เมื่อเส้นขนานต้องมาบรรจบ

ร่างสูงในชุดสูทสีเทาเข้มไร้ที่ติหยุดยืนอยู่หน้าห้องประชุมใหญ่ของบริษัท แต่อุปกรณ์ที่สำคัญที่สุดของเขากลับไม่ใช่แท็บเล็ตราคาแพงในมือ หรือแบบร่างสถาปัตยกรรมสามมิติที่ผ่านการคำนวณมาอย่างดี หากแต่เป็น "ความอดทน" ที่ถูกรวบรวมไว้จนแทบจะไม่เหลือเผื่อแผ่ให้ใคร "ถ้าโปรเจกต์นี้พังเพราะความติสต์แตกของคุณอีกคน ผมคงต้องพิจารณาใหม่แล้วล่ะครับว่า งบประมาณแปดหลักที่บริษัทอนุมัติมา มันคุ้มค่ากับการเอามาละลายเล่นกับรสนิยมเด็กแนวหรือเปล่า" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เจือไปด้วยความเยียบเย็นดังขึ้นทันทีที่รวิศก้าวเท้าพ้นธรณีประตูห้องประชุม โดยไม่ต้องเสียเวลาหันไปมอง เขาก็รู้ดีว่าเจ้าของประโยคเชือดเฉือนเมื่อครู่กำลังยืนกอดอกพิงขอบกระจกใสฝั่งตรงข้ามด้วยสีหน้าแบบไหน—ก็ไอ้ท่าทางเย่อหยิ่งราวกับมองลงมาจากยอดตึกใบหยกนั่นแหละ ที่เป็นเอกลักษณ์ประจำตัวของ 'รวิศ' สถาปนิกหนุ่มมือหนึ่งผู้รักความสมบูรณ์แบบจนคนรอบข้างแทบหายใจไม่ออก น้ำใสไม่ได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย เธอยังคงก้มหน้าก้มตาหมุนปากกาในมือเล่นอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายตรงๆ นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มคู่นั้นฉายแววท้าทายชัดเจน รอยยิ้มมุมปากของเธอมันชวนให้คนมองรู้สึกคันยุบยิบในหัวใจอย่างบอกไม่ถูก ไม่เชิงว่ายิ้มเยาะ แต่เป็นรอยยิ้มของคนที่รู้ทันและพร้อมจะปะทะทุกเมื่อ "แปลกจ่ะคุณสถาปนิก... ปากเก่งขนาดนี้ สมองยังทำงานปกติอยู่ไหม หรือว่ามัวแต่เครียดจนลืมไปแล้วว่า 'งานดีไซน์' มันต้องใช้หัวใจและความรู้สึก ไม่ใช่ใช้ไม้บรรทัดเหล็กมานั่งวัดทุกองศาชีวิตเหมือนหุ่นยนต์" น้ำใสสวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมบาดลึกถึงกระดูกดำ "ถ้ากลัวงบแปดหลักจะละลายนัก ทำไมไม่ทำคนเดียวให้มันจบๆ ไปล่ะคะ... อ๊ะ ลืมไป ทำคนเดียวมันคงไม่มีคนให้มาคอยนั่งจับผิดเพื่อกลบเกลื่อนปมในใจสินะ" เปรี้ยง! ประโยคหลังพุ่งตรงเข้าเป้าอย่างจัง รวิศขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจ เขาเกลียด... เกลียดนักเวลาที่ยัยตัวแสบคนนี้อ่านความคิดของเขาออกทะลุปรุโปร่งราวกับถือคู่มือการใช้งานชีวิตของเขายังไงยังงั้น บรรยากาศในห้องประชุมอุณหภูมิลดฮวบลงทันทีจนพนักงานคนอื่นๆ ที่นั่งอยู่รอบโต๊ะไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง เสียงเครื่องปรับอากาศที่เคยเงียบเชียบ กลับกลายเป็นเสียงเดียวที่ดังแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นระรัวของคนทั้งคู่ นี่คือการร่วมงานกันวันแรก... และมันก็เป็นไปตามคาด นรกบนดินชัดๆ "ปากดีแบบนี้ หวังว่าฝีมือจะเก่งสมราคาคุยนะ" รวิศก้าวเท้ายาวๆ เข้ามาประชิดโต๊ะประชุม ร่างสูงใหญ่กดสายตามองลงมาที่เธอด้วยความกดดัน "อย่าลืมว่าโปรเจกต์รีสอร์ทริมผานี้ ไม่ใช่พื้นที่สำหรับเด็กฝึกงานมาเล่นขายของ ถ้าคุณทำพังแม้แต่รายละเอียดเดียว..." "ถ้าพัง คุณก็รับผิดชอบไปสิคะ เพราะคุณเป็น 'หัวหน้าโปรเจกต์' นี่นา" น้ำใสสวนกลับทันทีโดยไม่หลบสายตา แถมยังจงใจเน้นคำว่าหัวหน้าด้วยน้ำเสียงยียวนกวนประสาท เธอโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบจะกลั้นหายใจ "ส่วนฉัน... แค่มาช่วยกู้หน้าให้งานสถาปัตย์เชยๆ ของคุณมันดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาต่างหาก ขอบคุณฉันซะเถอะค่ะคุณรวิศ" รวิศแทบจะสำลักความโกรธ เขาอยากจะยื่นมือไปบีบไอ้ปากเก่งๆ นั่นให้รู้แล้วรู้รอด แต่ติดตรงที่สายตาของคู่สนทนามันเต็มไปด้วยประกายความมั่นใจที่ปฏิเสธไม่ได้ว่า... "น่ามอง" ชะมัด ให้ตายเถอะ เขาต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ที่ดันไปรู้สึกว่าท่าทางพยศๆ ของยัยนี่มันช่างดึงดูดสายตาเสียเหลือเกิน ก่อนที่สงครามประสาทขนาดย่อมจะลุกลามไปมากกว่านี้ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับการก้าวเข้ามาของบุคคลที่ไม่คาดฝัน—ท่านประธานบริษัทที่ถือแฟ้มเอกสารหนาเตอะเดินยิ้มร่าเข้ามาในห้อง "อ้าว รวิศ น้ำใส เริ่มงานกันไปถึงไหนแล้วล่ะคู่หู... พอดีเลย ผมมีเรื่องด่วนจะแจ้งให้ทราบเกี่ยวกับการปรับเปลี่ยนหน้างาน..." รวิศยังคงจ้องตาน้ำใสไม่วางตา ขณะที่หญิงสาวเพียงแค่ยักไหล่เบื้องหน้าอย่างไม่ยี่หาระหว่างที่ท่านประธานกำลังพูด ทว่า... ในวินาทีที่ท่านประธานเอ่ยประโยคต่อมา รวิศถึงกับชะงักกึกจนลมหายใจสะดุด "เนื่องจากบ้านพักรับรองของลูกค้าวีไอพีมีปัญหาเรื่องพื้นที่จำกัด ทางเราเลยจำเป็นต้องให้พวกคุณสองคน... 'ย้ายไปกินนอนและเคลียร์แบบร่วมกันที่หน้างานจริงที่จังหวัดภูเก็ต เริ่มตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป เป็นเวลาสามเดือนเต็ม'" สามเดือน? ในพื้นที่จำกัด? กับยัยตัวแสบปากกล้าคนนี้นะหรือ? รวิศหันขวับกลับไปมองหน้าน้ำใสทันที และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เขาก็เห็นรอยยิ้มเจ้าเลื้อยที่ผุดขึ้นบนเรียวปากบางของเธอ ราวกับเธอกำลังรอคอยให้เกมนี้เริ่มต้นขึ้นจริงๆ เสียที โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะมาเปิดประตูบานแรกสู่เรื่องราวของเขากับเธอด้วยกันนะครับ