พันธะนิรันดร์

"ลูกงั้นหรือ... พราวรวี เธอจะเล่นตลกกับหัวใจของคนที่เพิ่งผ่านนรกมาแบบนี้ไม่ได้นะ" น้ำเสียงของคาร์โล ดันเต้ สั่นพร่า มือหนาที่เปื้อนคราบเขม่าดินปืนจากการปะทะกับมาร์คัสเมื่อครู่สั่นเทาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาไม่กล้าแม้แต่จะเอื้อมไปแตะต้องร่างบอบบางที่ยืนสั่นสะท้านอยู่เบื้องหน้า หญิงสาวที่เขาคิดว่าสูญเสียไปตลอดกาล กำลังยืนอยู่ตรงนั้น... แววตาของเธอไม่มีความหวาดกลัวดั่งเช่นวันวาน มีเพียงความอ่อนโยนที่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว พราวรวีไม่ตอบคำพูดของเขา เธอค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งที่สวมทับ เผยให้เห็นแผลเป็นจางๆ ที่หน้าท้องและหน้าท้องที่นูนออกมาเล็กน้อยจากการตั้งครรภ์ เธอคว้ามือแกร่งของเขาไปวางทาบลงบนความอบอุ่นนั้น "ไม่ใช่เรื่องตลกหรอกครับคาร์โล... นี่คือชีวิตที่ก่อกำเนิดขึ้นจากพันธะของเรา" สัมผัสจากฝ่ามือที่เคยใช้พรากชีวิตคนอื่น บัดนี้กลับนิ่งค้าง... คาร์โลรับรู้ได้ถึงแรงเต้นตุบๆ จากภายใน ร่างสูงใหญ่ทรุดเข่าลงกับพื้นดินเปื้อนเลือดเบื้องหน้าภรรยาสาว เขากดหน้าผากลงกับหน้าท้องที่กำลังอุ้มชูชีวิตเล็กๆ ของเขาเอาไว้ มาเฟียผู้ไม่เคยเกรงกลัวต่ออำนาจมืดใดๆ ในโลก บัดนี้กลับปล่อยให้น้ำตาลูกผู้ชายไหลรินอย่างไม่อาย "ฉัน... ฉันเกือบจะฆ่ามาร์คัสด้วยมือของฉันเอง เพื่อล้างแค้นให้เธอ" เขาพึมพำเสียงอู้อี้ "ถ้าฉันรู้... ถ้าฉันรู้ว่ามีลูกอยู่ตรงนี้ ฉันคงไม่ปล่อยให้ความแค้นครอบงำจนเกือบจะพังทลายทุกอย่างไป" พราวรวีลูบกลุ่มผมสีเข้มของเขาอย่างทะนุถนอม "ทุกอย่างจบลงแล้วค่ะ ทุกอย่างที่มาร์คัสทำจะกลายเป็นเพียงอดีตที่น่ารังเกียจ เขาแพ้แล้ว... แพ้ต่อความรักที่เรามีให้กันและกัน" *** ห้าปีต่อมา... คฤหาสน์ตระกูลดันเต้ไม่ได้อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของปืนหรือการหักเหลี่ยมเฉือนคมอีกต่อไป กลิ่นหอมจางๆ ของดอกมะลิที่พราวรวีปลูกไว้ในสวนกุหลาบหลังบ้านลอยมาแตะจมูกคาร์โลที่เพิ่งเดินกลับจากห้องทำงาน เขาทิ้งตัวลงนั่งบนม้านั่งไม้ตัวยาว พลางมองดูเด็กชายวัยสี่ขวบเศษที่มีนัยน์ตาสีเทาเข้มแบบเดียวกับเขาไม่มีผิดเพี้ยน กำลังวิ่งไล่จับผีเสื้ออยู่กลางสนามหญ้า "คุณคาร์โลครับ ผมบอกกี่ครั้งแล้วว่าให้พักสายตาบ้าง" เสียงหวานคุ้นหูดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับสัมผัสนุ่มนวลของนิ้วเรียวที่นวดคลึงขมับให้เขา พราวรวีในวันนี้ไม่ได้ดูอ่อนแอเหมือนวันแรกที่เขาพบ เธอมีความสง่างามของมาดามแห่งดันเต้ที่คอยกำราบความเผด็จการของเขาได้เพียงแค่สายตา "ไม่ได้พักสายตาหรอกครับ... แค่มองดูของขวัญที่ล้ำค่าที่สุดในชีวิต" คาร์โลดึงมือภรรยามาจุมพิตเบาๆ ก่อนจะรั้งร่างบางให้ลงมานั่งบนตักของเขา "เจ้าตัวแสบดูมีความสุขดีนะ" "เขาก็เหมือนคุณนั่นแหละครับ ดื้อรั้น แต่ก็รักพวกเรามาก" พราวรวีพิงศีรษะกับบ่ากว้าง "ขอบคุณนะที่ยอมปล่อยวางทุกอย่าง... ขอบคุณที่เลือกความสุขของครอบครัวเหนืออำนาจที่ไร้ความหมายพวกนั้น" คาร์โลกระชับกอดภรรยาแน่นขึ้น ความดิบเถื่อนในอดีตถูกหลอมละลายจนหมดสิ้นด้วยความรักที่เธอมอบให้ เขาตระหนักได้ว่านิยามของมาเฟียที่ยิ่งใหญ่ที่สุดไม่ใช่การครองโลกด้วยปืน แต่คือการปกป้องโลกใบเล็กๆ ที่มีคนรักและลูกอยู่ในอ้อมแขนได้อย่างปลอดภัย "โลกของผม... มีแค่คุณกับลูกก็เพียงพอแล้วครับพราวรวี" เขาโน้มใบหน้าลงไปซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นของเธอ สัมผัสที่เคยเร่าร้อนรุนแรงในค่ำคืนที่เถื่อนดิบ บัดนี้กลายเป็นความละเมียดละไมที่แฝงไปด้วยความโหยหาและผูกพันอย่างลึกซึ้ง พราวรวีหลับตาพริ้มรับสัมผัสที่อบอุ่นนั้น ความเจ็บปวดจากการถูกมาร์คัสไล่ล่าในอดีตเลือนหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงพันธะนิรันดร์ที่ผูกมัดหัวใจของพวกเขาไว้ด้วยกันตราบนานเท่านาน ในสวนกว้างยามเย็น แสงอาทิตย์สีทองทาบทับลงบนร่างของครอบครัวดันเต้ เสียงหัวเราะของเด็กน้อยที่ดังก้องไปทั่วอาณาบริเวณคือบทสรุปของความรักที่ผ่านบททดสอบอันโหดร้ายที่สุดมาได้ วันนี้... ไม่มีความลับ ไม่มีการแก้แค้น มีเพียงความเรียบง่ายที่เปี่ยมล้นไปด้วยความสุข คาร์โลจูบหน้าผากภรรยาอย่างอ่อนโยน ก่อนจะกระซิบคำสัญญาที่เขายึดถือมาตลอดห้าปีและจะยึดถือไปจนวันตาย "ชีวิตของผม... หัวใจของผม... และอนาคตของผม... ทั้งหมดเป็นของคุณตลอดไปครับ" เขาไม่ได้เป็นเพียงมาเฟียที่ใครๆ ต่างเกรงขามอีกต่อไป แต่เขาคือสามีที่รักภรรยามากที่สุด และคือพ่อที่พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อลูก... ในโลกของคาร์โล ดันเต้ พราวรวีคือแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวที่นำทางเขาออกจากนรก และจะคงอยู่ตรงนั้น... ในฐานะพันธะนิรันดร์ของเขาตลอดไป ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งมอบกำลังใจให้แก่ตัวละครของผมมาจนถึงบทสรุปนี้จากใจภูริศร์ครับ