การเสียสละที่ต้องจดจำ

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและไอเย็นยะเยือกของอาคมสายดำกำลังกัดกินอากาศรอบตัวจนแทบหายใจไม่ออกค่ะ "อย่าขยับเด็ดขาด!" ศ.ศิลาคำรามลั่น เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือเล็กน้อยยามกวาดสายตามองร่างของ 'พิม' เพื่อนร่วมทีมที่นอนคว่ำหน้าจมกองเลือดอยู่เบื้องหน้า อักขระโบราณสีดำสนิทที่ถูกสลักฝังลงไปบนแผ่นหลังของเธอกำลังสั่นกระพิก ราวกับมีชีวิตและพยายามจะกลืนกินวิญญาณของเธอเข้าไปในมิติอื่น สถานการณ์ตรงหน้าตึงเครียดเสียจนขวัญเนตรยังต้องกลั้นหายใจตามเลยนะคะ ย้อนกลับไปเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้ว พวกเขาพลาดท่าให้กับกลไกอาคมมายาในห้องโถงลับของคฤหาสน์ตระกูลเก่า พิมซึ่งเดินนำหน้าเพื่อตรวจเช็กกับดักไสยเวทถูกเงาดำลึกลับพุ่งเข้าทะลวงร่างด้วย "หอกอาคมเงาพญายม" อาวุธไสยเวทโบราณที่สามารถตัดขาดวิญญาณออกจากร่างเนื้อได้ภายในสามลมหายใจ หากปล่อยไว้แบบนี้เกินนาทีเดียว วิญญาณของพิมจะแตกดับและไม่มีวันหวนคืนสู่ร่างได้อีกตลอดกาลค่ะ ศิลาขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมา ดวงตาคู่คมที่ปกติมักจะเต็มไปด้วยความสุขุมรอบคอบและแผนการรัดกุม ตอนนี้กลับฉายแววตื่นตระหนกอย่างปิดไม่มิด มือทั้งสองข้างสั่นเทาเล็กน้อยขณะดึงยันต์คุ้ม คลองสวรรค์เก้าชั้นออกมาจากกระเป๋าเสื้อคลุม "คุณศิลา... ถอยไป... มันสายไปแล้ว..." เสียงของพิมแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบจากความตาย เลือดสีดำไหลทะลักออกจากมุมปากของเธอ ดวงตาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีขาวโพลน ร่างกายส่วนล่างเริ่มโปร่งแสงและสลายกลายเป็นละอองควันสีเทา "อย่าพูดจาไร้สาระน่าพิม!" ศิลาตวาดกลับเสียงกร้าว ทั้งที่ในใจรู้สึกเหมือนมีมือที่มองไม่เห็นมากำหัวใจของเขาไว้แน่น ความทรงจำในอดีตวันที่ครอบครัวของเขาต้องหายสาบสูญไปกับคดีไสยเวทมืดมนย้อนกลับมาซ้ำเติม ราวกับภาพสะท้อนในกระจกเงาที่กำลังเยาะเย้ยความไร้พลังของเขา ในวินาทีเป็นตายนี้เอง อากาศรอบตัวก็พลันบิดเบี้ยว อาจารย์เพทายปรากฏกายขึ้นเบื้องหลังศิลาราวกับภูตผี ไร้ซึ่งซุ่มเสียงใดๆ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นโลหะกวาดมองสถานการณ์ทั้งหมดด้วยความเยือกเย็นอย่างน่าใจหาย "ถ้าเจ้าใช้ 'ยันต์สลายวิญญาณบรรพกาล' เพื่อหยุดยั้งคำสาตอนนี้ ร่างกายของแม่หนูพิมจะรอด แต่ความทรงจำทั้งหมดของนางจะหาย สาบสูญไปตลอดกาล... เจ้าจะจำนางไม่ได้ และนางก็จะไม่รู้จักเจ้าอีกเลย" เสียงทุ้มต่ำของอาจารย์เพทายเอ่ยขึ้นเรียบๆ ไร้ซึ่งความลังเล "แต่ถ้าเจ้าไม่ทำ นางจะตายต่อหน้าเจ้าในอีกสิบวินาที... เลือกเอา ศิลา เจ้าจะแลกอะไรเพื่อช่วยสหายคนนี้?" ศิลาชะงักค้าง ยันต์ในมือสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงคำรามต่ำๆ ของอาคมมืดที่ดังมาจากรอยแยกบนพื้นดิน สมองอันชาญฉลาดของเขากำลังคำนวณความน่าจะเป็น ต้นทุน และผลลัพธ์อย่างรวดเร็ว—หากเขาช่วยพิมด้วยวิธีนี้ เขาจะต้องแบกรับภาระทางจิตใจและสูญเสียมิตรภาพอันมีค่าไป แต่ถ้าเขาไม่ทำ เขาก็จะต้องทนอยู่กับความรู้สึกผิดที่ปล่อยให้เพื่อนร่วมเป็นร่วมตายต้องมาจบชีวิตลงตรงหน้า ชายหนุ่มหลับตาลงชั่วพริบตา ภาพวันเวลาที่พวกเขาเคยร่วมสุขร่วมทุกข์ ไขปริศนา และต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กันมาผุดขึ้นในหัวเป็นฉากๆ *มิตรภาพ... หรือความทรงจำ?* เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตาของศิลากลับเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและแน่วแน่ เขาไม่ลังเลอีกต่อไปแล้ว มือหนาตวัดยันต์ในมือพุ่งปักลงที่กลางอกของพิมทันที พร้อมกับร่ายคาถาบทโบราณที่แลกมาด้วยพลังชีวิตของตนเอง "ข้าขอเดิมพันด้วยร่องรอยแห่งวิญญาณ จงคืนชีวิตและลมหายใจ... แลกเปลี่ยนด้วยเศษเสี้ยวความทรงจำทั้งหมดของข้า!" แสงสว่างวาบสีทองเจิดจ้าแผ่ขยายออกไปทั่วห้องโถง ลมพายุไสยเวทหมุนวนรุนแรงจนขวัญเนตรต้องยกมือขึ้นบังหน้าด้วยความตกตะลึง ร่างของพิมสงบลง ลมหายใจของเธอกลับมาเป็นปกติ สีหน้าของเธอกลับมามีเลือดฝาด แต่ทว่า... ศิลากลับทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้น เลือดสดๆ ไหลออกจากจมูกและมุมปากของเขา สติของชายหนุ่มเริ่มพร่าเลือน ภาพความทรงจำเกี่ยวกับพิม เสียงหัวเราะ รอยยิ้ม และเรื่องราวทั้งหมดกำลังค่อยๆ เลือนหายไปจากห้วงคำนึง ราวกับถูกยางลบสีดำลบออกทีละนิด "คุณ... ศิลา..." พิมลืมตาขึ้นมาด้วยความงุนงง เธอมองร่างที่ทรุดลงตรงหน้าด้วยความไม่เข้าใจ "ท่าน... เป็นใครกัน ทำไมข้าถึงรู้สึกเหมือนลืมอะไรบางอย่างไป..." ศิลาฝืนยิ้มออกมาเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่เจ็บปวดและโดดเดี่ยวที่สุดเท่าที่ขวัญเนตรเคยเห็นมา เขากำลังจะสูญเสียตัวตนที่เชื่อมโยงกับเพื่อนสนิทคนนี้ไปตลอดกาล ทว่า... ในเสี้ยววินาทีก่อนที่สติของศิลาจะดับวูบลงไปนั้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบอาคมโบราณที่เงียบหายไปนานนับปี ก็ดังขึ้นก้องอยู่ในโสตประสาทของเขาอย่างชัดเจน— *[เงื่อนไขการปลุกพลังลับขั้นสูงสุด: สำเร็จ!]* *[ระบบตรวจสอบพบการเสียสละแห่งวิญญาณ พลังสายเลือดที่แท้จริงของ "ตระกูลผู้พิทักษ์แห่งความมืด" กำลังตื่นขึ้น...]* *[คำเตือนจากระบบ: สิ่งที่ท่านเพิ่งสูญเสียไป ไม่ใช่แค่ความทรงจำ... แต่ผนึกที่กักขัง "ตัวตนที่แท้จริง" ของท่าน ได้ถูกปลดปล่อยออกมาแล้ว!]* ดวงตาที่เคยโรยราของศิลากลับเบิกกว้างขึ้นฉับพลัน พร้อมกับไอสีดำทมิฬที่พวยพุ่งทะลักออกมาจากแผ่นหลังของเขาอย่างไร้การควบคุม และก่อนที่ใครจะทันได้ตั้งตัว เงาร่างมหึมาของสิ่งมีชีวิตโบราณที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าอาคมใดๆ ก็ค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหลังตัวเขา! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาลุ้นระทึกกับขวัญเนตรใน23ตอนนี้เสร็จสิ้นลงแล้วนะคะ และเตรียมใจรับมือกับความจริงที่กำลังจะพลิกผันทุกอย่างในตอนหน้าให้ดีค่ะ!