ก้าวแรกสู่มหานครเซเลสเทีย

"ถ้าเธอยังเดินด้วยความเร็วระดับนี้ เกรงว่าเราคงต้องใช้เวลาอีกสามวันจึงจะถึงประตูเมืองหลวง และนั่นแปลว่าเราจะเหลือเวลาจำกัดในการเคลียร์เควสต์หลักก่อนที่เซิร์ฟเวอร์จะรีเซ็ต" เสียงทุ้มต่ำของคริตดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของเส้นทางหลวงสายหลัก ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาเคาะเบาๆ บนหน้าจออินเทอร์เฟซโฮโลแกรมล่องลอยที่ปรากฏเฉพาะสายตา คลื่นพลังงานสีฟ้าจางๆ สะท้อนลงบนกรอบแว่นโลหะของเขาอย่างเป็นจังหวะ ลีนาหยุดฝีเท้าลงทันที หญิงสาวในชุดคลุมนักเวทสีแดงเพลิงหันขวับมามอง ใบหน้าเรียวสวยบึ้งตึงขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสสีอำพันฉายแววไม่สบอารมณ์อย่างเห็นได้ชัด เธอกอดอกแน่นจนเนื้อผ้าตึงเปรี๊ยะ พ่นลมหายใจออกทางจมูกด้วยความหงุดหงิด "นายคิดว่ารองเท้าบู๊ตเหล็กกล้าเกรด C ที่ดรอปจากก๊وبปล้นสะดมเมื่อวานมันเอื้อต่อการเดินทัพระยะไกลหรือยังไงกัน คริต? ถ้าไม่ใช่เพราะฉันต้องคอยแบกแทงค์แนวหน้าและรับดาเมจแทนพ่อโปรแกรมเมอร์สมองเพชรอย่างนาย ป่านนี้ฉันคงใช้เวทเคลื่อนย้ายพริบตาเหินฟ้าไปถึงมหานครเซเลสเทียตั้งแต่อยಾರುวเที่ยงแล้ว!" เธอตอกกลับด้วยน้ำเสียงกระแทกระทั้น แต่นัยน์ตากลับแอบเหลือบมองข้อเท้าของตัวเองที่มีรอยขีดข่วนจากแรงเสียดสีของอุปกรณ์สวมใส่ คริตลอบถอนหายใจยาวอย่างอ่อนอกอ่อนใจ เขาไม่ได้เอ่ยปากเถียง เพราะในฐานะนักพัฒนาซอฟต์แวร์และผู้เล่นที่เข้าใจระบบเชิงลึก เขาย่อมรู้ดีว่าบั๊กการคำนวณน้ำหนักของไอเทชนิดนี้กำลังลดทอนค่าความเร็วเคลื่อนที่ของเธอลงถึงสิบห้าเปอร์เซ็นต์ ชายหนุ่มก้าวเท้าเข้าไปใกล้ ยื่นขวดน้ำยาฟื้นฟูความเหนื่อยล้าเกรดพรีเมียมที่สกัดจากสมุนไพรดิจิทัลหายากให้เธอ "ดื่มซะ... แล้วนี่ครับ ยื่นเท้าขวามาสิ" คริตย่อตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งลงบนพื้นถนนฝุ่นตลบอย่างไม่ถือตัว ลีนาชะงัก สีหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นแดงก่ำอย่างรวดเร็วโดยไม่ทราบสาเหตุ เธอรีบชักเท้าถอยหลังไปครึ่งก้าว สองมือไขว้กันป้องกันอกโดยอัตโนมัติ "นะ... นายจะทำบ้าอะไรของนาย คริต! อยู่ดีๆ มาขอจับเท้าผู้หญิงกลางถนนเนี่ยนะ นายคิดอะไรอยู่!" "อย่าเพิ่งจินตนาการไปไกลขนาดนั้นครับ คุณจอมเวทผู้มีทิฐิ" คริตเงยหน้าขึ้นมองด้วยรอยยิ้มจางๆ แววตาสุขุมไร้ซึ่งความเจ้าชู้ มีเพียงความจริงจังแบบช่างเทคนิค "ผมแค่มองเห็นค่าสถานะความทนทานของรองเท้าคุณมันลดลงจนใกล้แตะจุดวิกฤต ถ้าปล่อยไว้ บัฟการป้องกันธาตุไฟจะหายไป และเราจะผ่านจุดตรวจของทหารยามหน้าประตูเซเลสเทียไม่ได้ เพราะระบบรักษาความปลอดภัยของเมืองหลวงเข้มงวดมากในแพตช์นี้... ยื่นมาเถอะครับ ผมแค่นั่งปรับแต่งโค้ดส่วนเสริมความยืดหยุ่นให้ชั่วคราว" แม้จะยังแสดงสีหน้าเคลือบแคลงสงสัย แต่ลีเนาก็ยอมยื่นรองเท้าข้างนั้นให้อย่างจำยอม ปลายนิ้วของคริตเปล่งแสงสีทองจางๆ ออกมา เป็นทักษะลับเฉพาะตัวที่เรียกว่า 'การแก้ไขข้อบกพร่องระบบ (System Debugging)' ซึ่งเขาดัดแปลงขึ้นมาจากชุดคำสั่งพื้นฐานของเกม เพียรพยายามเพียงไม่กี่วินาที เสียงแจ้งเตือนเบาๆ ก็ดังขึ้นในโสตประสาทของทั้งคู่ [แจ้งเตือนระบบ: ไอเทมอบроณ์ 'รองเท้าบู๊ตเหล็กกล้า' ได้รับการอัปเกรดชั่วคราวโดยผู้เล่นคริต ความเร็วเคลื่อนที่ +20%, ความต้านทานแรงโน้มถ่วงเพิ่มขึ้น] ลีนาทดลองขยับข้อเท้าดู พบว่าความตึงและอาการเมื่อยล้าหายไปเป็นปลิดทิ้ง ความคล่องตัวกลับคืนมาสมบูรณ์แบบจนน่าตกใจ เธอมองหน้าชายหนุ่มผู้กำลังปัดฝุ่นออกจากเข่าเสื้อด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนขึ้นในอก—เป็นความรู้สึกชื่นชมที่ถูกห่อหุ้มไว้ด้วยฟอร์มอันเย่อหยิ่งตามเคย "ก็... ไม่เลวนี่ สมกับที่เป็นโปรแกรมเมอร์ตกอับที่หลุดเข้ามาในโลกแฟนตาซี" เธอกระซิบพึมพำเบี่ยงหน้าหนี เพื่อซ่อนรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก "เดินกันต่อเถอะครับ..." คริตลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วภาพเบื้องหน้าของพวกเขาก็ถูกเปิดเผยออกมาอย่างเต็มตา เมื่อพ้นแนวโค้งของภูเขาหินผาอันแห้งแล้ง มหานครเซเลสเทียก็ปรากฏตระหง่านอยู่เบื้องล่าง กำแพงเมืองสีขาวบริสุทธิ์สูงตระหง่านเสียดฟ้า ถูกเคลือบด้วยเวทมนตร์ป้องกันระดับตำนานที่เปล่งประกายระยิบระยับราวกับดวงดาวนับล้านดวง ทว่า ในขณะที่ตัวเมืองชั้นใน (Inner District) ส่องประกายเจิดจ้าด้วยยอดแหลมของปราสาทคริสตัลและคฤหาสน์หรูหราของชนชั้นสูง ทว่าเบื้องล่างรอบนอกกลับถูกปกคลุมด้วยเงาอับทึบของสลัมแออัด กลุ่มควันสีดำพวยพุ่งจากโรงงานหลอมมานา และกลุ่มก้อนของ NPC ชนชั้นแรงงานที่กำลังก้มหน้าก้มตาทำงานอย่างยากลำบากท่ามกลางสายตาเย้ยหยันของทหารยามติดเกราะทองคำ ความเหลื่อมล้ำทางชนชั้นถูกแสดงผลออกมาเป็นตัวเลขค่า 'ดัชนีความสุขข์ยาก (Hardship Index)' บนเรดาร์วิเคราะห์ของคริต ตัวเลขพุ่งสูงจนน่าตกใจถึง 89% ในเขตนอกกำแพง "นี่น่ะหรือ... มหานครแห่งความเจริญรุ่งเรืองที่พวกสภาผู้สูงอายุโฆษณา นักประวัติศาสตร์ในเกมเขียนยกย่องนักหนา" ลีนาขมวดคิ้วมุ่น บรรยากาศรอบตัวเริ่มคุกรุ่นด้วยไอความร้อนจากธาตุไฟที่ปะทุขึ้นตามอารมณ์ "มันไม่ต่างอะไรกับคุกขนาดยักษ์ที่สร้างขึ้นเพื่อสูบเลือดสูบเนื้อคนอ่อนแอชัดๆ" "ถูกต้องครับ" คริตตอบเสียงเรียบ สายตาคมกริบกวาดมองผ่านเลนส์แว่นเพื่อวิเคราะห์โครงสร้างความปลอดภัยของประตูเมือง "ความเหลื่อมล้ำในโลกนี้ไม่ได้เกิดขึ้นจากความบังเอิญ แต่มันถูกเขียนไว้ด้วยโค้ดคำสั่งพื้นฐานตั้งแต่บรรทัดแรกของการสร้างเกม สภาผู้สูงอายุจงใจควบคุมทรัพยากรมานาเพื่อตรึงสถานะทางสังคมของ NPC เหล่านี้ไว้ไม่ให้พวกเขามีโอกาสวิวัฒนาการทางความคิด" ในขณะที่ทั้งสองกำลังก้าวเดินเข้าใกล้จุดตรวจหลัก เสียงฝีเท้าหนักหน่วงของกองทหารม้าลาดตระเวนก็ดังขึ้นตัดจังหวะ หัวหน้าทหารยามสวมเกราะเงินอร่าม นามว่า 'กัปตันวาลեն' ควบม้าเข้าขวางทางพร้อมหอกยาวปลายแหลมที่จ่อตรงมายังหน้าอกของคริตอย่างไร้ไมตรี "หยุดตรงนั้น! คนนอก! แสดงตราสัญลักษณ์ประจำตัวและจ่ายภาษีผ่านทางคนละห้าสิบลี้ค่าเงินดิจิทัลซะ ไม่อย่างนั้นพวกเจ้าจะถูกข้อหาบุกรุกเขตนครหลวง และถูกส่งตัวไปยังเหมืองใต้ดินชั่วนิรันดร์!" ทหารยามรอบด้านนับสิบนายชักดาบออกจากฝักพร้อมเข้าประจันหน้า บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดขึ้นในเสี้ยววินาที ลีนาเตรียมรวบรวมพลังเวทที่ฝ่ามือขวา แต่คริตกลับยกมือขึ้นขวางเธอไว้เบาๆ ชายหนุ่มแย้มรอยยิ้มสุภาพ เป็นรอยยิ้มที่นักลงทุนหรือโปรแกรมเนอร์มือฉกาจมักใช้เวลาเตรียมปิดดีลครั้งสำคัญ เขาก้าวออกไปเผชิญหน้ากับปลายหอกโดยไม่สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย "ไม่ต้องรีบร้อนใช้กำลังหรอกครับ กัปตันวาลեն..." คริตเอ่ยเสียงนุ่ม ลึกล้ำ และทรงพลังพอที่จะหยุดการเคลื่อนไหวของทหารทุกคน "ก่อนที่คุณจะตัดสินใจส่งพวกเราไปเหมืองใต้ดิน ช่วยก้มลงมองที่ตราสัญลักษณ์บนเข็มขัดของผมสิครับ... บางที ตัวเลข 'รหัสผ่านผู้ดูแลระบบระดับ 3' ที่ประทับอยู่ อาจจะทำให้คุณเปลี่ยนใจและยอมเปิดประตูต้อนรับพวกเราในฐานะ 'แขกวีไอพี' แทนที่จะเป็นนักโทษก็นะครับ" กัปตันวาลենชะงัก ดวงตาเบิกกว้างเมื่อก้มลงมองตามปลายนิ้วของคริต ทันใดนั้น หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานก็สว่างวาบขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบฉุกเฉินดังลั่นก้องฟ้า: [คำเตือนระดับวิกฤต: ตรวจพบรหัสผู้ดูแลระบบถูกใช้งานในเขตปลอดภัย - บั๊กปริศนา 'เอนทิตีหมายเลข 0' กำลังตื่นขึ้นใต้รากฐานมหานครเซเลสเทียในอีก 10... 9...] โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ – ลอร์ดออฟดาร์กเนส