราวอวสาน "อย่าแตะต้องมันด้วยมือเปล่า ศิลา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเตือนขึ้นจากมุมมืด อาจารย์เพทายก้าวเท้าพ้นจากเงาสลัวของเสาหิน แสงสลัวจากรุ่งอรุณที่ลอดผ่านช่องระบายอากาศกระทบลงบนใบหน้าคมคายที่ราบเรียบไร้ระลอกคลื่น ทว่าดวงตาสีดำสนิทกลับพินิจพิเคราะห์ทุกรายละเอียดอย่างรอบคอบ มือเรียวยาวในถุงมือหนังสีดำตวัดปัดเบาๆ ส่งกระแสพลังไสยเวทสายหนึ่งกวาดล้างคราบอาคมตกค้างที่ซ่อนอยู่ใต้พื้นศิลาให้สลายกลายเป็นละอองแสงสีคราม ศิลาชักมือกลับอย่างระมัดระวัง ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องด้วยความฉลาดรอบคอบตามนิสัย "อาคมสะกดวิญญาณพวกนี้ถูกถักทอซ้อนกันถึงสามชั้น... คนที่อยู่เบื้องหลังไม่ใช่แค่ไพร่พลระดับล่างแน่ค่ะ" "ถูกต้อง" อาจารย์เพทายก้าวเข้ามาหยุดยืนเคียงข้าง กลิ่นอายพลังอันเยือกเย็นและทรงอำนาจแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศรอบตัวอุณหภูมิลดฮวบลง "นี่คือรังสุดท้ายของการกวาดล้างอิทธิพลมืดที่เหลืออยู่... แต่แก่นแท้ของพวกมันไม่ได้ถูกทำลายที่นี่" คำพูดนั้นทำให้ศิลาชะงักไปครู่หนึ่ง นิ้วมือที่ถือแผ่นบันทึกอาคมกำชับแน่นขึ้นจนข้อต่อนูนขาว ความลับเรื่องการหายตัวไปของครอบครัวในอดีตผุดวาบขึ้นมาในห้วงความคิด คดีไสยเวทที่เคยคิดว่าเป็นเพียงเรื่องบังเอิญ กลับมีรากเหง้าโยงใยลึกซึ้งยิ่งกว่าที่ระบบหรือตำราเล่มไหนเคยบันทึกไว้ "อาจารย์หมายความว่า... พวกมันจงใจทิ้งรังนี้ไว้ให้เราทำลาย เพื่อกลบเกลื่อนร่องรอยที่แท้จริงอย่างนั้นหรือคะ?" ศิลาหันไปสบตากับชายหนุ่มผู้เป็นทั้งคู่คิดและผู้คุมกฎ ความตึงเครียดฉายชัดผ่านนัยน์ตาคู่สวย อาจารย์เพทายไม่ตอบในทันที เขายื่นมือออกไปแตะที่กลางอากาศเบื้องหน้า วงแหวนอคมสีทองจางๆ ปรากฏขึ้นและหมุนวนด้วยกลไกที่ซับซ้อนราวกับดาราศาสตร์โบราณ "ไม่ใช่แค่กลบเกลื่อน... แต่พวกมันกำลังรอเวลาให้เหยื่อเดินเข้าไปติดกับดักชิ้นใหญ่ต่างหาก" บรรยากาศในห้องใต้ดินกลับมาเงียบงัดอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจและเสียงสะท้อนของห้วงเวลาที่กำลังเดินหน้าอย่างไม่หยุดยั้ง ศิลาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ความตื่นตระหนกถูกแทนที่ด้วยความมุ่งมั่นที่จะก้าวไปข้างหน้า สหายร่วมรบผู้เคียงบ่าเคียงไหล่กันมาเนิ่นนานส่งสายตาที่เต็มไปด้วยความเชื่อมั่นกลับมา เป็นสัญญาณเงียบๆ ว่าไม่ว่าเบื้องหน้าจะเป็นขุมนรกหรือค่ายกลอันตรายเพียงใด ทั้งสองคนพร้อมจะเผชิญหน้ามันไปด้วยกัน ทว่า ในวินาทีที่อาจารย์เพทายกำลังจะปลดผนึกกลไกสุดท้ายเพื่อเปิดทางเข้าสู่ชั้นที่ลึกกว่า หน้าจอระบบโปร่งแสงสีแดงฉานก็สว่างวาบขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังกระหน่ำจนแก้วหูสั่นสะเทือน— **[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบคลื่นพลังงานระดับ SSS กำลังตื่น 0.0001 วินาทีจากจุดพิกัดปัจจุบัน]** **[คำเตือน: เป้าหมายมิใช่กลุ่มอิทธิพลมืด แต่เป็น 'ผู้สร้าง' ที่ถูกผนึกไว้ใต้รากฐานของเมืองนี้มานานกว่าสามร้อยปี]** **[สถานะภารกิจเปลี่ยนฉับพลัน: ยับยั้งการลืมตาตื่น หรือสละสิทธิ์การเชื่อมต่อจิตวิญญาณภายใน 10 วินาที]** ศิลาเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อพื้นศิลาใต้เท้าเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง และเงาร่างมหึมาที่ไร้รูปร่างกำลังค่อยๆ ลืมตาขึ้นจากความมืดมิดเบื้องล่าง! ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและเติบโตไปพร้อมกับศิลาและอาจารย์เพทายนะคะ