การปะทะครั้งสุดท้าย

"ถ้าคำนวณจากอัตราการยุบตัวของโค้ดฐานรากแล้ว เราเหลือเวลาอีกแค่ส S-curve เดียวเท่านั้นนะคะ เซเลน่า!" เสียงหอบหายใจของเรย์ดังแข่งกับเสียงคำรามกึกก้องราวกับฟ้าผ่าผืนปฐพี เศษซากอารยธรรมโบราณที่เคยยิ่งใหญ่กำลังพังครืนลงมาต่อหน้าต่อตา ท้องฟ้ายามนี้ถูกย้อมด้วยสีแดงฉานดั่งโลหิต ความกดอากาศรอบตัวต่ำจนแก้วหูแทบปริแตก แต่ในสถานการณ์ที่ความเป็นความตายอยู่ห่างกันแค่เสี้ยววินาที แววตาของอดีตโปรแกรมเมอร์หนุ่มกลับปรากฏประกายความนิ่ง เซเลน่าในชุดเกราะเวทมนตร์สีเงินยวงที่บัดนี้เต็มไปด้วยรอยขีดข่วนและคราบเขม่าควันยืนหยัดอยู่เคียงข้างเธอ ปลายดาบในมือสั่นระริกเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะพลังงานมหาศาลที่กำลังแผ่ออกมาจากร่างจำแลงของบอสใหญ่แห่งยุค – เทพแห่งการล่มสลายที่ตื่นจากการหลับใหล "เจ้าคนหัวหมอ... คิดจะใช้ระบบบั๊กบ้าๆ นั่น ลบเกาะลอยฟ้านี่ทิ้งจริงๆ น่ะเหรอ?" เซเลน่าแค่นGเสียงหัวเราะในลำคอ ทั้งที่ใบหน้าซีดเผือด "ถ้าไม่ทำแบบนี้ ระบบทั้งหมดจะรีเซ็ตและเราจะวนลูปกลับไปเป็นแค่เบี้ยล่างในนิยายน้ำเน่าเล่มเดิมนะคะ!" เรย์ตอบกลับโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าที่ลอยเคว้งคว้างกลางอากาศ นิ้วเรียวยาวรัวพิมพ์คำสั่งชุดสุดท้ายด้วยความเร็วสูงราวกับดีดพิณ เบื้องหน้าของพวกเขาทั้งสองคือมหาสงครามระดับมหากาพย์ แสงสีทองและสีดำปะทะกันจนเกิดเป็นคลื่นกระแทกแผ่ขยายเป็นวงกว้าง แรงโน้มถ่วงรอบตัวแปรปรวนจนเศษหินนับล้านลอยเคว้งคว้าง เรย์กัดฟันกรอด ความเจ็บปวดจากการโอเวอร์โหลดของระบบ 'วิเคราะห์บั๊ก' กำลังกัดกินพลังชีวิตของเขาทีละน้อย เลือดสีแดงสดไหลซึมออกจากมุมปาก แต่มือของเขายังคงไม่หยุดทำงาน "จำได้ไหมคะที่เราตกลงกันไว้..." เรย์เอ่ยขึ้นท่ามกลางเสียงคำรามของปีศาจที่กำลังเงื้อมือหมายจะบดขยี้พวกเขาให้แหลقคามือ "ถ้าผ่านเรื่องนี้ไปได้ ฉันจะยอมเลิกเป็นโปรแกรมเมอร์ตกอับ แล้วไปนั่งจิบชาเงียบๆ ตามที่คุณเคยขอ" เซเลน่าชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาสีไพลินคู่สวยไหววับ ริมฝีปากที่เม้มแน่นค่อยๆ คลี่ออกเป็นรอยยิ้มบางเบา ท่ามกลางบรรยากาศที่มืดมนและสิ้นหวัง รอยยิ้มนั้นกลับเปล่งประกายเจิดจ้าเสียยิ่งกว่าเวทมนตร์บทใดๆ "พูดแล้วนะคะ... อย่ามาคืนคำทีหลังเชียว!" สิ้นคำพูดของหญิงสาว เซเลน่าก็พุ่งทะยานออกไปราวกับดาวตก ดาบในมือผสานพลังเวทขั้นสูงสุดจนเกิดเป็นแสงสว่างวาบเจิดจ้า เธอเข้าประจันหน้ากับบอสใหญ่เพื่อซื้อเวลาให้เรย์ทำลายแกนกลางระบบ เรย์สูดหายใจเข้าลึก *สามวินาที... สองวินาที... หนึ่งวินาที...* เรย์กดปุ่มเอนเทอร์ครั้งสุดท้ายด้วยปลายนิ้วที่สั่นเทา เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นด้วยโทนเสียงที่ผิดเพี้ยนไปจากเดิม [คำเตือน: ตรวจพบคำสั่งฟอร์แมตระบบรากฐาน โลกทั้งใบกำลังจะ...] ฉับพลัน ทุกสรรพเสียงพลันเงียบกริบ แสงสว่างสีขาวโพลนกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง รอบตัวว่างเปล่าไร้ซึ่งแรงโน้มถ่วง เรย์ทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นด้วยความอ่อนล้า เซเลน่าย่างสามขุมเข้ามาหา ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งเคียงข้าง พิงศีรษะซบลงบนไหล่ของเขาอย่างหมดแรง พวกเขารอดชีวิตแล้ว... โลกได้รับการกู้คืน บั๊กทั้งหมดถูกลบเลือน ความสงบสุขกำลังจะกลับคืนมา ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่เรย์กำลังจะหลับตาลงเพื่อพักผ่อน หน้าจอโฮโลแกรมสีดำสนิทที่ควรจะปิดตัวลงไปแล้ว กลับปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งกลางอากาศอย่างไร้สาเหตุ พร้อมกับตัวอักษรสีเลือดที่ค่อยๆ พิมพ์ทีละตัวอย่างช้าๆ [System Notification: ยินดีด้วยค่ะ... ผู้เล่นเรย์ คุณได้ปลดล็อก "บทที่ 41" — ดินแดนที่แท้จริงนอกเหนือจากหน้ากระดาษนิยายเริ่มต้นขึ้นแล้ว] และในความเงียบงันนั้นเอง เสียงฝีเท้าของใครบางคน... ก็ดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลังพวกเขา ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่กับ "ดาริกาส่องแสง" เสมอมานะคะ!