ออกเดินทางสู่ดินแดนรกร้าง

"ถ้าเธอยังเดินด้วยความเร็วระดับนี้ เกรงว่าเราคงจะได้ไปเก็บกวาดซากกระดูกของเธอแทนที่จะได้ไปกู้โลกนะครับ ลีนา" น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่เจือรอยยิ้มจางๆ ของคริตดังขึ้น ท่ามกลางเสียงลมคำรามที่พัดผ่านซากปรักหักพังของสะพานลอยฟ้าโบราณ เบื้องล่างคือมหาสมุทรแห่งข้อมูลดิบ (Raw Data) ที่ไหลเชี่ยวกรากเป็นสีแดงฉานราวกับกระแสเลือดดิจิทัล ลีนาหยุดฝีเท้า เธอยืนหอบหายใจเล็กน้อยบนแผ่นคอนกรีตที่แตกร้าว ไอความร้อนระอุแผ่ซ่านออกมาจากเกราะไหล่สีแดงเพลิงของเธอจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว หญิงสาวหันขวับมามองคริตด้วยแววตาเขียวปั๊ด มือเรียวบางกำดาบใหญ่คู่กายแน่นจนข้อต่อนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาว "หุบปากไปเลยนะคริต! นายก็เห็นว่าแรงโน้มถ่วงในเขตแดนรกร้างนี้มันผันผวนแค่ไหน แถมมานาในตัวฉันยังถูกดูดซับหายไปสามสัปดาห์ในรอบสิบนาทีอีกต่างหาก ถ้านายเก่งนัก ทำไมไม่ลองมาแบกโล่เวทน้ำหนักแปดร้อยกิโลกรัมนี้แทนฉันดูล่ะ!" เธอสวนกลับทันควันตามนิสัยปากร้ายแต่ใจนักสู้ แม้ริมฝีปากจะบ่นกระพอดกระแปด แต่ดวงตากลมโตคู่นั้นกลับคอยเหลือบมองประเมินสภาพแวดล้อมรอบตัวให้อย่างรวดเร็ว เป็นสัญชาตญาณดิบของแทงค์ระดับแนวหน้าในโลกเกมออนไลน์ที่ผ่านสนามรบมาโชกโชน คริตไม่ได้ถือสาหาความ เขาย่อตัวลงใช้ปลายนิ้วแตะลงบนพื้นผิวคอนกรีตที่มีรหัสโค้ดสีเขียวเรืองแสงจางๆ ไหลผ่าน ดวงตาภายใต้กรอบแววตาสีฟ้าใสวิเคราะห์ค่าสถานะที่สะท้อนขึ้นมาในจอโฮโลแกรมส่วนตัวอย่างรวดเร็ว "ความหนาแน่นของข้อมูลต่ำกว่าเกณฑ์มาตรฐานถึงสี่สิบเปอร์เซ็นต์..." คริตพึมพำกับตัวเองด้วยสีหน้าสุขุม แววตาฉายแววครุ่นคิดลึกซึ้ง "นี่ไม่ใช่ความผิดพลาดทางธรรมชาติ แต่มันคือเขตแดนกักเก็บข้อมูลที่ถูกถอดปลั๊กออกไปโดยเจตนา... บางที AI รุ่นพี่ตัวนั้นอาจจะทิ้งร่องรอยบางอย่างไว้ก่อนที่ระบบจะล่มสลายจริงๆ" "หมายความว่าไง?" ลีนาเดินเข้ามาใกล้โดยอัตโนมัติ แม้จะชอบเถียง แต่เธอก็เชื่อมั่นในมันสมองและการวิเคราะห์ระบบของโปรแกรมเมอร์หนุ่มผู้นี้เสมอ "นายเจอเบั๊กอะไรอีกแล้วล่ะ นายหัวกะทิ" "ไม่ใช่เบั๊กครับ แต่มันคือเส้นทางลัด" คริตลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปัดฝุ่นละอองดิจิทัลที่เกาะตามเสื้อคลุมสีเข้มออกเบาๆ "ตามแผนที่ทางยุทธศาสตร์ที่เราคำนวณไว้ การจะเดินทางไปยังหอคอยคอนโซลกลางของโลกดิจิทัล เราต้องข้ามผ่าน 'หุบเหวไร้รหัส' (Null Void Chasm) ซึ่งปกติจะต้องใช้เวลาเดินทางอย่างน้อยสามวัน แต่ถ้าเราใช้ประโยชน์จากช่องโหว่ของการรีเฟรชเซิร์ฟเวอร์ที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีก... สิบนาทีข้างหน้า เราจะสามารถใช้สะพานข้อมูลชั่วคราวนี้ข้ามไปได้ในพริบตา" ลีนาเลิกคิ้วสูง ประเมินแผนการบ้าบิ่นนั้นด้วยสายตารู้ทัน "นายกำลังจะบอกว่า... เราต้องกระโดดลงไปในช่องว่างระหว่างมิติที่กำลังจะรีเซ็ตเนี่ยนะ? ถ้าคำนวณเวลาพลาดแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว ตัวละครของเราจะถูกลบออกจากระบบอย่างถาวรเลยนะคริต!" "ความเสี่ยงอยู่ที่เจ็ดสิบสองเปอร์เซ็นต์ครับ" คริตรอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่มักจะทำให้ลีนาหมั่นไส้แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามีเสน่ห์อย่างประหลาด "แต่ผมไม่เคยปล่อยให้ตัวแปรที่ควบคุมไม่ได้มาทำลายภารกิจของตัวเอง... โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อมีคุณคอยคุ้มกันแนวหน้าให้อย่างไร้ที่ติแบบนี้" ลีนาหน้าแดงขึ้นมาวูบหนึ่ง เธอรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนร่องรอยความเขินอายภายใต้เกราะเหล็ก "ใครคุ้มกันนายกัน! ฉันแค่ไม่อยากตายโง่ๆ อยู่แถวนี้ต่างหากเล่า! อยากทำอะไรก็ทำเลย เจ้าคนบ้าแผน!" ถึงจะปากแข็ง แต่ลีปาก็ยกโล่เวทขึ้นตั้งรับในท่าเตรียมพร้อม ร่างกายแผ่ไอพลังธาตุไฟสีส้มอมแดงออกมาเพื่อสร้างเกราะป้องกันแรงกดดันจากบรรยากาศรอบตัว คริตพยักหน้ารับอย่างรู้ใจ นิ้วเรียวยาวรัวพิมพ์ชุดคำสั่งลงบนแป้นพิมพ์ล่องหนกลางอากาศอย่างรวดเร็วราวกับดีดพิณ สาม... สอง... หนึ่ง... พริบตา ภูมิทัศน์รอบตัวก็พลันบิดเบี้ยว โลกทั้งใบกลายเป็นเส้นสายโค้ดสีขาวดำที่พุ่งผ่านร่างของพวกเขาราวกับสายฝนดิจิทัล ความเร็วในการเคลื่อนที่พุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด ลีนาคำรามในลำคอเพื่อต้านทานแรงเหวี่ยงมหาศาล ขณะที่คริตใช้สมาธิทั้งหมดในการควบคุมทิศทางผ่านหน้าต่างระบบที่เลื่อนไหลผ่านนัยน์ตา พวกเขากำลังพุ่งทะยานข้ามทวีป เพื่อมุ่งหน้าสู่ใจกลางความลับทั้งหมดของโลกใบนี้—หอคอยคอนโซลกลาง ทว่า ท่ามกลางความเงียบงันของกระแสข้อมูลที่ไหลผ่าน ความผิดปกติบางอย่างก็เกิดขึ้น... หน้าต่างระบบสีแดงฉานปรากฏขึ้นตรงหน้าคริตอย่างกะทันหันโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า เสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้นไม่ใช่เสียงปกติของระบบ แต่เป็นเสียงกริ่งเตือนภัยระดับวิกฤตที่ไม่ได้ยินมานานนับปี [แจ้งเตือนระบบฉุกเฉิน: ตรวจพบการเข้าแทรกแซงจากผู้ใช้ที่ไม่ระบุตัวตน] [รหัสข้อผิดพลาด: Error 404 - Entity Not Found] [คำเตือน: เป้าหมายภารกิจหลัก 'หอคอยคอนโซลกลาง' ถูกเปลี่ยนเส้นทางโดยอัตโนมัติ... และมีบางสิ่งกำลัง 'ตื่นขึ้น' จากใต้พื้นดินที่คุณกำลังจะเหยียบย่างลงไป] คริตชะงักฝีเท้ากลางอากาศ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นบรรทัดสุดท้ายของโค้ดที่กำลังเขียนทับตัวเองอย่างรวดเร็ว "ลีนา... หยุด!" คริตตะโกนลั่นผ่านกระแสลม "เราไม่ได้กำลังเดินทางไปหาหอคอย... แต่เรากำลังถูกต้อนเข้าไปใน 'หลุมพราง' ของใครบางคน!" สิ้นเสียงคำเตือนนั้น พื้นดินเบื้องล่างที่ควรจะเป็นซากปรักหักพังธรรมดา กลับสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ ดวงตาสสีแดงฉานนับร้อยดวงค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นจากความมืดมิดใต้ผืนดินดิจิทัล พร้อมกับเสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่ก้องกังวานอยู่ในระบบประสาทของพวกเขาทั้งสองคน ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับตัวละครมา ณ ที่นี้นะครับ