กฎที่ไร้ความหมาย

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของซากอิฐปรักหักพังตีเข้าจมูกทิวาทันทีที่ก้าวผ่านแนวกั้นตำรวจ อาณาเขตของโกดังร้างริมแม่น้ำเจ้าพระยาแห่งนี้ถูกย้อมด้วยแสงสีฟ้ากะพริบจากรถสายตรวจและแสงไฟฉายที่สาดส่องตัดความมืดมิดยามวิกาล ผู้พิพากษาหนุ่มในชุดสูทเข้ารูปสีเข้มไม่ได้แสดงอาการสะดุ้งสะเทือนต่อความน่าเวทนาของร่างไร้ลมหายใจเบื้องหน้า มือเรียวภายใต้ถุงมือยางสีขาวยังคงจัดระเบียบปกเสื้อของตนเองด้วยความเยือกเย็นเป็นนิจ "สภาพศพเหมือนกับเคสเมื่อสัปดาห์ก่อนไม่มีผิดเพี้ยนครับท่าน" เสียงของสารวัตรท้องถิ่นดังขึ้นด้วยความหวาดหวั่น ขณะพยายามหลบสายตาคมปลาบที่มองตรงมา "รอยกรีดรูปวงแหวนแปดทิศบนแผ่นหลัง ถูกควักเอาต่อมน้ำเหลืองและพลังอาคมออกไปจนหมดเกลี้ยง... ฝีมือพวกเดรัจฉานวิชาชัดๆ ครับ" ทิวายังไม่เอ่ยปาก เขาคุกเข่าลงข้างศพอย่างระมัดระวัง แสงไฟฉายสาดกระทบผิวหนังซีดเซียวของเหยื่อ ชายหนุ่มอายุราวสามสิบปี ดวงเบิกโพลงค้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาของทิวาไม่ใช่ร่องรอยการควักวิญญาณด้วยมนต์ดำชั้นต่ำ หากแต่เป็นรอยประทับสีชาดจางๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้รอยแผลฉีกขาดบริเวณต้นคอ รอยประทับรูป "ดอกบัวเพลิงเจ็ดกลีบ" ลมหายใจของทิวาสะดุดกึกไปเสี้ยววินาที ความเยือกเย็นที่เคยสร้างเกราะป้องกันจิตใจมาตลอดหลายปีพังทลายลงในพริบตา เลือดในกายเย็นเฉียบจนปลายนิ้วชาดิ่ง ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย—ภาพเหตุการณ์เมื่อห้าปีก่อนย้อนกลับมาซ้อนทับอย่างไร้ความปรานี *คดีฆาตกรรมต่อเนื่อง "ทัณฑ์โลหิต"* คดีที่เขาเคยใช้อำนาจและดุลยพินิจในฐานะผู้พิพากษาอาคมสั่ง "ปิดคดี" และลงนามประทับตรารับรองว่ามันเป็นเพียงฝีมือของฆาตกรโรคจิตเลียนแบบไสยเวททั่วไป เพื่อระงับความตื่นตระหนกของสังคมและปกป้องชื่อกิตติศัพท์ของสภาอาคมในเวลานั้น "เจอของดีเข้าแล้วสินะ... ท่านผู้พิพากษาผู้เที่ยงธรรม" น้ำเสียงทุ้มต่ำและติดจะเย้ยหยันดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลัง เงาร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อโค้ทสีดำสนิทก้าวออกมาจากมุมอับของเสาคอนกรีต ริน มือปราบไร้เงา ปรากฏตัวขึ้นอย่างไร้ซุ่มเสียง ดวงตาคมกวาดมองศพเบื้องหน้าด้วยแววตานิ่งเรียบ แต่ริมฝีปากหยักกลับยกยิ้มขึ้นอย่างมีความหมาย คล้ายสัตว์นักล่าที่กำลังสนุกสนานกับการต้อนเหยื่อเข้ามุม ทิวายืดตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ ปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบสนิทดังเดิม แม้ว่าภายในใจจะปั่นป่วนราวกับมีพายุหมุน "คุณไม่ควรมาป้วนเปี้ยนในที่เกิดเหตุคดีอาญา ริน นี่ไม่ใช่เขตอำนาจหน้าที่ของมือปราบอิสระอย่างคุณ" "อำนาจหน้าที่?" รินหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเซ็กซี่อย่างอันตราย เขาก้าวเข้าไปใกล้ทิวาจนระยะห่างระหว่างทั้งสองลดลงเหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นอายความตายแผ่ออกจากตัวริน "กฎเกณฑ์และอำนาจหน้าที่ของคุณ มันมีความหมายอะไรบ้างล่ะทิวา ในเมื่อสิ่งที่คุณเคยตัดสินว่ามันจบไปแล้ว... มันกำลังกลับมาลากไส้คุณลงนรก" รินเอื้อมมือไปแตะที่ปกเสื้อของทิวาปลายนิ้วเรียวแกร่งปัดฝุ่นละอองที่ไม่มีอยู่จริงออกอย่างถือวิสาสะ ทว่าทิวากลับไม่ถอยหนี เขายืนนิ่ง ปล่อยให้ร่างสูงกว่ารุกรานพื้นที่ส่วนตัว ขณะที่สายตาสองคู่ประสานกันอย่างดุเดือด แฝงไว้ด้วยแรงดึงดูดทางจิตวิญญาณที่ทั้งอันตรายและเร่าร้อน "ระวังคำพูดของคุณ ริน" ทิวากล่าวด้วยน้ำเสียงกดต่ำ แววตาแข็งกร้าวขึ้น "คดีนั้นถูกปิดอย่างถูกต้องตามกฎของสภา..." "ถูกต้อง หรือแค่คุณต้องการกวาดมันไว้ใต้พรม?" รินแทรกขึ้นทันควัน ดวงตาคมกริบหรี่ลงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย คล้ายจะอ่านทะลุถึงความลับดำมืดที่ทิวาพยายามซ่อนเร้น "รอยประทับนั่น... ตราประทับของสำนักอาคมมารโลหิตที่สูญหายไปพร้อมกับอาจารย์ของคุณเองไม่ใช่หรือไง?" คำพูดนั้นราวกับมีดโกนอาบน้ำผึ้งที่กรีดลงบนแผลเป็นในใจ ทิวากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความทรงจำในอดีต ภาพของคราบเลือด และคำพิพากษาที่เปื้อนคราบมลทินผุดขึ้นมาหลอกหลอน ก่อนที่ทิวาจะได้ตอบโต้อะไร เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกองพิสูจน์หลักฐานก็ดังใกล้เข้ามา รินถอยหลังออกไปช้าๆ พร้อมรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมด้วยความท้าทาย เขายื่นกระดาษชิ้นเล็กๆ ยับยู่ยี่แผ่นหนึ่งมาให้ทิวาอย่างแนบเนียนขณะเดินผ่าน "ถ้าอยากรู้ว่าใครเป็นคนเซ็นอนุมัติให้ไอ้พวกนี้กลับมาเดินลอยนวล... พรุ่งนี้เที่ยงคืน ที่โกดังเก่าหมายเลข 7 ฉันจะรอคุณ" รินทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะกลืนหายไปกับความมืดมิดของราตรีอย่างไร้ร่องรอย ทิวาก้มมองกระดาษในมือ ช้าๆ เขากลี่มันออก ข้อความด้วยลายมือหวัดๆ เผยให้เห็นพิกัดลับ และชื่อของบุคคลที่ตายไปแล้วเมื่อห้าปีก่อน... บุคคลที่ควรจะนอนสงบอยู่ใต้ดิน แต่ลายเซ็นของเขากลับปรากฏอยู่บนเอกสารลับสุดยอดของสภาอาคมเมื่อสัปดาห์นี้เอง! มือผู้พิพากษาหนุ่มสั่นเทาเล็กน้อย ความจริงอันเน่าเฟะกำลังจะถูกขุดคุ้ย และกฎทุกข้อที่เขาเคยยึดมั่น กำลังจะพังทลายลงด้วยน้ำมือของชายผู้ไร้เงาคนนั้น (ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมดำดิ่งไปกับความลับอันดำมืดนี้ด้วยกันนะครับ)