แชตกลุ่มที่ทำชีวิตพัง

"พี่รัน! เลิกส่งสติกเกอร์หน้ากวนประสาทในกลุ่มโปรเจกต์สักทีได้ไหมครับ! งานมันเดดไลน์แล้วนะ ไม่ใช่ที่เล่น!" ผมพิมพ์ประโยคนี้ลงไปในกลุ่มไลน์ที่ชื่อว่า *'Project X: สู้ตายถวายหัว'* ด้วยความรู้สึกที่อยากจะขว้างไอแพดทิ้งให้รู้แล้วรู้รอด บรรยากาศในห้องทำงานของเอเจนซี่ตอนนี้มันกดดันจนแทบจะหายใจไม่ออก แต่ดูเหมือนจะมีแค่ผมคนเดียวที่เครียดจนหน้าสั่น ส่วนคนต้นเรื่องน่ะเหรอ... นั่งไขว่ห้างหมุนเก้าอี้อยู่ที่โต๊ะฝั่งตรงข้าม แถมยังฉีกยิ้มกว้างจนตาปิดใส่ผมเหมือนเป็นเรื่องตลก *ตึ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากหน้าจอสมาร์ทโฟนดังขึ้นแทรกความเงียบ **[Run.Art.Director]:** ก็งานมันตึงไปหน่อย พี่แค่หาทางผ่อนคลายให้ทุกคนไงครับ มีนาอย่าขมวดคิ้วสิ เดี๋ยวริ้วรอยถามหานะ เดี๋ยวไม่น่ารักน้า ผมสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามไม่ปาเมาส์ใส่หัวคนข้างหน้า กิ๊ฟที่เป็นคนดึงเราทั้งคู่เข้ากลุ่มนี้ก็นั่งหัวเราะคิกคักอยู่ที่โต๊ะข้างๆ เหมือนกำลังดูละครตลกฉากใหญ่โดยมีชีวิตการทำงานของผมเป็นเดิมพัน **[Gift.Creative]:** เอาน่ามีนา พี่รันเขาช่วยรีแลกซ์ไง เดี๋ยวคืนนี้เราประชุมด่วนนะ หัวหน้าจะบรีฟงานใหม่เพิ่ม เตรียมตัวไว้ให้ดี **[Mina.Graphic]:** เพิ่มงาน? พี่กิ๊ฟ! แค่โปรเจกต์นี้ผมก็จะกินแกลบแทนข้าวแล้วนะ! **[Run.Art.Director]:** ไม่ต้องห่วงครับมีนา เดี๋ยวพี่เลี้ยงกาแฟร้านข้างล่างเอง ถือว่าเป็นค่าเหนื่อยที่พี่กวนเราเมื่อกี้ โอเคไหมครับ? (พร้อมส่งสติกเกอร์น้องแมวทำหน้าอ้อน) ผมทำได้แค่เบะปากใส่หน้าจอ บ้าจริง... ทำไมเขาต้องทำตัวน่ารักในเวลาที่ผมกำลังโกรธด้วยนะ! ผมวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะเสียงดัง 'ปึก' จนกิ๊ฟสะดุ้ง แต่ดูเหมือนความรุนแรงระดับนี้จะทำอะไรคุณอาร์ตไดเรกเตอร์มาดกวนไม่ได้เลยสักนิด เขายังคงจ้องมองมาที่ผมด้วยสายตาพราวระยับ สายตาที่เหมือนกำลังอ่านใจผมออกทะลุปรุโปร่ง "มองอะไรครับพี่รัน งานน่ะทำหรือยัง" ผมถามด้วยน้ำเสียงแข็งๆ "มองคนที่กำลังเขินจนหูแดงไงครับ" รันตอบพลางยักไหล่ด้วยท่าทางสบายๆ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวๆ ก้าวเดินตรงมาที่โต๊ะของผม กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่ผสมกับกลิ่นกาแฟจางๆ ลอยมาแตะจมูกจนผมต้องแสร้งก้มหน้ามองหน้าจอคอมพิวเตอร์กลบเกลื่อนอาการประหม่า "พูดจาเพ้อเจ้อครับ" ผมพึมพำ "เพ้อเจ้อที่ไหนกัน" รันก้มลงมาจนใบหน้าของเราห่างกันเพียงแค่คืบ ลมหายใจอุ่นๆ ของเขารดอยู่ข้างใบหูผมจนขนลุกซู่ "ในแชทกลุ่มน่ะพี่พูดจริงทุกคำนะ... ไม่ได้กวนสักนิด" กิ๊ฟแอบหัวเราะคิกคักพลางรีบคว้ากระเป๋าเดินเลี่ยงออกไปข้างนอก ทิ้งให้ผมติดแหง็กอยู่ในสถานการณ์ชวนหัวใจวายกับคนที่ชอบหยอดคำหวานในแชทแต่ดันมาปฏิบัติการจริงถึงที่โต๊ะแบบนี้ "ทำไม... ต้องมาใกล้ขนาดนี้ด้วยครับ" ผมเอ่ยเสียงตะกุกตะกัก พยายามถอยหลังหนีจนเก้าอี้แทบจะล้ม "ก็แค่อยากรู้ว่า ถ้าไม่ได้คุยผ่านแชท... เราจะยังโวยวายใส่พี่แบบนี้ไหม" เขายืดตัวตรง ยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ "สรุปว่าโวยวายหนักกว่าเดิมอีกนะครับเนี่ย" ผมกัดริมฝีปากแน่น รู้สึกเหมือนกำลังเสียอาการอย่างหนักให้กับผู้ชายเจ้าเล่ห์คนนี้ แต่ก่อนที่ผมจะได้สวนกลับไป เสียงแจ้งเตือนกลุ่มไลน์เจ้ากรรมก็ดังขึ้นรัวๆ จนหน้าจอสั่น **[Gift.Creative]:** อุ๊ย! ลืมบอกไป ในกลุ่มนี้พี่เอลลี่ (หัวหน้าใหญ่) ก็อยู่นะจ๊ะ ทุกคนระวังตัวด้วยล่ะ ;) หัวใจผมตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม ทันทีที่กดเข้าไปดูสมาชิกในกลุ่ม ผมแทบจะกรีดร้องออกมาเป็นภาษามนุษย์ต่างดาว ชื่อของ 'Ellie_CEO' ปรากฏหราอยู่ตรงนั้น แถมเธอยังเพิ่งส่งข้อความทิ้งระเบิดเอาไว้ **[Ellie_CEO]:** เห็นพวกเธอคุยกันสนุกสนานดีนะ โดยเฉพาะเรื่องกาแฟกับเรื่อง 'ไม่น่ารัก' น่ะ... มีนา รัน เข้ามาพบฉันที่ห้องทำงานเดี๋ยวนี้ครับ มีเรื่องจะให้ 'เคลียร์' เป็นพิเศษ รันหันมามองผมด้วยสายตาที่เปลี่ยนจากความขี้เล่นเป็นความเคร่งขรึมทันที เขาถอนหายใจยาวก่อนจะหันมามองหน้าผมที่ตอนนี้ซีดเผือดเหมือนไก่ต้ม "เอาล่ะ... ดูเหมือนว่าเราจะมีเรื่องต้องไป 'เคลียร์' กันยาวเลยนะครับคุณมีนา" รันหยิบโทรศัพท์ของผมที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา แล้วกดอะไรบางอย่างอย่างรวดเร็ว ก่อนจะยัดมันใส่มือผมแล้วรีบเดินนำไปยังห้องทำงานของหัวหน้า ทิ้งให้ผมยืนงงอยู่กลางห้อง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูข้อความล่าสุดที่เด้งขึ้นมาในหน้าจอแชทส่วนตัวที่เขาแอบส่งเข้ามาก่อนจะเดินจากไป นั่นคือข้อความภาพถ่ายหน้าจอที่ผมเผลอพิมพ์ทิ้งไว้ในแชทกลุ่มเมื่อวินาทีก่อนหน้า ข้อความที่ผมเขียนว่า... *'พี่รันเนี่ย ถึงจะกวนประสาทแต่ก็น่ารักจนผมใจสั่นทุกทีเลย จะบ้าตาย!'* ข้อความนั้นถูกส่งไปแล้ว... และที่แย่กว่านั้นคือ... มันถูกส่งเข้า 'กลุ่มรวม' ที่มีหัวหน้าใหญ่นั่งอ่านอยู่ด้วย! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความวุ่นวายของมีนากับพี่รันในตอนนี้นะครับ แล้วเจอกันใหม่ตอนหน้าครับผม!