เข็มเงินสังหารคน

“หากท่านอ๋องสิ้นพระชนม์ในคืนนี้ ศีรษะของหมอหลวงทั้งสำนักรวมถึงหม่อมฉัน คงได้หลุดออกจากบ่าไปประดับกำแพงเมืองตามความปรารถนาของผู้ที่วางยาพิษในถ้วยเสวยนี้เป็นแน่” น้ำเสียงของข้าเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไว้ด้วยคมมีดที่กรีดลงบนความเงียบงันภายในห้องบรรทมที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานราคาแพง แต่กลับกลบกลิ่นคาวเลือดที่ไหลซึมจากมุมปากของบุรุษตรงหน้าไม่มิด จ้าวเฟยหลงกุมข้อมือข้าไว้แน่น แรงบีบนั้นมากพอจะทำให้กระดูกข้อมือของสตรีทั่วไปแตกละเอียด แต่สำหรับข้า... ผู้ที่ผ่านการผ่าตัดนับพันครั้งในยุค 70 มาจนชินชากับความตาย แรงแค่นี้เป็นเพียงบททดสอบความอดทนชั้นต่ำเท่านั้น “เจ้ากล้าดียังไงถึงพูดเรื่องความตายต่อหน้าข้า?” สุรเสียงทุ้มต่ำของเขาสั่นพร่าด้วยพิษที่แล่นพล่านทั่วร่าง แววตาสีเหยี่ยวที่เคยดุดันบัดนี้เริ่มพร่ามัว แต่ยังคงไว้ซึ่งความพยศของพยัคฆ์บาดเจ็บ ข้าไม่ตอบ แต่ทำเพียงใช้มืออีกข้างหยิบ ‘เข็มเงิน’ ยาวเล่มบางออกมาจากถุงผ้าที่ซ่อนไว้ในสาบเสื้อ แสงเทียนวูบไหวสะท้อนปลายเข็มให้เห็นเป็นประกายวับวาว ข้าตวัดสายตาไปยังหลี่มู่เหยาที่ยืนเกาะขอบประตูอยู่ไม่ไกล ใบหน้าของนางซีดเผือดราวกับคนตายที่เพิ่งถูกปลุกให้ตื่นด้วยความตกใจ “อนุหลี่... ท่านดูตื่นเต้นเกินไปหรือเปล่าคะ?” ข้าเอ่ยพลางยิ้มเย็น “หรือเพราะกลัวว่าหมอหลวงที่ท่านอุตส่าห์ติดสินบนมาจะไร้น้ำยา จนข้าต้องเป็นคนช่วยชีวิตสามีของท่านด้วยมือตัวเอง?” หลี่มู่เหยาเม้มริมฝีปากแน่น มือที่สั่นเทาของนางกำชายเสื้อจนยับยู่ “เจ้าอย่าได้โอหัง! ท่านอ๋องถูกพิษมรณะจากแดนใต้ ไม่มีหมอคนไหนในแผ่นดินนี้รักษาได้ แม้แต่หมอหลวงที่เก่งกาจที่สุดยังส่ายหน้า แล้วเจ้า... เป็นเพียงแค่สตรีที่ไหนก็ไม่รู้ จะมาอวดอ้างวิชาแพทย์ได้อย่างไร” ข้าไม่สนใจคำถากถางนั้น ปลายนิ้วสัมผัสชีพจรของท่านอ๋องแผ่วเบา ร่างกายของเขาร้อนดั่งไฟเผา หากทิ้งไว้เกินหนึ่งเค่อ พิษจะแล่นเข้าสู่หัวใจ ข้าสูดหายใจลึก กลิ่นอายของความตายในห้องนี้ช่างคุ้นเคย เหมือนกับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อในห้องผ่าตัดที่ข้าจากมาไม่มีผิด ข้าตวัดเข็มเงินปักลงบนจุด ‘จื้อซาน’ บนแผ่นอกแกร่งอย่างแม่นยำและรวดเร็ว ก่อนจะหมุนเข็มด้วยจังหวะที่ซับซ้อนสลับไปมาตามศาสตร์ฝังเข็มที่ถูกลบเลือนไปจากยุคสมัยนี้ จ้าวเฟยหลงชะงัก ร่างกายเขากระตุกเกร็งจนข้าต้องกดไหล่เขาไว้ “นิ่งไว้ท่านอ๋อง หากท่านขยับแม้แต่นิดเดียว เข็มเล่มนี้จะแทงทะลุหัวใจท่านแทนที่จะขับพิษ” ข้ากระซิบเสียงเย็นข้างหูเขา จ้าวเฟยหลงเงยหน้าขึ้นสบตาข้า ในนัยน์ตาสีเข้มนั้นไม่มีความกลัว มีเพียงความฉงนที่ปนไปกับความกังขา แต่ท่ามกลางความสับสน ข้าสัมผัสได้ถึงประกายบางอย่าง... ประกายของนักรบที่มองเห็นโอกาสในการรอดชีวิต เวลาผ่านไปเพียงครึ่งชั่วยาม หยาดเหงื่อกาฬไหลซึมทั่วหน้าผากของข้า ในขณะที่หลี่มู่เหยาเริ่มกระวนกระวายจนก้าวเดินไปมาไม่หยุด หยดเลือดสีดำสนิทค่อยๆ ซึมออกมาจากปลายเข็มเงินที่ข้าปักทิ้งไว้บนจุดสำคัญ “อึก!” จ้าวเฟยหลงกระอักเลือดออกมาคำโต เลือดนั้นเปลี่ยนจากสีแดงสดเป็นสีดำทะมึน ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างอ่อนแรง ทว่าลมหายใจของเขากลับสม่ำเสมอขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ข้าดึงเข็มเงินออกมาเช็ดด้วยผ้าสะอาดอย่างใจเย็น “พิษร้ายถูกขับออกมาเกือบหมดแล้ว ท่านอ๋องเพียงแค่ต้องการเวลาพักผ่อน... ส่วนท่านอนุหลี่ ท่านควรเตรียมคำอธิบายให้ดีนะว่า เหตุใดถ้วยชาของท่านอ๋องถึงมีส่วนผสมของ ‘ดอกกุหลาบเลือด’ ซึ่งขึ้นอยู่แต่ในเขตหวงห้ามของตระกูลขุนนางที่สนับสนุนท่าน” บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นระรัวของหลี่มู่เหยา นางถอยกรูดไปจนชิดผนัง แววตาที่เคยถือดีกลับกลายเป็นความหวาดกลัวสุดขีด จ้าวเฟยหลงค่อยๆ ลืมตาขึ้น แววตาคมกริบนั้นกลับมาทรงพลังดั่งเดิม เขาลุกขึ้นนั่งช้าๆ ก่อนจะมองข้าด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก “เจ้าเป็นใครกันแน่ หลินอวี้ซิน?” “เป็นเพียงสตรีที่ท่านอ๋องไม่มีวันลืม... ตราบเท่าที่ท่านยังต้องการมีชีวิตอยู่เพื่อล้างแค้นคนที่วางยาพิษท่าน” ข้าตอบพลางเก็บอุปกรณ์ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ขององครักษ์นับสิบก็ดังกึกก้องขึ้นหน้าประตู พร้อมกับเสียงรายงานของขันทีคนสนิทที่ดังแทรกเข้ามาด้วยความตระหนก “ท่านอ๋อง! มีพระราชโองการด่วนจากวังหลวง... องค์ฮ่องเต้มีรับสั่งให้ท่านเข้าเฝ้าเดี๋ยวนี้ และ... และแจ้งว่ามีการกักตัวบุตรสาวตระกูลหลินไว้ในคุกหลวงฐานสมคบคิดก่อกบฏพ่ะย่ะค่ะ!” มือของข้าที่กำลังเก็บเข็มเงินหยุดชะงักลง จ้าวเฟยหลงตวัดสายตามาที่ข้าทันที ความระแวงในดวงตาเขากลับมาอีกครั้ง ประหนึ่งว่าข้าคือจิ๊กซอว์ตัวสำคัญในแผนการร้ายครั้งนี้ที่เพิ่งถูกวางลงในกระดานหมาก ประตูห้องถูกผลักออกอย่างแรง เงาร่างของแม่ทัพผู้คุมกฎก้าวเข้ามาพร้อมกับโซ่ตรวนเหล็กกล้าที่ส่องประกายวาววับกลางแสงตะเกียง ข้าหลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนจะแสยะยิ้มบางๆ ให้กับชะตากรรมที่เลือกไม่ได้... เกมการเมืองครั้งนี้ มันไม่ได้เริ่มที่ข้า แต่มันจบที่ข้าเป็นคนตัดสินใจ ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ รี้ดเดอร์ผู้น่ารักของอวี้ซินหมอยายุค 70 ทุกท่านค่ะ!