ศิลปะของการต่อต้าน

"คุณกำลังเอาขยะชิ้นนั้นไปวางไว้บนแท่นบูชาศิลปะ หรือแค่ต้องการประกาศให้โลกรู้ว่ารสนิยมของคุณมันพังพินาศจนเยียวยาไม่ได้กันแนคะ, คุณภัณฑารักษ์?" น้ำเสียงติดจะเย้ยหยันดังขึ้นจากมุมมืดของโถงนิทรรศการร้างที่เต็มไปด้วยฝุ่นผงจากการรีโนเวท รินรดาชะงักมือที่กำลังสวมถุงมือผ้าสีขาว สะطุดลมหายใจไปเสี้ยววินาที เธอไม่ได้ตกใจกลัว—ความตายหรือโจรผู้ร้ายไม่ใช่สิ่งที่ผู้หญิงบ้างานอย่างเธอหวังจะเจอในสถานที่อับทึบนี้ แต่เธอกำลังหงุดหงิด ยัยตัวแสบที่แอบย่องเข้ามาในเขตหวงห้ามต่างหากล่ะที่ทำให้เส้นเลือดขมับของเธอเต้นตุบๆ รินรดากวาดสายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาไร้กรอบไปยังต้นเสียง ร่างโปร่งระหงในชุดช่างภาพเซอร์ๆ กางเกงยีนส์ขาดเข่าและเสื้อฮู้ดตัวโคร่งกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนลังไม้ลังใหญ่ ดวงตากลมโตคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายความท้าทาย เส้นผมสีเข้มรวบไว้ลวกๆ ปล่อยปรกข้างแก้มชื้นเหงื่อจากการลักลอบปีนหน้าต่างเข้ามา "ถ้าคุณยังมีมารยาทหลงเหลืออยู่บ้าง ช่วยออกไปรอข้างนอกค่ะ ที่นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่น และผลงานชิ้นนี้... ไม่ใช่ขยะอย่างที่คุณปากพล่อยพูด" รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าเฉียบขาดจนบาดลึก ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าแม้ท่าทีจะเย็นชา แต่สันจاوคมและริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันอย่างถือดีนั้นกลับสร้างแรงดึงดูดประหลาดในสายตาของคนมอง มิลินหัวเราะในลำคอ เธอดีดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าเข้ามาใกล้แสงไฟสปอตไลท์ดวงเดียวที่เปิดไว้กลางห้อง ร่างกายของทั้งคู่ห่างกันแค่คืบ กลิ่นหอมจางๆ ของเฟรชเลมอนและฝุ่นจางๆ ลอยปะปนในอากาศ "โอ๊ะ? พูดจาแบบนี้หมายความว่าคุณชอบมันจริงๆ สินะคะ? ประติมากรรมเศษเหล็กสนิมเขรอะที่เหมือนคนท้องเสียแล้วอ้วกออกมาเนี่ยนะ?" มิลินเอียงคอถาม รอยยิ้มมุมปากของเธอยียวนกวนประสาทเสียจนรินรดาอยากจะเอาแฟ้มเอกสารหนาปึ้กฟาดหน้าสวยๆ นั่นสักที "มันคือภาพสะท้อนของความเปราะบางในยุคสมัยใหม่... ซึ่งฉันไม่คาดหวังว่าสมองระดับคุณจะเข้าใจหรอกนะคะ มิลิน" รินรดาจงใจเน้นเสียงที่ชื่อของอีกฝ่าย เธอปรายตามองป้ายชื่อห้อยคอที่อีกฝ่ายสะพายไว้ส่งเดช "ในฐานะศิลปินรับเชิญที่คุณดั้นด้นติดต่อมาเอง ฉันคิดว่าคุณควรมีปัญญาแยกแยะระหว่าง 'งานศิลปะ' กับ 'รสนิยมส่วนตัว' ออกนะคะ" "อ๋อเหรอคะ? แต่ในฐานะ 'ศิลปิน' เจ้าของผลงานชิ้นที่ห่วยแตกในสายตาคุณเนี่ย ฉันมีสิทธิ์ขาดว่าจะให้มันไปวางไว้ตรงไหน—ไม่ใช่ให้หุ่นยนต์เจ้าระเบียบอย่างคุณมาจัดฉากให้มันดูน่าสมเพชยิ่งกว่าเดิม" มิลินก้าวเข้าไปประชิดอีกนิด จนรินรดาต้องเผลอถอยหลังชนกับแท่นจัดแสดงโดยไม่รู้ตัว ความมั่นใจและแววตาพยศของเด็กสาวคนนี้ทำให้ภัณฑารักษ์สาวผู้เพียบพร้อมถึงกับหาคำพูดมาโต้กลับแทบไม่ทัน บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยกระแสไฟฟ้าที่มองไม่เห็น เคมีที่ปะทะกันระหว่างความเนี๊ยบ เย็นชา กับความแสบสันต์ กวนประสาท กำลังหลอมละลายเส้นแบ่งเขตระหว่างความเป็นมืออาชีพกับความรู้สึกส่วนตัว รินรดากัดริมฝีปากล่างเบาๆ อย่างลืมตัว เมื่อดวงตากลมโตคู่จ้องมองริมฝีปากของเธอนิ่งนานเกินความจำเป็น ก่อนที่สงครามประสาทครั้งย่อมจะลุกลามไปไกลกว่านั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกจากทางบันไดหลักก็ดังแทรกขึ้นมา "คุณรินรดาครับ! แย่แล้วครับ ทางเทศบาลแจ้งมาว่า..." ทว่า เสียงนั้นถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อร่างของชายวัยกลางคนหยุดชะงักกึกที่หน้าประตู พร้อมกับดวงตาที่เบิกกว้างด้วยความตกใจกับภาพตรงหน้า—ภาพที่ภัณฑารักษ์สาวมือหนึ่งกำลังถูกศิลปินตัวแสบต้อนจนมุม ชิดติดแท่นจัดแสดงอย่างไร้ทางหนี บลัดดี้แมรี่ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาร่วมวงความแซ่บในตอนแรกนี้นะคะ