คำขู่ครั้งสุดท้าย

ความตาย... กลายเป็นเรื่องโกหกที่ราคาถูกที่สุดในโลกธุรกิจไปตั้งแต่เมื่อไหร่กัน กลิ่นอายความเย็นยะเยือกของห้องกระจกนิรภัยชั้นที่สี่สิบห้ายังคงอบอวลด้วยไออุ่นจางๆ จากเครื่องปรับอากาศ แต่ความหนาวเหน็บที่แท้จริงกลับมาจากภาพเบื้องหน้า ธนา... ชายหนุ่มผู้ซึ่งควรจะนอนสงบนิ่งอยู่ใต้แผ่นดินและห่อหุ้มด้วยความยุติธรรมของกฎหมาย บัดนี้เขายืนกอดอกพิงขอบหน้าต่างกระจกใสบานใหญ่ เบื้องหลังคือทัศนียภาพอันเวิ้งว้างของกรุงเทพมหานครยามค่ำคืน รอยกระสุนที่ขมับซ้ายถูกอำพรางไว้ด้วยผ้าก๊อซสีเนื้ออย่างลวกๆ แต่ดวงตาสีเข้มคู่นั้นยังคงทอประกายเยาะเย้ย แฝงไว้ด้วยความรู้สึกเหนือกว่าอย่างชัดเจน พิมพ์มาดายืนแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ตรรกะทางกฎหมายนับร้อยมาตราที่เคยท่องจำและใช้ฟาดฟันคู่ต่อสู้ในชั้นศาล พลันมลายหายไปจากสมองจนหมดสิ้น เสียงลมหายใจของเธอติดขัดอยู่ที่ลำคอ ทุกอย่าง... เป็นแค่ละครฉากใหญ่ที่เธอเดินเข้ามาติดกับดักเสียเอง "ตกใจขนาดนั้นเลยหรือครับ ทนายพิมพ์..." น้ำเสียงทุ้มต่ำและติดจะเย้ยหยันของธนาดังขึ้น ทำลายความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก "ความยุติธรรมที่คุณตามหาน่ะ แท้จริงแล้วมันก็เป็นแค่สินค้าชิ้นหนึ่ง ที่มีป้ายราคาติดไว้รอให้คนกระเป๋าหนักมาซื้อเท่านั้นแหละ" พิมพ์มาดากัดริมฝีปากจนได้กลิ่นคาวเลือด ปลายเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือตัวเองเพื่อดึงสติอันน้อยนิดกลับคืนมา สมองของเธอเริ่มประมวลผลอย่างรวดเร็วภายใต้สภาวะวิกฤต เธอถูกหลอกให้มาที่นี่ เพื่อล่อให้เธอเปิดเผยช่องโหว่ทางกฎหมายของคดี หรือเพื่อสิ่งอื่นที่น่ากลัวกว่านั้น "คุณไม่ได้ตาย... แล้วทำไม..." น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย แต่พยายามควบคุมให้มั่นคงที่สุดเท่าที่จะทำได้ "คุณจัดฉากเรื่องทั้งหมดนี้ขึ้นมาเพื่ออะไร กันตภณต้องการอะไรกันแน่" ก่อนที่ธนาจะได้เอ่ยปากตอบ ประตูห้องทำงานกระจกบานหรูสีดำสนิทก็ถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ ร่างสูงสง่าในชุดสูทตัดเย็บประณีตของกันตภณก้าวเข้ามาด้วยฝ่าเกล้าที่มั่นคง แววตาสีเทาเข้มคู่นั้นมองมาที่พิมพ์มาดาราวกับผู้ล่ากำลังมองเหยื่อในกรงเล็บ เขายิ้ม... รอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น แต่เปี่ยมไปด้วยอำนาจเบ็ดเสร็จ "ยินดีต้อนรับสู่ความเป็นจริงครับ คุณพิมพ์มาดา" กันตภณเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่น่าเกรงขาม "บางครั้ง คนเราก็ต้องตายจากโลกเก่าเสียก่อน ถึงจะรู้ว่าใครบ้างที่ยังภักดีและใครบ้างที่พร้อมจะหักหลังเรา" พิมพ์มาดาหันขวับไปมองหน้ากันตภณ ดวงตาคู่สวยฉายแววโกรธเกรี้ยวจนแทบจะลุกเป็นไฟ "คุณเล่นตลกอะไรกัน... การสร้างหลักฐานเท็จ การหลอกลวงเจ้าพนักงาน และการอำพรางคดี มันมีโทษทางอาญาที่หนักหนามากนะคุณกันตภณ คุณคิดว่าอำนาจเงินของคุณจะซื้อได้ทุกอย่างจริงๆ หรือไง" กันตภณหัวנסเเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเย้ยหยันที่เหนือกว่า "กฎหมายหรือครับ? กฎหมายก็เป็นแค่อาวุธที่คนฉลาดใช้ปกป้องตัวเอง และใช้กำจัดศัตรู... เหมือนที่คุณกำลังพยายามทำอยู่ตอนนี้ยังไงล่ะครับ" เขาก้าวเข้าไปใกล้เธออีกนิด ทิ้งระยะห่างเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นน้ำหอมราคาแพงระคนกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัส กันตภณหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลขึ้นมาจากโต๊ะทำงานตัวใหญ่ แล้วโยนมันลงบนกระจกใสตรงหน้าพิมพ์มาดา เสียงกระดาษกระทบพื้นผิวดังทึบๆ แต่กลับดังก้องในความรู้สึกของเธอ "นี่คืออะไร..." พิมพ์มาดาถาม เสียงแหบพร่า "เปิดดูสิครับ แล้วคุณจะเข้าใจว่าทำไมผมถึงเชิญคุณมาคุยกันแบบส่วนตัวในคืนนี้" กันตภณผายมือเป็นเชิงอนุญาต รอยยิ้มมุมปากของเขายังคงประดับอยู่ราวกับปีศาจที่กำลังสนุกสนานกับการเห็นมนุษย์ดิ้นรน พิมพ์มาดาย่อตัวลงช้าๆ มือเรียวสั่นเทาเล็กน้อยขณะเอื้อมไปหยิบซองเอกสารนั้นขึ้นมา เธอค่อยๆ ดึงกระดาษปึกหนาออกมาจากซอง แสงไฟสีนวลจากโคมไฟบนโต๊ะส่องกระทบตัวหนังสือและรูปถ่ายที่ปรากฏอยู่บนหน้ากระดาษแผ่นแรก ทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกくลงทันที ภาพถ่ายใบนั้น... คือภาพของชายหนุ่มคนรักเก่าของเธอ ผู้ซึ่งหายสาบสูญไปจากชีวิตเมื่อหลายปีก่อน ท่ามกลางปมปริศนาที่เธอไม่เคยค้นพบความจริง แต่วันนี้ เขากลับนั่งอยู่บนเก้าอี้ในห้องสี่เหลี่ยมที่ไร้หน้าต่าง ใบหน้าซีดเซียว ร่างกายผอมโซ และมีรอยแผลเป็นน่ากลัวที่ต้นคอ ด้านข้างมีเอกสารสัญญาบางอย่างที่ลงลายมือชื่อไว้เรียบร้อยแล้ว "คุณ... คุณเอาเขามาเกี่ยวข้องด้วยทำไม!" พิมพ์มาดาเงยหน้าขึ้นตะคอกใส่กันตภณอย่างเหลืออด หยาดน้ำใสคลอเบ้าตาด้วยความคับแค้นใจ แต่ถูกกลั้นไว้ด้วยศักดิ์ศรีของทนายความมือหนึ่ง "ผมไม่ได้ทำอะไรเขานะครับ... เขาต่างหากที่เดินเข้ามาหาผมเอง ด้วยความเต็มใจ และด้วยหนี้สินก้อนโตที่คุณไม่มีวันจินตนาการออก" กันตภณตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ราวกับกำลังพูดถึงสภาพอากาศ "ข้อตกลงมันง่ายมากครับ คุณถอนฟ้องคดีฉ้อโกงทั้งหมดในสัปดาห์หน้า และยุติการขุดคุ้ยเรื่องกองทุนนอกระบบของผม... แล้วผมจะปล่อยตัวเขา พร้อมกับเคลียร์หนี้ทั้งหมดให้" รณพีร์... ที่ซุ่มสังเกตการณ์อยู่เงียบๆ ในรถยนต์ซีดานสีดำสนิทที่จอดอยู่ริมถนนเบื้องล่าง ผ่านกล้องโทรทรรศน์ทางไกลและระบบฟังเสียงไร้สาย ขากรรไกรของเขาขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน ดวงตาคมกริบของอัยการหนุ่มวาวโรจน์ด้วยความโกรธ เขาจับจ้องภาพเหตุการณ์ผ่านหน้าจอแท็บเล็ตในมือแน่น นิ้วเรียวกำขอบเครื่องจนขาวซีด *กันตภณ... แกเล่นตลกร้ายเกินไปแล้ว* รณพีร์คิดในใจ สมองเพชรของเขาเริ่มคำนวณแผนการโต้กลับอย่างรวดเร็ว แต่มันช้าเกินไป เพราะในขณะนี้ พิมพ์มาดากำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่ไร้ทางเลือกโดยสมบูรณ์ บนชั้นที่สี่สิบห้า พิมพ์มาดากำกระดาษในมือแน่นจนยับยู่ยี่ เธอมองหน้าธนา สลับกับใบหน้าเรียบเฉยของกันตภณ หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความสับสนระหว่างอุดมการณ์วิชาชีพที่เธอยึดถือมาตลอดชีวิต กับความรู้สึกผิดบาปในอดีตที่คอยกัดกินหัวใจเกี่ยวกับคนรักเก่า "คุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้..." เสียงของเธอแผ่วเบาราวกับกระซิบ แต่แฝงไว้ด้วยความเจ็บปวดลึกซึ้ง "ผมมีสิทธิ์ทุกอย่าง... บนโลกที่ขับเคลื่อนด้วยอำนาจและผลประโยชน์ครับ คุณพิมพ์" กันตภณโน้มตัวลงกระซิบข้างหูเธอ น้ำเสียงเยือกเย็นและเหี้ยมเกรียม "คุณมีเวลาถึงเที่ยงวันพรุ่งนี้... ถอนฟ้อง หรือจะปล่อยให้คนที่คุณเคยรักต้องรับกรรมแทนคุณ เลือกเอาครับ" พิมพ์มาดาหลับตาลงชั่วขณะ หยาดน้ำตาหยดหนึ่งไหลรินลงมาตามแก้มเนียนอย่างเงียบงัน ความกดดันมหาศาลบีบอัดจนเธอแทบหายใจไม่ออก เธอกำลังจะพ่ายแพ้... พ่ายแพ้ต่อเกมสกปรกที่เธอไม่อาจหาทางหลีกเลี่ยง แต่ทว่า... ในวินาทีที่ความมืดมนเข้าปกคลุมจิตใจของเธอจนแทบไม่เหลือทางออก เสียงแจ้งเตือนข้อความทางโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อคลุมของเธอก็สั่นขึ้นเบาๆ ส พิมพ์มาดาลืมตาขึ้นช้าๆ เธอนิ่วหน้าเล็กน้อยเมื่อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอ ปรากฏข้อความจากเบอร์แปลกที่ไม่มีชื่อบันทึกไว้ แต่ข้อความสั้นๆ เพียงบรรทัดเดียวกลับทำให้หัวใจที่กำลังจะแตกสลายของเธอกลับมาเต้นกระหน่ำอีกครั้งอย่างรุนแรง *"อย่าเพิ่งยอมแพ้ครับ... ด้านหลังตึกฝั่งทิศตะวันตก ตำรวจกำลังขนย้ายหลักฐานตัวจริงที่กันตภณซ่อนไว้ ขอยืมเวลาคุณถ่วงให้อีกแค่ห้านาที... พิมพ์มาดา"* ดวงตาของพิมพ์มาดาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความหวังสายหนึ่งจุดประกายขึ้นในความมืดมิด เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับกันตภณอีกครั้ง รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากของเธอถูกจุดขึ้นอย่างท้าทาย เป็นรอยยิ้มที่ทำให้กันตภณต้องขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้กันมาโดยตลอดนะครับ