หอพักที่เต็มไปด้วยเสียงกรีดร้อง

กลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าและกลิ่นไคลดินผสมสนิมเหล็กตีเข้าจมูกของศิลาทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตูห้องพักหมายเลข 404 ของหอพักชายมหาวิทยาลัยตระกูลเวท แม้จะเป็นยามวิกาลที่แสงจันทร์ควรจะสาดส่องลงมาบรรเทาความมืด แต่น่าแปลกที่เงาของตึกสูงฝั่งตรงข้ามกลับทอดตัวลงมาทับถมจนห้องนี้มืดสนิทราวกับก้นบึงของมหาสมุทร นิ้วเรียวของศิลาขยับปรับกรอบแว่นสายตาเล็กน้อย นัยน์ตาคู่คมกวาดมองไปรอบห้องอย่างระแวดระวัง ทักษะการเป็นนักสืบฝึกหัดและสัญชาตญาณของคนที่มีปมเรื่องไสยเวทในอดีตบอกเขาว่า สถานที่แห่งนี้ไม่ได้มีแค่ "วิญญาณเร่ร่อน" ธรรมดาอย่างที่ข่าวลือในบอร์ดมหาวิทยาลัยกล่าวอ้าง "อย่าแม้แต่จะก้าวเท้าขวาเข้าไปก่อน ถ้าไม่อยากให้เงาของคุณถูกตรึงไว้กับพื้นห้อง" เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบดังขึ้นจากด้านหลัง ศิลาชะงักฝีเท้าทันทีโดยสัญชาตญาณ ก่อนจะเหลือบมองอาจารย์เพทายที่ยืนกอดอกพิงผนังทางเดินอยู่อย่างสบายใจ ทว่าแววตาภายใต้กรอบแว่นสีชาคู่นั้นกลับคมกริบและจริงจังอย่างยิ่ง ศิลาย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อตรวจสอบพลังงานรอบกรอบประตู ปลายนิ้วสัมผัสกับความเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากวงอักขระโบราณจางๆ ซึ่งถูกเขียนอำพรางไว้ด้วยสีทาผนังธรรมดา "อักขระสะกดวิญญาณ... นี่ไม่ใช่การฆ่าตัวตายแล้วกลายเป็นผีร้ายตามคำเล่าลือหรอกค่ะอาจารย์ นี่คืออาคมกักขังวิญญาณขั้นสูง มีคนจงใจใช้ที่นี่เป็นสถานที่ทดลองพลังงานด้านมืด" อาจารย์เพทายเดินผ่านร่างของศิลาเข้าไปในห้องอย่างไร้ซุ่มเสียง รองเท้าหนังของเขาเหยียบลงบนพื้นไม้ที่ผุกร่อนจนเกิดเสียงเอี๊ยดยาวน่าขนลุก ชายหนุ่มปรายตามองไปยังคราบสีน้ำตาลเข้มบนผนังห้องที่ลอกร่อนออกเป็นแผ่นๆ ก่อนจะแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "เธอฉลาดขึ้นนะศิลา... แต่อย่าลืมว่าความรู้อย่างเดียวไม่ได้ช่วยให้รอดชีวิตจากอาคมสายโลหิต" อาจารย์เพทายหยิบแผ่นยันต์สีชาดออกจากกระเป๋าเสื้อสูท "ดูที่รอยขูดขีดบนผนังนั่นสิ นั่นไม่ใช่รอยเล็บของคนวิกลจริต แต่มันคือสัญลักษณ์ของ 'พิธีกรรมเบิกเนตรมืด' ที่ต้องการใช้ความกลัวของเหยื่อเป็นเชื้อเพลิง" ทันทีที่สิ้นเสียงของอาจารย์เพทาย บรรยากาศภายในห้อง 404 ก็เกิดความเปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลัน อุณหภูมิลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว เสียงฝีเท้าหนักๆ วิ่งวนอยู่บนเพดานห้องด้านบน ทั้งที่ตามโครงสร้างแล้ว ชั้นสี่คือชั้นบนสุดของหอพักแห่งนี้ ไม่มีทางที่จะมีห้องอื่นอยู่เหนือขึ้นไปอีกแล้ว *ตึง! ตึง! ตึง!* เสียงทุบผนังจากห้องด้านข้างดังสนั่นหวั่นไหว ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องโหยหวนของผู้ชายที่ดังระคนปะปนกันจนแยกไม่ออกว่าเป็นเสียงของใคร ศิลาขมวดคิ้วแน่น มือขวาชักด้ามมีดอาคมที่ซ่อนไว้ใต้เสื้อแจ็กเก็ตออกมากระชับมั่น สายตาสอดส่องหาต้นตอของไอพลังงานชั่วร้ายที่กำลังบิดเบี้ยวอากาศรอบตัวให้กลายเป็นคลื่นความร้อนระอุ "ตั้งสติ อย่ามองไปที่เงาบนผนังเด็ดขาด!" อาจารย์เพทายออกคำสั่งเฉียบขาด พร้อมกับสะบัดมือซัดแผ่นยันต์ออกไปปะทะกับความว่างเปล่าเบื้องหน้า *เปรี้ยง!* ประกายไฟสีม่วงอมฟ้าสว่างวาบขึ้นในความมืด เผยให้เห็นเงาดำทะมึนรูปร่างคล้ายมนุษย์นับสิบตัวกำลังพยายามพุ่งทะลุออกมาจากวอลล์เปเปอร์ที่ฉีกขาด เงาเหล่านั้นส่งเสียงกรีดร้องแหลมสูงจนแก้วแทบแตก มันพยายามคว้าจับข้อเท้าของศิลาด้วยเรียวแขนที่ยาวผิดมนุษย์ ศิลาไม่รอช้า เขาอาศัยจังหวะที่อาจารย์เพทายดึงความสนใจของอาคม ท่องคาถากำราบภูตผีที่เคยร่ำเรียนมาในใจอย่างรวดเร็ว พร้อมกับกดปลายมีดอาคมลงบนพื้นไม้เพื่อสร้างเขตอาคมคุ้ม "คาถาชำระล้าง... จงแตกสลาย!" แสงสีทองอ่อนๆ แผ่พุ่งออกจากปลายนิ้วของศิลา กวาดล้างไอหมอกสีดำที่ปกคลุมอยู่ให้จางลงไปครึ่งหนึ่ง ทว่าในขณะที่สถานการณ์กำลังจะคลี่คลาย รอยร้าวบนผนังห้องกลับขยายวงกว้างขึ้นอย่างน่ากลัว เลิอดสีดำข้นคลั่กไหลทะลักออกมาจากรอยแยกนั้นราวกับน้ำพุ อาจารย์เพทายขยับตัวเข้ามาประชิดร่างของศิลาอย่างรวดเร็ว มือหนาคว้าแขนเรียวของลูกศิษย์ให้ถอยหลังไปตั้งหลัก พร้อมกับจ้องมองไปยังใจกลางรอยแยกที่มีบางสิ่งกำลังดันตัวออกมา "ไม่ใช่แค่วิญญาณนักศึกษา... แต่มีบางอย่างที่น่ากลัวกว่านั้นถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาแล้ว" เสียงของอาจารย์เพทายจริงจังกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา กลางกองเลือดสีดำและกลุ่มควันพิษ ร่างของใครบางคนก้าวเดินออกมาจากผนัง เงาร่างนั้นสวมชุดนักศึกษาปีสี่ที่เปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำตาและคราบเลือด ใบหน้าซีดเซียวจนแทบไม่เหลือความเป็นมนุษย์ ดวงตาสองข้างกลกลวงโบ๋และมีคราบเลือดไหลริน ดวงตาคู่นั้นหันมาจ้องมองตรงมาที่ศิลา ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างจนถึงใบหู และในวินาทีที่เงาร่างปริศนานั้นอ้าปากเปล่งเสียงหัวเราะแหบพร่า หน้าจอระบบอินเทอร์เฟซโปร่งแสงสีแดงฉานก็เด้งขึ้นตรงหน้าของศิลาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท [แจ้งเตือนระบบภารกิจพิเศษระดับ SSS: ค้นพบ 'เจ้าบ้านแห่งหอพักอาคม' — เงื่อนไขการเอาชีวิตรอดเริ่มต้นขึ้นแล้ว จงตัดสินใจว่าจะ 'ผนึก' หรือ 'สลาย' มัน ก่อนที่วิญญาณของท่านจะถูกกลืนกินไปตลอดกาล!] ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบททดสอบนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!