หลักฐานชิ้นสุดท้าย

กลิ่นอานิสงส์แห่งความตายยังไม่ทันจางหายจากพื้นคอนกรีตเย็นเยียบของลานจอดรถชั้นใต้ดิน ความตึงเครียดระลอกใหม่ก็โถมเข้าใส่ห้องทำงานขนาดกะทัดรัดของสำนักงานกฎหมายทันที ประตูห้องถูกปิดตาย ม่านมู่ลี่ถูกปรับลงจนมืดทึบ มีเพียงแสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องกระทบใบหน้าด้านข้างของรณพีร์ที่คมกริบดั่งรูปสลัก เขากำลังยืนมองหน้าจอแท็บเล็ตบนโต๊ะ ซึ่งตัวอักษรดิจิทัลสีแดงฉานยังคงกะพริบเตือนชื่อของ "พิมพ์มาดา" เป็นเป้าหมายรายต่อไป... ศพของพยานปากเอกยังไม่ทันชันสูตรเสร็จสิ้น คำประกาศิตแห่งความตายก็ถูกส่งตรงมาถึงหน้าประตูบ้านอย่างอาจหาญ "มันไม่ได้ขู่... แต่มันกำลังนับถอยหลัง" เสียงทุ้มต่ำของรณพีร์ดังขึ้นทำลายความเงียบ เขาไม่ได้หันไปมองหญิงสาวที่นั่งนิ่งอยู่บนโซฟาหนังสีเข้ม แววตาของอัยการหนุ่มซ่อนความกังวลไว้ภายใต้ท่าทีเยชาและคำพูดเฉือดเฉือนตามวิสัย แต่มือหนาที่กำแฟ้มเอกสารในมือจนยับย่นนั้น ฟ้องชัดถึงคลื่นอารมณ์ที่กำลังปั่นป่วนอยู่ภายใน พิมพ์มาดายังคงนั่งไขว่ห้าง ใบหน้าเรียบเฉยราวน้ำแข็งสลัก แม้ความจริงที่ว่าชีวิตของเธอถูกตีราคาเป็นเป้าหมายสังหารจะเพิ่งปรากฏอยู่ตรงหน้า แต่ในฐานะทนายความมือหนึ่งผ่านคดีอาชญากรรมมาโชกโชน ความกลัวจึงไม่เคยมีพื้นที่ในกระบวนการคิดของเธอ มีเพียงตรรกะและหมากบนกระดานที่ต้องรีบเดินก่อนที่ฝ่ายตรงข้ามจะรุกฆาต "ความตายของพยานคนนั้นไม่ใช่ความผิดพลาด แต่มันคือการส่งสัญญาณเตือน" พิมพ์มาดาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่มั่นคง เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับรณพีร์ "กันตภณกำลังบอกเราว่า พยานที่เหลือไม่มีความหมายอะไรอีกแล้วในเมื่อเกมนี้เขาเป็นผู้กุมกฎทั้งหมด... รวมถึงลมหายใจของดิฉันด้วย" รณพีร์หันขวับมามอง แววตาดุดันขึ้นในชั่วพริบตา "คุณพูดเหมือนกำลังท้าทายมัน พิมพ์มาดา คุณกำลังเล่นอยู่กับฆาตกรที่ฆ่าคนได้โดยไม่กะพริบตา และถ้าคุณคิดจะเอาชีวิตตัวเองไปแลกกับความยุติธรรมในศาล ผมบอกไว้ตรงนี้เลยว่าผมไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นเด็ดขาด" "แล้วคุณจะให้ดิฉันทำอย่างไรล่ะครับ ท่านอัยการ" พิมพ์มาดาย้อนถามด้วยรอยยิ้มจางที่มุมปาก "นั่งรอความตายที่หน้าประตู หรือวิ่งไปซ่อนตัวใต้กระโปรงกฎหมายที่คุณพยายามปกป้องนักหนਾ? ความจริงคือระบบที่คุณศรัทธามันมีรูรั่วขนาดใหญ่ และคนที่ยืนอยู่ข้างหลังกันตภณ... ก็คือกฎหมายเสียเอง" คำพูดนั้นบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของรณพีร์ เขาก้าวเข้ามาประชิดร่างบางที่นั่งอยู่บนโซฟา ความสูงและแรงกดดันจากบุคลิกของอัยการหนุ่มทำให้บรรยากาศในห้องแคบลงถนัดตา รณพีร์โน้มตัวลงใช้มือสองข้างค้ำพนักโซฟา กักตัวเธอไว้ในอาณาเขตของเขา ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันในระยะประชิดจนสัมผัสได้ถึงความรุ่มร้อนทางจิตวิญญาณที่ซ่อนอยู่ใต้ความเย็นชา "อย่าท้าทายผม พิมพ์มาดา" รณพีร์กระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงทุ้มต่ำและจริงจังจนหัวใจของทนายสาวกระตุกวูบ "ผมไม่ได้ปกป้องกฎหมาย... ผมกำลังปกป้องคุณต่างหาก และนั่นคือหน้าที่ที่ผมไม่อนุญาตให้ใครมาแย่งไป" ในเสี้ยววินาทีที่บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองกำลังเดือดพล่านด้วยแรงดึงดูดอันตราย เสียงแจ้งเตือนข้อความเข้ารหัสระดับสูงจากสมาร์ตโฟนบนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้นทำลายมนต์สะกด รณพีร์ผละตัวออกอย่างไม่เต็มใจนัก เขากวาดสายตามองหน้าจอเครื่องมือสื่อสารที่ปรากฏไฟล์แนบขนาดใหญ่ พร้อมข้อความสั้นๆ จากแหล่งข่าวปริศนาที่ไม่มีที่มา *ไฟล์เสียงลับ: บทสนทนาระหว่างกันตภณและ 'ผู้บงการตัวจริง' ในคืนเกิดเหตุ* ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานอีกครั้งอย่างฉับพลัน รณพีร์หันไปสบตากับพิมพ์มาดา ทั้งคู่ต่างอ่านความหมายในสายตาของกันและกันได้ทันที นี่ไม่ใช่แค่หลักฐานชิ้นใหม่... แต่มันคืออาวุธชิ้นสุดท้ายที่จะพลิกกระดานคดีนี้ หรือไม่ก็เป็นชนวนระเบิดที่จะเผาทำลายพวกเขาทั้งคู่ให้เป็นจุล รณพีร์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ก่อนจะใช้นิ้วเรียวยาวกดปุ่มเล่นไฟล์เสียง ท่ามกลางความมืดมิดของห้องทำงานและเงาตะคุ่มของตึกสูงด้านนอก เสียงสนทนาดิจิทัลที่ถูกบีบอัดจนแหบพร่าแต่ชัดเจนทุกถ้อยคำก็ดังสะท้อนก้องขึ้นในความเงียบ *(เสียงทุ้มต่ำของกันตภณ: "ทุกอย่างจัดการเรียบร้อยแล้วครับท่าน... พยานปากนั้นปิดปากเงียบสนิทแล้ว")* *(เสียงตอบกลับจากปลายสาย: เสียงทุ้ม นุ่มลึก แต่แฝงไปด้วยอำนาจเด็ดขาดและคุ้นหูอย่างประหลาดดังแทรกขึ้นมา "ดีมาก... จัดการเก็บกวาดให้สะอาด อย่าให้เหลือร่องรอย และถ้าพิมพ์มาดายังดึงดันจะขุดคุ้ยต่อ... ก็ส่งเธอไปอยู่กับพยานคนนั้นซะ")* เสียงลมหายใจของรณพีร์สะดุดกึกเมื่อเสียงที่สองเอ่ยจบ ใบหน้าคมเข้มฉายแววตกตะลึงอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน ร่างกายของอัยการหนุ่มแข็งค้างราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ขณะที่พิมพ์มาดาเบิกตากว้างด้วยความช็อกระคนไม่เชื่อหูตัวเอง เมื่อน้ำเสียงที่เธอกำลังสดับรับฟังอยู่นี้ ไม่ใช่เสียงของนักธุรกิจนอกกฎหมายอย่างกันตภณ... แต่เป็นเสียงของคนที่พวกเขาทั้งคู่เพิ่งจะเดินเข้าไปรายงานความคืบหน้าของคดีด้วยรอยยิ้มเมื่อช่วงบ่ายนี้เอง! เสียงฝีเท้าหนักหน่วงคู่หนึ่งกำลังเดินตรงมาหยุดชะงักอยู่ที่หน้าประตูห้องทำงานของพวกเขา พร้อมกับเสียงเคาะประตูสามครั้งอย่างเป็นจังหวะ... ท่ามกลางความมืดที่ไร้ทางหนีทีไล่! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับคดีนี้ด้วยกันนะครับ