ความใจอ่อนที่ปิดไม่มิด

"มีใครอยู่ข้างในนั้นไหมครับ! ตำรวจตรวจคนเข้าเมืองและเจ้าหน้าที่เขต! ขอให้เปิดประตูเดี๋ยวนี้!" เสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหวราวกับจะพังกรอบไม้โบราณของหอศิลป์ร้างแห่งนี้ให้หลุดกระเด็น แรงสั่นสะเทือนจากภายนอกส่งผลให้ฝุ่นละอองที่เกาะตามซอกมุมร่วงกราวลงมาปะทะกับความเงียบงันภายในห้องจัดแสดง ทว่าสิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่าเสียงทุบประตูนั้น กลับไม่ใช่การมาเยือนของเจ้าหน้าที่รัฐ... แต่เป็นสายตาคมกริบของรินรดาที่กำลังจ้องเขม็งไปยังร่างโปร่งของมิลิน ซึ่งยืนพิงกำแพงอิฐเปลือยอย่างไร้ความสะทกสะท้าน "ตกใจจนพูดไม่ออกเลยหรือไงคะ ภัณฑารักษ์หน้าตาย" มิลินเอ่ยขึ้นท่ามกลางสถานการณ์คับขัน ริมฝีปากบางเฉียบยกยิ้มหยันอย่างไม่ทุกข์ร้อน ทั้งที่อีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า ประตูบานนั้นอาจถูกพังเข้ามาและพวกเธออาจถูกจับข้อหาบุกุกสถานที่ราชการหรือทำผิดกฎหมายบางอย่าง "หรือว่ากำลังคิดหาข้อแก้ตัวสวยๆ ไว้พูดกับตำรวจดีล่ะคะว่าทำไมเราถึงมาติดอยู่ในนี้ด้วยกันสองต่อสองตอนตีสอง" "หุบปากไปเลยนะมิลิน" รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาสีเข้มฉายแววหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด มือเรียวบางที่เคยจัดระเบียบทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกใบนี้อย่างสมบูรณ์แบบ ตอนนี้กลับกำเข้าหากันแน่นจนข้อต่องอขาว ความจริงแล้วเธอน่าจะผลักอีกฝ่ายให้พ้นทางแล้ววิ่งไปหลบมุมเสียด้วยซ้ำ แต่ทว่า... สัญชาตญาณบางอย่างกลับสั่งให้เธอก้าวเท้าเข้าไปยืนขวางหน้ามิลินไว้โดยอัตโนมัติ ร่างเพรียวของภัณฑารักษ์สาวเอาตัวเข้าบังศิลปินจอมแสบจากทิศทางของประตู ท่าทางนั้นทั้งเกร็งขึงและดื้อรั้น ราวกับแม่นกที่กำลังกางปีกปกป้องลูกนกตัวแสบจากภัยอันตราย แม้ว่าตัวแม่นกเองจะกำลังสั่นเทาด้วยความโกรธอยู่ก็ตาม "ปึ้ง! ปึ้ง! ปึ้ง!" เสียงทุบประตูดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ตามมาด้วยเสียงตะโกนลอดรอยแตกของบานพับ "ถ้าไม่เปิดภายในสามวินาทีนี้ เราจะใช้กำลังพังเข้ามาแล้วนะครับ!" มิลินชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นแผ่นหลังที่ตั้งตรงและไหล่ที่เกร็งแน่นของรินรดา ดวงตากลมโตคู่สวยกะพริบปริบๆ ความเยาะเย้ยถากถางเมื่อครู่เลือนหายไปชั่วขณะ แทนที่ด้วยประกายความประหลาดใจระคนซับซ้อน รินรดา... คนที่มักจะผลักไสเธอกลับไปอยู่ในโลกของความระเบียบจัด คนที่คอยต่อว่าผลงานศิลปะของเธอว่าไร้สาระ คนที่เก Re-act ทุกอย่างที่เธอทำด้วยความรำคาญ... แต่ในยามที่วิกฤตมาเยือน คนๆ นี้กลับเลือกที่จะยืนอยู่ตรงหน้าเธอเป็นคนแรก "ริน..." มิลินพึมพำเรียกชื่อนั้นเบาๆ เสียงของเธอไม่มีความกวนประสาทหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงความแผ่วเบาที่เจือความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่าง "เงียบไปเลยนะ คุณนี่มันหาแต่เรื่องใส่ตัวไม่เว้นแต่ละวันจริงๆ" รินรดาหันกลับมาตวาดเสียงต่ำใส่ แต่ใบหน้าที่หันมามองนั้นกลับแดงก่ำ ไม่ใช่เพราะความโกรธอย่างเดียว แต่มันคือความอับ อายที่ซ่อนความห่วงใยไว้ไม่มิด "ถ้าเราโดนจับขึ้นมา ฉันจะฟ้องคุณข้อหาทำให้เสียชื่อเสียงและลากคุณมารับผิดชอบคนเดียวแน่ มิลิน!" "ค่ะๆ ยอมรับผิดคนเดียวก็ได้ค่ะคุณภัณฑารักษ์" มิลินตอบรับด้วยน้ำเสียงอ่อนลงอย่างประหลาด มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นอีกครั้ง แต่นัยน์ตากลับทอประกายความอบอุ่นที่ร้อนแรงเสียยิ่งกว่าแสงไฟ "แต่ก่อนจะไปโรงพัก ช่วยหันไปดูสภาพตัวเองก่อนไหมคะว่าตอนนี้มือสั่นยิ่งกว่าเจ้าเข้าเสียอีก" รินรดากัดริมฝีปากแน่นเมื่อถูกจับไต๋ได้ เธอรีบซ่อนมือที่สั่นเทาไว้ข้างลำตัวทันที "ฉันไม่ได้สั่นเพราะกลัว... ฉันแค่รำคาญเสียงพวกนั้นต่างหาก" "ค่ะ เชื่อก็บ้าแล้วค่ะ" มิลินไม่พูดเปล่า มือเรียวยื่นออกไปคว้าข้อมือของรินรดาก่อนที่อีกฝ่ายจะทันตั้งตัว แรงกระชากเบาๆ ทำให้ร่างของภัณฑารักษ์สาวเซเข้ามาประชิดตัวจนแผ่นอกแนบชิดกัน กลิ่นหอมจางๆ ของสีน้ำมันและดอกไม้ป่าที่ติดตัวมิลินลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัส รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึกโดยไม่รู้ตัว หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองเพล ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความตื่นตระหนกจากระยะห่างที่ใกล้จนเกินไป "คุณจะทำอะไร ปล่อยนะ!" รินรดาพยายามขัดขืน แต่ทว่ามิลินกลับใช้มืออีกข้างดันบานหน้าต่างบานเกล็ดเก่าคร่ำคร่าที่อยู่ด้านหลังพวกเธอออก แรงผลักทำให้กลอนสนิมเขรอะหักดัง "แกร็ก!" ลมยามวิกาลพัดตีเข้ามาปะทะใบหน้า พร้อมกับช่องทางหลบหนีที่แคบพอดีตัว "ถ้าไม่อยากไปนั่งจับเข่าคุยกับตำรวจตม. ก็ทางนี้ค่ะคุณหนูระเบียบจัด" มิลินกระซิบชิดริมหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนรินรดาขนลุกซู่ ความรู้สึกวาบหวิวแล่นพล่านไปทั่วสันหลังอย่างห้ามไม่อยู่ "ที่นี่มันชั้นสองนะ จะให้ฉันกระโดดลงไปรึไง บ้าหรือเปล่า!" รินรดาแหวใส่เบาๆ พยายามดันอกอีกฝ่ายออกแต่ก็ถูกรวบเอวไว้แน่นด้วยท่อนแขนแข็งแรงที่คาดไม่ถึงว่าคนตัวผอมบางอย่างมิลินจะมีพละกำลังมากขนาดนี้ "กระโดดลงกองฟางข้างล่างไงคะ ฉันสำรวจมาหมดแล้วตอนเดินตรวจงานศิลปะรอบก่อน... เชื่อฉันเถอะน่า ฉันไม่ยอมให้ใครมาต่อว่าคุณ หรือมาทำลายชื่อเสียงที่คุณหวงนักหนาหรอกค่ะ" ประโยคหลังมิลินพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังจนรินรดาต้องเงยหน้าขึ้นสบตา ในความมลสลัวของห้องโถง นัยน์ตาสองคู่ประสานกันอย่างแนบแน่น ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาอีก มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามแข่งกับเสียงทุบประตูภายนอกที่เริ่มดังกระชั้นชิดเข้ามาทุกที รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนเคว้ง ความดื้อรั้น ความถือตัว และเกราะป้องกันทั้งหมดที่เธอสร้างขึ้นมานานนับปี พังทลายลงราบคาบต่อหน้าสายตาคู่นั้น... สายตาที่ทั้งดื้อรั้น เจ้าเล่ห์ แต่กลับเต็มไปด้วยความปกป้องคุ้มครองอย่างไม่น่าเชื่อ "คุณมัน..." รินรดาเม้มปากแน่น ความรู้สึกพ่ายแพ้ตีตื้นขึ้นมาจนจุกอก เธอเกลียดความใจอ่อนของตัวเองที่มักจะยอมแพ้ให้กับรอยยิ้มกวนประสาทและสายตาจริงจังคู่นี้ทุกที "คุณมันตัวปัญหาจริงๆ มิลิน" "รู้ตัวค่ะ แต่ปัญหารายนี้รับรองว่าเด็ดดวงที่สุดที่คุณเคยเจอแน่นอน" มิลินกระตุกยิ้มมุมปาก ก่อนจะใช้มือข้างหนึ่งประคองเอวบางของรินรดาให้ขยับขึ้นไปนั่งพาดบนขอบหน้าต่าง "จับฉันไว้แน่นๆ นะคะ คุณภัณฑารักษ์..." "เดี๋ยวก่อน มิลิน! ฉันยังไม..." "ครืนนน—!" เสียงประตูไม้บานใหญ่ทางด้านหน้าถูกพังทลายลงด้วยแรงกระแทกจากภายนอก พร้อมกับแสงไฟฉายสว่างวาบที่สาดส่องเข้ามาในความมืด รินรดาสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ สัญชาตญาณเอาตัวรอดทำงานทันที ร่างบางคว้าหมับเข้าที่ต้นคอของมิลินโดยไม่รู้ตัว แรงดึงตามสัญชาตญาณทำให้ใบหน้าของทั้งคู่เข้าใกล้กันในระยะประชิด จนริมฝีปากเกือบจะสัมผัสกันในเสี้ยววินาทีที่มิลินกำลังจะพาเตรBPพุ่งตัวออกไปทางหน้าต่าง และก่อนที่ร่างของพวกเธอจะร่วงหล่นลงสู่กองฟางด้านล่าง ท่ามกลางเสียงตะโกนโกลาหลของเจ้าหน้าที่ที่กรูเข้ามา เสียงกระซิบพร่าพร่าของมิลินก็ดังลอดผ่านริมฝีปากที่ห่างกันเพียงคืบ ทิ้งท้ายประโยคที่ทำให้ลมหายใจของรินรดากระชากขาดห้วง: "ถ้าเราตกลงไปแล้วรอด... ฉันจะขอจูบคุณเป็นค่าจ้างในการปกป้องวันนี้... ห้ามปฏิเสธนะคะ" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมอินไปกับความสัมพันธ์ที่เริ่มสั่นคลอนหัวใจของพวกเธอ แล้วมาลุ้นตอนต่อไปด้วยกันนะคะ บลัดดี้แมรี่ค่ะ