รอยเลือดบนอักขระ

กลิ่นหอมเย็นของไม้จันทน์เทศและคาวเลือดจางๆ ลอยอวลปะปนกันในอากาศยามเที่ยงคืน ณ ตรอกแคบอับชื้นหลังศาลเจ้าพ่อเสือ แสงไฟนีออนสีส้มกะพริบติดๆ ดับๆ สาดส่องกระทบกับร่างไร้วิญญาณที่ถูกตรึงไว้กับพื้นด้วยแท่งเหล็กอาคมสี่ทิศ ทิวาก้าวเท้าช้าๆ ผ่านแนวสายสิญจน์สีแดงฉานที่ขาดวิ่น เนื้อผ้าสูทสีเข้มของเขาไร้รอยยับ แม้ว่าบรรยากาศรอบตัวจะเต็มไปด้วยความกดดันของไสยเวทดำที่ยังคงคุกรุ่น ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นโลหะกวาดมองสภาพศพอย่างเยือกเย็น แต่นัยน์ตาสีเข้มกลับไหววูบไปชั่วขณะเมื่อสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่าง วงอาคมชำระบาตรที่ถูกวาดขึ้นด้วยเลือดบริสุทธิ์... ถูกทำลายลงอย่างแม่นยำด้วยการตัดเฉือนเส้นสายอักขระเพียงสามจุด มันคือฝีมือของผู้ที่เข้าใจโครงสร้างของวิชาไสยเวทขาวอย่างทะลุปรุโปร่ง ชนิดที่ต่อให้เป็นอาจารย์ผู้เรืองเวทย์ก็ยังต้องใช้เวลาพิจารณา แต่นี่... ถูกทำลายลงราวกับกำลังเยาะเย้ยกฎเกณฑ์ของสำนัก "ผู้ตายคือรองอธิบดีกรมการศาสนาครับท่าน" สารวัตรหนุ่มลูกน้องคนสนิทรายงานด้วยน้ำเสียงสั่นเทา พลางเบือนหน้าหนีจากสภาพบิดเบี้ยวของศพ "แพทย์ชันสูตรบอกว่ากระดูกสันหลังถูกหักด้วยแรงภายนอกมหาศาล แต่ที่แปลกคือ... ภายในรัศมีสามเมตรนี้ ไม่มีร่องรอยการต่อสู้เลยแม้แต่น้อย" ทิวายังไม่เอ่ยปาก เขาคุกเข่าลงข้างศพ ปลายนิ้วสวมถุงมือหนังสีดำแตะลงบนพื้นผิวคอนกรีตที่เปรอะเปื้อนคราบเลือด สัมผัสอุ่นร้อนที่ยังหลงเหลืออยู่บอกเขาว่าเหยื่อเพิ่งสิ้นใจไปไม่ถึงชั่วยาม แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของเขา บนแท่นหินโบราณข้างกายศพ มีรอยนิ้วมือเปื้อนฝุ่นถ่านไฟประทับอยู่... เป็นรอยนิ้วมือที่ทิวาจำได้แม่นยำ ราวกับมันฝังรากลึกอยู่ในความทรงจำสีเทาของเขา รอยเปื้อนของผงถ่านผสมว่านไพรดำ... ลายมือตวัดหยาบๆ ที่จงใจทิ้งสัญลักษณ์รูป 'กงจักรหนาม' ไว้บนแท่นศพ ริน... มือปราบไร้เงา ทิวาขยับกรามแน่นจนสันนูนขึ้น สัมผัสเย็นเยียบแล่นริ้วขึ้นมาจากปลายนิ้วผ่านแขนเสื้อ รินกำลังเล่นเกมอะไรอีก ผู้หญิงคนนั้นไม่เคยสนใจกฎของสภาไสยเวท หล่อนทำตามอำเภอใจ เหยียบย่ำเส้นแบ่งระหว่างความถูกต้องและความพินาศมานักต่อนัก แต่การทิ้งร่องรอยไว้ในที่เกิดเหตุระดับ High-Security เช่นนี้ มันไม่ใช่ความสะשלุมสะลอน... มันคือคำท้าทาย "ท่านทิวาครับ... เราพบของสิ่งนี้ในกระเป๋าเสื้อของผู้ตายครับ" สารวัตรหนุ่มยื่นซองพลาสติกใสให้ ภายในบรรจุแผ่นทองคำเปลวโบราณที่จารอักขระภาษากลุ่มชาติพันธุ์ดั้งเดิม ซึ่งเป็นลายมือแบบเดียวกับที่รินใช้ในการสะกดวิญญาณ ทิวารับมาพิจารณา หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอเริ่มกระตุกวูบ รินกำลังดึงเขาลงไปในหลุมพรางที่เจ้าตัวขุดไว้ รู้อยู่เต็มอกว่าหากเรื่องนี้แพรพรายออกไป ชื่อเสียงของเขาในฐานะผู้พิพากษาอาคมสูงสุดจะด่างพร้อย และอาจนำไปสู่การสอบสวนทางวินัยร้ายแรง แต่นั่นยังไม่น่ากลัวเท่ากับการที่เขาต้องยอมรับกับตัวเองว่า... เขากำลังคิดถึงกลิ่นอายดิบเถื่อนของผู้หญิงคนนั้น "ท่านจะให้ผมบันทึกรายงานว่าอย่างไรดีครับเรื่องร่องรอยของคนนอก?" สารวัตรเอ่ยถามด้วยความลังเล ทิวายืนขึ้นเต็มความสูง ปัดฝุ่นที่เข่าเสื้อสูทอย่างใจเย็น สายตาทอดมองออกไปในความมืดของตรอกลึกที่ไร้แสงไฟ เสียงฝีเท้าเบาหวิวราวกับแมวป่าดังแว่วมาจากมุมตึกฝั่งตรงข้าม เงาร่างเพรียวระหงในชุดเสื้อโค้ตหนังสีดำปรากฏขึ้นวูบหนึ่งภายใต้แสงไฟนีออน ก่อนจะแย้มรอยยิ้มเยาะเย้ยส่งมาให้จากระยะไกล รินไม่ได้หลบหนี หล่อนยืนกอดอกพิงผนังตึก ปากคาบบุหรี่มวนบาง ควันสีเทาลอยละลิ่วเข้าหากลุ่มความมืด หล่อนขยับริมฝีปากพูดไร้เสียงด้วยซับเท็กซ์ที่ทิวาอ่านปากได้อย่างชัดเจนทุกพยางค์ *‘เกมเพิ่งเริ่มต้นนะ... ท่านผู้พิพากษา’* ทิวาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความปรารถนาอันตรายที่กำลังปะทุขึ้นในอก เขาหันไปสั่งสารวัตรด้วยน้ำเสียงเรียบสนิทไร้พิรุธ "ไม่ต้องบันทึกอะไรทั้งสิ้น... เก็บกวาดที่นี่ให้สะอาด แล้วส่งศพไปผ่าพิสูจน์เชิงลึก ส่วนเรื่องร่องรอยอื่นๆ... ผมจะจัดการเอง" พูดจบ ทิวาก็หมุนตัวก้าวเดินออกจากวงอาคมมุ่งตรงไปยังเงาดำที่รินยืนอยู่ โดยไม่รู้เลยว่าก้าวเดินครั้งนี้กำลังจะพาเขาไปพบกับความลับดำมืดที่อาจสั่นคลอนรากฐานทั้งหมดของสภาไสยเวท และหัวใจของเขาเอง ... ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่โลกอันลึกลับและชวนหลงใหลนี้ด้วยกันนะครับ