ฟื้นคืนในร่างสวะ

"ปัง!" ร่างของบุรุษผู้หนึ่งร่วงหล่นลงกระแทกพื้นศิลาเบื้องหน้าประตูสำนักเมฆาอุดรอย่างไม่ไยดี แรงกระแทะนั้นมากพอจะทำให้กระดูกซี่โครงหักร้าวไปหลายซี่ โลหิตสีเข้มกระอักพ่นออกมาจากริมฝีปากซีดเซียวหยดลงบนพื้นหินเย็นยะเยือก แต่นั่นยังเจ็บปวดน้อยกว่าสายตานับร้อยคู่ที่ทอดมองลงมาด้วยความดูแคลนและสมเพช "หลี่มู่เฉิน เจ้ามันเป็นแค่เศษสวะรากจิตวิญญาณพิการ กล้าดียังไงถึงบังอาจขโมยโอสถทิพย์ของศิษย์พี่หญิงเซียนจื่อเวย!" เสียงตะคอกก้องกังวานด้วยลมปราณขั้นหลอมรวมวิญญาณดังขึ้นจากบุรุษหนุ่มชุดขาวผู้ถือกระบี่ประดับพู่หยก เขาก้าวเข้ามาใช้ปลายกระบี่กดลงบนหัวไหล่ของร่างที่นอนปรกเปื้อนฝุ่นดิน แรงกดทับนั้นแฝงจิตสังหารรุนแรงหวังปลิดชีพให้สิ้นซากในคราเดียว หลี่มู่เฉิน ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยไร้แววและตื่นตระหนกบัดนี้กลับนิ่งสงบดั่งผิวน้ำในบึงลึก ไร้ซึ่งความหวาดกลัว ไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยว... มีเพียงความเยียบเย็นที่ชวนให้ผู้พบเห็นต้องขนลุกเกรียวโดยไม่ทราบสาเหตุ ประกายแสงสีทองจางๆ วับวามผ่านก้นบึ้งนัยน์ตาคู่นั้นเพียงเสี้ยวลมหายใจ ก่อนจะเลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย *แปลกนัก... เหตุใดวิญญาณของข้า จอมมารผู้พลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน ถึงได้ตื่นขึ้นมาในร่างของเด็กหนุ่มใกล้ตายผู้หนึ่ง* ความทรงจำมากมายไหลทะลักเข้ามาในห้วงสมองดั่งกระแสน้ำป่า หลี่มู่เฉินในร่างนี้เป็นเพียงศิษย์นอกรีตผู้มีรากจิตวิญญาณขั้นต่ำ ไร้ซึ่งเส้นทางบรรเพ็ญเพียร ถูกกลั่นแกล้งรังแกจากศิษย์ร่วมสำนักมาเนิ่นนาน จนกระทั่งวันนี้... ถูกใส่ร้ายป้ายสีว่าขโมยสมบัติล้ำค่าเพื่อหาข้ออ้างขับไล่ออกจากสำนัก และหมายจะฆ่าปิดปากไปเสีย ทว่า พวกมันย่อมไม่รู้เลยว่า... ร่างกายที่อ่อนแอนี้ บัดนี้ได้ถูกครอบครองโดยจิตวิญญาณที่เก่าแก่และทรงพลังที่สุดในสามภพแล้ว "ขโมยงั้นหรือ..." น้ำเสียงแหบพร่าแต่ทรงพลังอย่างประหลาดเอ่ยลอดไรฟัน รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากของหลี่มู่เฉิน "หมาเลี้ยงในเรือนของข้าเมื่อแสนปีก่อน ยังมีสายตาและศักดิ์ศรีมากกว่าพวกเจ้าทั้งสำนักรวมกันเสียอีก" "สามหาว!" ศิษย์ชุดขาวผู้ลงมือแผדเสียงคำรามด้วยความโกรธ เคล็ดวิหากระบี่ในมือหมุนวนรวดเร็วดั่งพายุหมุน พลังปราณสีฟ้าครามแผ่พุ่งออกมาราวกับคมมีดนับหมื่นเล่มเตรียมฉีกร่างของคนตรงหน้าให้เป็นชิ้นๆ "ในเมื่อเจ้าไร้ยางอายถึงเพียงนี้ วันนี้ข้าจะขอตัดเอ็นมือเอ็นเท้าของเจ้า ก่อนจะโยนลงไปให้สัตว์อสูรในหุบเขาเหวหมื่นอสูรเสีย!" ไม่มีเสียงกรีดร้องขอชีวิต ไม่มีแม้แต่การดิ้นรน หลี่มู่เฉินค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นยืนช้าๆ แม้บาดแผลทั่วร่างจะกรีดลึกถึงกระดูก ทว่าท่าทีของเขากลับสง่างามราวกับพญาอินทรีที่กำลังกางปีกต้อนรับพายุฝน เขามองคมกระบี่ที่พุ่งเข้ามาหมายปลิดชีพด้วยหางตา ภายในจิตวิญญาณ เคล็ดวิชาบรรพกาล "บรรเลงเพลงกระบี่คว่ำนภากร" เริ่มหมุนวนโดยอัตโนมัติ ลลมปราณหยินหยางที่หลับใหลถูกปลุกให้ตื่นขึ้นทีละน้อย ส่งผลให้มวลอากาศรอบกายบิดเบี้ยวเป็นระลอกคลื่น ทันใดนั้นเอง... ท้องฟ้าเหนือสำนักเมฆาอุดรที่เคยแจ่มใส กลับพลันมืดครึ้มลงในพริบตา เมฆสีดำทะมุนก่อตัวหมุนวนเป็นเกลียวคลื่น สายฟ้าสีม่วงเข้มแลบแปลบปลาทุ่งผ่านกลีบเมฆราวกับมังกรคำราม ทัณฑ์สวรรค์... กำลังจะตื่นขึ้นเพราะการเคลื่อนไหวของเขาเพียงน้อยนิด! ทว่า ก่อนที่กระบี่เล่มนั้นจะทันได้ปักเข้าที่กลางอกของหลี่มู่เฉิน ม่านแสงสีขาวบริสุทธิ์ราวดอกเหมันต์ก็พุ่งแหวกอากาศเข้ามาขวางกั้นไว้ตรงกลางอย่างเฉียดฉิว แรงปะทะรุนแรงจนศิษย์ชุดขาวกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าวด้วยความตื่นตระหนก กลิ่นหอมเย็นยะเยือกของดอกเหมันต์ลอยละล่องอบอวลไปทั่วบริเวณ พร้อมกับร่างระหงในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ปักลายเมฆาปีกหงส์ นางก้าวลงมาจากฟากฟ้าอย่างไร้สุ้มเสียง ราวกับเซียนสาวผู้หลุดพ้นจากโลกีย์ เซียนจื่อเวย... ศิษย์พี่หญิงผู้เย็นชาและทรงอิทธิพลที่สุดแห่งสำนักเมฆาอุดร ปรากฏกายขึ้นแล้ว นางปรายตามองศิษย์น้องชุดขาวด้วยแววตาเย็นชาดั่งน้ำแข็งพันปี ก่อนจะหันกลับมาจ้องมองหลี่มู่เฉินที่ยืนเลือดอาบแต่ทว่ากลับยืนหยัดอย่างมั่นคง ทันทีที่สายตาของคนทั้งสองประสานกัน หัวใจของเซียนจื่อเวยก็กระตุกวูบอย่างรุนแรงโดยไร้สาเหตุ ราวกับมีโซ่ตรวนแห่งพันธะสัญญาโบราณบางอย่างที่ถูกกระชากให้ตึงเปรี๊ยะในอก หลี่มู่เฉินหรี่ตาลงเล็กน้อย มุมปากยกยิ้มขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ลึกล้ำเกินกว่าใครจะคาดเดา "ศิษย์พี่หญิง..." หลี่มู่เฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่แฝงไปด้วยความหมายลึกซึ้ง ราวกับกำลังทักทายสหายเก่าที่ไม่ได้พบกันมานานนับกัป "ท่านมาได้จังหวะเสียจริง... ข้ากำลังรอให้ท่านมาทวงคืน 'ของสำคัญ' ที่ท่านเคยฝากไว้กับข้าพอดีเลยนะ" เซียนจื่อเวยชะงักงัน ลมหายใจสะดุดกึก ความทรงจำเลือนรางบางอย่างที่นางไม่เคยล่วงรู้ พลันผุดวาบขึ้นในห้วงจิตใต้สำนึก... ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางเปิดฉากบทแรกไปด้วยกันนะคะ หวังว่าจะหลงรักกลิ่นอายและเส้นทางชะตากรรมนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!