วันเปิดกองที่ไม่เป็นใจ

"ถ้าคุณพายยังจำบทไม่ได้ตั้งแต่คำว่า 'สวัสดี' ฉันเกรงว่าโปรเจกต์นี้เราคงต้องทบทวนเรื่องสัญญาใหม่ตั้งแต่หน้าแรกนะคะ" เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนในสตูดิโอถ่ายทำดัง *ก๊อกแก๊ก* เป็นจังหวะเดียวกับความอดทนของเรย์ที่กำลังเดินไปถึงขีดสุด โปรดิวเซอร์สาวในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มยืนกอดอก ใบหน้าเรียบนิ่งไร้รอยAยิ้ม ดวงตากลมโตคมกริบราวกับสแกนเนอร์กำลังจดจ้องร่างโปร่งของอีกฝ่ายที่กำลังยืนพิงผนังสตูดิโอด้วยท่าทางสบายจนน่าหมั่นไส้ พายยิ้มมุมปาก ดวงตาแพรวพราวระยิบระยับราวกับเด็กแสบที่กำลังสนุกกับการแกล้งแมวเปอร์เซียจอมหยิ่ง หล่อนหมุนปากกาในมือเล่นไปมา ก่อนจะก้าวเข้าไปประชิดตัวเรย์ทีละนิด จนคนที่สูงกว่าเล็กน้อยต้องผถดตัวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว "ใจร้อนจังเลยนะคะโปรดิวเซอร์เรย์..." เสียงทุ้มต่ำติดจะกวนประสาทเอ่ยขึ้นแผ่วเบา รอดผ่านริมฝีปากที่แต้มลิปสติกสีพีชธรรมชาติ "เพิ่งเปิดกองวันแรกเอง นี่ยังไม่ทันได้ซ้อมบทเลิฟซีนเลย คุณก็รีบไล่ฉันกลับบ้านซะแล้ว หรือว่า... กลัวใจตัวเองว่าจะทนมองหน้าฉันไม่ไหวกันแน่คะ" เรย์ขบกรามแน่นจนกล้ามเนื้อสันกรามขึ้นเป็นรอยนูน มือเรียวที่กอดอกอยู่คลายออกแล้วยกขึ้นชี้หน้าอีกฝ่ายทันทีอย่างไม่คิดจะเกรงใจ "อย่าสำคัญตัวเองผิดค่ะคุณพาย ฉันแค่เกลียดความไม่มืออาชีพ และที่สำคัญ... ฉันเกลียดคนขี้เกียจที่ใช้เส้นสายเข้ามาทำงานมากกว่าเป็นร้อยเท่า" บรรยากาศรอบตัวอุณหภูมิลดฮวบลงทันที ทีมงานที่กำลังเดินผ่านไปมาต่างพากันก้มหน้าก้มตาเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าสบตาโปรดิวเซอร์สาวมือทองจอมโหดกับซูเปอร์สตาร์สาวดาวรุ่งพุ่งแรงคู่นี้เลยสักคน เคมีระหว่างทั้งคู่ระอุจนแทบจะจุดไฟติดได้ด้วยก้านไม้ขีดอันเดียว—แต่มันไม่ใช่เคมีโรแมนติกที่แฟนคลับรอคอย มันคือสงครามเย็นที่พร้อมจะระเบิดเป็นโกโก้ครั้นช์ได้ทุกวินาที "เส้นสายเหรอคะ?" พายหัวesในลำคอ เสียงหัวهเราะเบาๆ นั้นช่างน่าหมั่นไส้เสียจนเรย์อยากจะหยิบสคริปต์ฟาดหน้าผากสักทีสองที "แปลกจัง ฉันจำได้ว่าตอนแคสติ้ง... คนที่นั่งกอดอกทำหน้ายักษ์แล้วให้คะแนนฉันเต็มสิบทุกรอบ ก็คือผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงนี้นี่นา" เรย์ชะงักไปเสี้ยววินาที ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจปนฮึดฮัด "ตอนนั้นฉันโดนผู้กำกับจินบังคับต่างหากเล่า! และถ้าฉันรู้ว่าคนที่ผ่านเข้ารอบจะเป็นเธอ ฉันยอมลาออกไปปลูกผักสวนครัวยังดีเสียกว่า!" "ปากแข็งจังนะคะ" พายโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน เรย์รู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่เจือกลิ่นมินต์อ่อนๆ ของอีกฝ่าย สมองของโปรดิวเซอร์สาวประมวลผลช้าลงไปสามวินาทีโดยไม่ทราบสาเหตุ หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นผิดจังหวะขึ้นมาเสียดื้อๆ เพียงเพราะดวงตากลมโตคู่นั้นพราวระยับด้วยความท้าทาย "ถอยไปนะพาย!" เรย์ผลักไหล่บางออกเบาๆ พร้อมกับสะบัดหน้าหนีเพื่อซ่อนรอยแดงเรื่อที่ลามขึ้นมาถึงใบหู "อย่ามาเล่นไม่รู้เรื่อง งานคือาน เล่นคือเล่น แยกแยะไม่ออกหรือไงคะ" "ฉันแยกแยะออกเสมอนะคะโปรดิวเซอร์... โดยเฉพาะเรื่องของ *คุณ*" พายกระซิบประโยคสุดท้ายด้วยน้ำเสียงที่ททททททอดหวานเชื่อมและจงใจลากเสียงยาวจนเรย์ขนลุกซู่ไปทั้งตัว ก่อนที่เรย์จะได้อ้าปากสวนกลับด้วยคำพูดเจ็บแสบสักสิบคํา เสียงปรบมือดังแปะๆ ก็แทรกขึ้นมาจากทางประตูทางเข้าสตูดิโอ พร้อมกับร่างท้วมเล็กน้อยของจิน ผู้กำกับจอมจุกจิกที่เดินยิ้มร่าเข้ามาพร้อมแก้วกาแฟในมือ "โอ้โห! เคมีเข้ากันดีนี่นา ไม่ต้องซ้อมแล้วมั้ง เล่นจริงจูบจริงตอนนี้เลยดีไหมเรย์" จินเอ่ยแซวด้วยความอารมณ์ดีโดยไม่รู้เลยว่ารังสีอำมหิตจากเรย์กำลังพุ่งเข้าใส่ตัวเองเต็มๆ เรย์หันขวับไปมองผู้กำกับหนุ่มด้วยสายตาพิฆาต "ถ้าคุณจินยังไม่อยากเปลี่ยนผู้กำกับคนใหม่ก่อนพระอาทิตย์ตกดิน กรุณาหุบปากแล้วพาแม่นางเอกจอมกะล่อนนี่ไปเข้าฉากได้แล้วค่ะ!" พายแอบหัวเราะคิกคักในลำคออย่างอารมณ์ดี หล่อนส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้เรย์อีกครั้งก่อนจะหันหลังเดินฮัมเพลงไปยังฉากจำลองห้องนอนสีพาสเทล ทิ้งให้เรย์ยืนหายใจฮึดฮัดอยู่คนเดียวด้วยความหงุดหงิดที่พุ่งพล่าน แต่ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่พายหันหลังเดินจากไปนั้นเอง รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าของซูเปอร์สตาร์สาวกลับจางหายไป เหลือเพียงแววตาลึกล้ำบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความกะล่อน มือเรียวที่ถือบทละครอยู่กำแน่นขึ้นเล็กน้อยโดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็น เรย์ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้พับหน้ามอนิเตอร์ ถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความเหนื่อยล้า วันแรกของการเปิดกองยังปั่นป่วนขนาดนี้ แล้วอีกสี่สิบสี่ตอนที่เหลือ... เธอจะเอาชีวิตรอดจากผู้หญิงรอยยิ้มอันตรายคนนั้นได้อย่างไรกัน หน้าจอคอมพิวเตอร์และมอนิเตอร์ตรงหน้าสว่างวาบขึ้น ทีมงานส่งสัญญาณพร้อมเริ่มถ่ายทำฉากแรก เรย์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติกลับคืนมา ดวงตากลมโตจับจ้องไปที่ร่างของพายผ่านเลนส์กล้องที่กำลังปรับโฟกัส ในจอภาพ... พายหันกลับมามองตรงมายังเลนส์กล้องพอดี ราวกับว่าดวงตาทั้งสองคู่กำลังประสานกันผ่านหน้าจอมอนิเตอร์ตัวนั้น... และก่อนที่ผู้กำกับจะตะโกนสั่งแอคชั่น พายก็ขยับริมฝีปากพูดคำที่ไม่มีเสียงออกมาเบาๆ แต่เรย์กลับอ่านปากนั้นได้อย่างชัดเจนทุกพยางค์— *“คืนนี้... เจอกันห้องฉันนะคะ”* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเปิดประตูเข้าสู่โลกใบนี้ด้วยกันนะคะ ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ ห้ามพลาดเด็ดขาดค่ะ!