การเปลี่ยนแปลงของจิตใจ

โลหิตสีชาดหยดลงกระทบพื้นศิลาหยกขาว เกิดเป็นเสียงดังก้องกังวานราวน้ำค้างแข็งร่วงหล่นในยามวิกาล บาดแผลฉกรรจ์บนหัวไหล่ของหลี่มู่เฉินยังคงส่งไอความเย็นเยียบแห่งปราณอสูรบรรพกาลออกมาไม่ขาดสาย แต่สิ่งที่น่าหวาดหวั่นยิ่งกว่าความเจ็บปวดทางกาย กลับเป็นประกายตาที่ทอดมองสตรีตรงหน้า—เซียนจื่อเวย ผู้ซึ่งปลายกระบี่ในมือสั่นระริก ปราศจากความเยือกเย็นดั่งหิมะในฤดูเหมันต์เช่นเคย "เหตุใด... จึงไม่หลบเลี่ยง?" น้ำเสียงของเซียนจื่อเวยแหบพร่า นางเป็นผู้ลงดาบเล่มนี้ด้วยตนเอง เพื่อชำระสะงอกสะเกอนับพันปีระหว่างสำนักกระบี่นภาและแดนอสูร ทว่าในยามที่คมกระบี่เฉือนเนื้อหนังของชายหนุ่ม นางกลับรู้สึกราวกับหัวใจของตนเองถูกเฉือนออกเป็นชิ้นๆ หลี่มู่เฉินแย้มยิ้ม รอยยิ้มนั้นระคนไปด้วยความขื่นขมและเย้ยหยันฟ้าดิน โลหิตที่เปรอะเปื้อนอาภรณ์สีขาวสะอาดทำให้เขากลับดูงดงามราวกับปีศาจบุปผาในหุบเหวมรณะ "หลบหรือ? หากข้าหลบ... แล้วเจ้าจะหายแค้นสตรีตระกูลหลิวที่ล้มตายเมื่อร้อยปีก่อนหรือไม่? หากการเอาชีวิตของข้า ชดใช้ให้ดวงวิญญาณนับพันในสำนักของเจ้าสงบลงได้... เจ้าลงมือเถอะ จื่อเวย" นามของนางที่หลุดออกมาจากริมฝีปากของอดีตจอมมารผู้นี้ ไร้ซึ่งความเย่อหยิ่งจองหอง มีเพียงความเว้าวอนล้ำลึกที่ถูกเก็บงำไว้ใต้ก้นบึ้งแห่งกาลเวลา เซียนจื่อเวยถอยหลังไปครึ่งก้าว ปลายกระบี่ในมือร่วงหล่นลงกระทบพื้นจนเกิดเสียงดังสนั่น นางกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้า เนื้อ โลหิตซึมผ่านปลายนิ้ว ภาพเหตุการณ์ในอดีต—ภาพที่ตระกูลของนางถูกเพลิงผลาญโดยกองทัพอสูร ภาพที่นางร่ำไห้อยู่ท่ามกลางซากปรักหักพัง—ควรจะเป็นสิ่งที่นางต้องจดจำและกัดฟันแค้นไปชั่วชีวิต ทว่า ในยามนี้ เมื่อนางมองลึกลงไปในดวงตาคู่นั้น ความทรงจำอันเลือนรางกลับตีกลับ สิ่งที่นางเห็นไม่ใช่จอมมารผู้โหดเหี้ยมอำมหิต แต่เป็นเด็กหนุ่มผู้โดดเดี่ยวในอดีตผู้เคยใช้ร่างของตนเองปกป้องนางจากทัณฑ์สวรรค์ ความแค้นที่เคยสumแน่นดั่งภูเขาไฟใต้สมุทร บัดนี้กลับถูกแผดเผาด้วยความจริงที่เพิ่งกระจ่าง ชะตากรรมช่างตลกร้ายนัก ไฉนผู้ที่นางเกลียดชังที่สุด กลับเป็นคนเดียวกับผู้ที่ฝังรากลึกอยู่ในดวงจิตวิญญาณของนางมาตลอดกาล? "เจ้าคนลวงโลก..." เซียนจื่อเวยพึมพำ น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นจากดวงตาคู่งามกระทบลงบนหลังมือของนางเอง มันร้อนผ่าวราวกับเปลวเพลิง "เจ้าจงใจทำเช่นนี้เพื่อให้ข้า... เพื่อให้ข้าไม่มีวันตัดใจจากเจ้าได้ลงคอใช่หรือไม่?" หลี่มู่เฉินฝืนยืดกายขึ้น แม้ลมปราณในร่างจะปั่นป่วนจนอวัยวะภายในแทบแหลกสลาย เขาเอื้อมมือออกไป หมายจะเช็ดหยาดน้ำตาบนแก้มเนียนนุ่มนั้น ทว่าปลายนิ้วกลับหยุดชะงักกลางอากาศราวกับไม่กล้าแตะต้องสิ่งล้ำค่า "ข้าไม่เคยคิดลวงหลอกเจ้า... สิ่งเดียวที่ข้าเสียใจตลอดร้อยปีที่ผ่านมา มิใช่การเป็นศัตรกับโลกหล้า แต่คือการที่ข้า... เกือบจะลืมเลือนรอยยิ้มของเจ้าไป" บรรยากาศรอบกายพลันเงียบสงัด เสียงลมปราณที่ปั่นป่วนสงบลงชั่วขณะ ความรู้สึกบางอย่างที่ถูกสะกดไว้ด้วยกฎเกณฑ์แห่งสำนักและคัมภีร์เซียน กำลังพังทลายลงอย่างไม่เป็นท่า แทนที่ด้วยกระแสธารแห่งความรักอันลึกซึ้งที่โถมเข้าใส่หัวใจทั้งสองดวงราวกับเขื่อนแตก ทว่า ในวินาทีที่หัวใจทั้งสองดวงกำลังจะหลอมรวมเข้าหากัน ท้องนภากลับแปรเปลี่ยนเป็นสีเลือด เมฆทมิฬม้วนตัวเข้าหากันอย่างบ้าคลั่ง สายฟ้าสีทองคำฟาดผ่าลงมาจากสรวงสวรรค์ตรงเบื้องหน้าของคนทั้งสองอย่างไร้สัญญาณเตือน! เงาร่างมหึมาปรากฏขึ้นท่ามกลางม่านสายฟ้า เสียงหัวเราะก้องกังวานราวนรกภูมิเปิดออกดังสะเทือนเลื่อนลั่น "ฮ่าๆๆๆ! ช่างเป็นภาพความรักที่น่าประทับใจเสียจริง... หลี่มู่เฉิน เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าการสละพลังมารครึ่งหนึ่ง จะช่วยให้เจ้าพ้นจากพันธะแห่งเงาโลหิตนี้ได้?" หลี่มู่เฉินแววตาเปลี่ยนเป็นดุร้ายในพริบตา เขาดึงเซียนจื่อเวยเข้าสู่อ้อมแขน ชักกระบี่บรรพกาลออกจากฝักด้วยมือข้างเดียว ปราณกระบี่ทะยานขึ้นเสียดฟ้าต้านทานสายฟ้าทัณฑ์สวรรค์ที่พุ่งตรงลงมา เซียนจื่อเวยเบิกตากว้างเมื่อสัมผัสได้ถึงไอสังหารอันน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ออกมาจากเงามืดเบื้องบน นางประสานสายตากับหลี่มู่เฉินเพียงเสี้ยววินาที—ไม่ใช่เพื่อการอำลา แต่เป็นการเตรียมพร้อมรับมือกับมหันตภัยครั้งใหญ่ที่สุดในรอบพันปีที่กำลังจะกวาดล้างพวกเขาทั้งเป็น! หลิวเยี่ยนซีขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลาและวิถีกระบี่นี้ด้วยกันนะคะ