ตายแล้วเกิดใหม่ ในฐานะตัวประกอบเนี่ยนะ?

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและคราบเลือดเก่าๆ คละคลุ้งจนน่าคลื่นไส้ รสชาติเค็มปร่าของหยาดโลหิตที่ซึมอยู่มุมปากทำให้เรย์ต้องขมวดคิ้วมุ่น สติสัมปชัญญะที่ควรจะดับวูบไปพร้อมกับหน้าจอสีฟ้าของโค้ดโปรแกรมหลายหมื่นบรรทัดในห้องทำงาน กลับถูกกระชากให้ตื่นขึ้นด้วยความเจ็บแปลบที่แล่นริ้วไปตามกระดูกสันหลัง นี่ไม่ใช่ห้องไอซียูโรงพยาบาลเอกชน และไม่ใช่ความฝันอันเลือนรางหลังจากการโหมงานติดต่อกันสามสัปดาห์ "ฟื้นแล้วหรือคะคุณชายรอง... นึกว่าจะต้องเอาศพท่านไปโยนให้สุนัขป่ากินเสียก่อนจะทันได้เซ็นสัญญาเสียอีก" น้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความยินดีหรือไยดี เจือไปด้วยความเยาะหยันที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจดังขึ้นจากมุมมืดของห้องขนาดย่อม เรย์พยายามกะพริบตาเพื่อขับไล่ความพร่ามัว ภาพตรงหน้าค่อยๆ ปรากฏชัดขึ้นเป็นโคมไฟระย้าโบราณที่ฝุ่นเกาะหนา และร่างของสตรีในชุดกระโปรงยาวสีดำสนิทปักดิ้นเงิน นางกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้พนักสูง ดวงตาสีไพลินคู่นั้นจ้องมองมาที่เขา ราวกับกำลังมองดูแมลงใกล้ตายที่ดิ้นรนเป็นครั้งสุดท้าย เรย์สูดหายใจเข้าลึก ทว่าความเจ็บที่ซี่โครงทำให้ต้องผ่อนลมหายใจออกอย่างระมัดระวัง สมองอันเฉียบคมของอดีตโปรแกรมเมอร์ระดับหัวกหัวกะทิทำงานอย่างรวดเร็วเพื่อประมวลผลสถานการณ์ ข้อความบนหน้าต่างใสที่ลอยเคว้งอยู่กลางอากาศตรงหน้า ยืนยันสมมติฐานที่บ้าคลั่งที่สุดในชีวิต [ระบบวิเคราะห์และแก้ไขบั๊กแห่งโชคชะตา (Destiny Bug-Fixer System) กำลังทำงาน...] [สถานะโฮสต์: เรย์ มอนต์โกเมอรี] [บทบาทปัจจุบัน: ตัวประกอบฉากที่ 4 (เหยื่อผู้รับเคราะห์แทนตัวเอกในเหตุการณ์สังหารหมู่ตระกูลขุนนาง)] [เวลาคงเหลือในโลกนี้: 23 ชั่วโมง 54 นาที 12วินาที] [เงื่อนไขความตาย: ถูกลอบสังหารโดยกลุ่มมือสังหารเงาโลหิต ในค่ำคืนวันงานเลี้ยงฉลองตำแหน่งของดยุกเฟรเดอริก] ให้ตายเถอะ... นี่เขากลายมาเป็นตัวประกอบในนิยายรักแฟนตาซีแฟนตาซีน้ำเน่าที่เคยอ่านฆ่าเวลาเมื่อปีก่อนจริงๆ หรือนี่? และที่แย่ยิ่งกว่าคือ ตัวประกอบคนนี้มีอายุขัยเหลือไม่ถึงหนึ่งวัน! เรย์ขยับมุมปากที่แตกยับฝืนยิ้มเย็นเยียบออกมา เขาค่อยๆ ดันตัวพิงกับหัวเตียงไม้เนื้อแข็ง พยายามซ่อนความตื่นตระหนกไว้ภายใต้หน้ากากแห่งความสุขุมที่ฝึกฝนมาเป็นแรมปีในฐานะหัวหน้าทีมพัฒนาซอฟต์แวร์ "ท่านหญิงเซเลน่า... ดูเหมือนท่านจะตื่นเต้นกับความตายของดิฉันเสียเหลือเกินนะคะ" เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่าแต่ชัดถ้อยชัดคำ ดวงตาคมกริบมองสบกับดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความลับของหญิงสาวตรงหน้า "ทั้งที่ความจริงแล้ว หากดิฉันตายในคืนพรุ่งนี้ ความลับเรื่องบัญชีลับของตระกูลมอนต์โกเมอรีที่ท่านอยากได้... ก็จะถูกฝังลงหลุมไปพร้อมกับร่างของดิฉันด้วยเช่นกันค่ะ" เซเลน่าชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มเย้ยหยันบนเรียวปากบางหุบลงทันที ความเย็นชาในแววตานั้นแปรเปลี่ยนเป็นประกายคมปลาบ นางลุกขึ้นยืนช้าๆ เดินนุ่นนวลเข้ามาใกล้เตียงนอน กลิ่นอายหอมละมุนราวกับดอกไม้ป่าในยามค่ำคืนโชยเข้าจมูก ทว่ามันกลับแฝงไว้ด้วยอันตระกูลที่ทำให้ขนลุกซู่ "เจ้าเปลี่ยนไปมากทีเดียว..." เซเลน่าโน้มตัวลงมา ใบหน้าห่างจากเรย์เพียงคืบ ลมหายใจอุ่นๆ รินรดอยู่ข้างแก้ม "เมื่อวานนี้เจ้ายังเป็นแค่สุนัขรับใช้ที่เอาแต่ร้องไห้อ้อนวอนขอชีวิตอยู่เลย แต่วันนี้... แววตาของเจ้ากลับเต็มไปด้วยความกระหายที่จะมีชีวิตรอด น่าสนใจ... น่าสนใจจริงๆ ค่ะ เรย์ มอนต์โกเมอรี" [ติ๊ง! ตรวจพบเจตคติเชิงบวกระดับความสนใจจาก 'เซเลน่า วาล렌تا' (คู่คิด/ศัตรู)] [ความสัมพันธ์ปัจจุบัน: -10% (ระมัดระวังและเคลือบแคลง)] [ปลดล็อกภารกิจเฉพาะกิจ: 'รอดตายใน 24 ชั่วโมงแรก'] [รางวัลสำเร็จภารกิจ: สิทธิ์การเข้าถึงฐานข้อมูลระดับสูงของระบบ & ทักษะติดตัว 'เนตรวิเคราะห์จุดอ่อน'] เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัว พร้อมกับตัวเลขถอยหลังที่ยังคงเดินหน้าอย่างไม่ปรานี เรย์หัวเราะในลำคอเบาๆ แม้ว่าแผลที่อกจะร้าวรากขนาดไหน เขาก็ไม่ยอมตายที่นี่เด็ดขาด ในเมื่อสวรรค์ (หรือนักเขียนบ้าๆ คนไหนก็ตาม) ส่งเขามาอยู่ในร่างนี้ พร้อมกับระบบบั๊กๆ นี่ เขาก็จะใช้มันเขียนเส้นทางชีวิตขึ้นมาใหม่ด้วยมือของตัวเอง "ท่านหญิงไม่อยากลองเดิมพันกับคนใกล้ตายดูสักครั้งหรือคะ?" เรย์เงยหน้าขึ้นสบตาเซเลน่าอย่างไร้ความหวาดกลัว รอยยิ้มมุมปากของเขากลายเป็นอาวุธที่ทรงพลังที่สุดในนาทีนี้ "ดิฉันรับรองว่า... เกมที่ท่านกำลังเล่นอยู่ จะสนุกขึ้นกว่าเดิมเป็นร้อยเท่าแน่นอนค่ะ" เซเลน่าจ้องมองเขานิ่งนาน ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักว่าคำพูดของชายหนุ่มตรงหน้าเป็นเพียงลมปากของคนใกล้ตาย หรือเป็นความท้าทายที่แท้จริง มุมปากอิ่มยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างมีความหมาย นางยื่นมือเรียวบางออกไปแตะที่ปลายคางของเรย์แผ่วเบา ราวกับจะหยอกเย้าและทดสอบความกล้าหาญ "หวังว่าเจ้าจะรักษาคำพูดนะคะ... เพราะถ้าเจ้าตายก่อนที่ข้าจะไขปริศนาออก ข้าจะเป็นคนลงมือขุดศพเจ้าขึ้นมาผ่าดูเองว่าสมองของเจ้ามันต่างจากคนอื่นตรงไหน" บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกขึ้นทันตาเห็น ทว่าในวินาทีที่เซเลน่ากำลังจะผละตัวออกไป เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ไม่ได้รับเชิญก็ดังขึ้นแทรกกลางความเงียบด้วยเสียงที่แหลมสูงจนผิดปกติ— [คำเตือนฉุกเฉิน! ตรวจพบความผิดปกติในระบบโครงสร้างโลก] [เป้าหมายระดับ SSS กำลังเคลื่อนตัวเข้าใกล้พื้นที่พำนักในระยะ 50 เมตร] [ผู้มาเยือนยามวิกาล: บอสลับแห่งดันเจี้ยนเขตแดนใต้ 'ลุค ฟอน ไวเซินเบิร์ก' ปรากฏตัวเร็วกว่ากำหนดการเดิมถึง 12 ชั่วโมง!] ดวงตาของเรย์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นตัวเลขเวลาถอยหลังกระโดดข้ามจากยี่สิบสามชั่วโมง เหลือเพียง... สามนาทีสุดท้าย ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับ "ดาริกาส่องแสง" แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะคะ