ฟื้นคืนจากความตาย

"ฆ่ามัน! สตรีแพศยาผู้นี้กล้าดีอย่างไรถึงวางยาพิษท่านอ๋อง! โบยให้ตายตกไปตามกันเดี๋ยวนี้!" เสียงตวาดกร้าวของหลี่มู่เหยาแผดก้องไปทั่วห้องโถงที่อบอวลด้วยกลิ่นกำยานราคาแพง ทว่ากลับแฝงด้วยกลิ่นคาวเลือดจางๆ ร่างของข้า—หลินอวี้ซิน—ถูกกดลงกับพื้นเรือนที่เย็นเยียบจนความชื้นแทรกซึมเข้าสู่กระดูก ความเจ็บปวดแล่นริ้วจากแผ่นหลังที่ถูกรองเท้าผ้าปักลายดอกโบตั๋นเหยียบย่ำ แต่สิ่งที่ทำให้นางต้องเบิกตากว้างไม่ใช่ความเจ็บปวด หากเป็นภาพความทรงจำที่ไหลทะลักเข้ามาดั่งเขื่อนแตก นี่ไม่ใช่ห้องผ่าตัดที่ทันสมัยที่สุดในศตวรรษที่ 21 ที่นางจากมา แต่นี่คือเรือนหอในยุคสมัยที่สตรีไร้ค่าดั่งผักปลา และตัวนางในร่างนี้คือ 'ชายาเอก' ผู้โง่เขลาที่เพิ่งถูกใส่ร้ายว่าวางยาพิษจ้าวเฟยหลง ท่านอ๋องผู้กุมอำนาจกองทัพไร้พ่าย! "ข้า...ไม่ได้ทำ" เสียงของนางแหบพร่า สั่นระริกทว่าแฝงไว้ด้วยประกายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง หลี่มู่เหยาสะดุดกับสายตานั้น นางแค่นหัวเราะ ก่อนจะคว้าคางของข้าให้เงยขึ้น "เจ้าจะแก้ตัวอย่างไรก็ไร้ประโยชน์ ในเมื่อถ้วยยาที่ข้างเตียงท่านอ๋องมีรอยนิ้วมือของเจ้า และกลิ่นหญ้าเหม็นที่เจ้าเป็นคนสั่งให้นำเข้าเรือนเมื่อวานก็ยังหลงเหลืออยู่ในก้นถ้วย!" ข้าหรี่ตาลง สัญชาตญาณแพทย์อัจฉริยะวิเคราะห์สถานการณ์อย่างรวดเร็ว หญ้าเหม็น... หากใช้ในปริมาณน้อยมันคือสมุนไพรบำรุงหัวใจ แต่หากผสมกับรากอาโคนิตที่เพิ่งข้าได้กลิ่นจางๆ จากปลายแขนเสื้อของหลี่มู่เหยา มันคือยาพิษที่จะทำให้หลอดเลือดแตกตายอย่างเงียบเชียบภายในสามราตรี "เอาตัวนางไปที่ห้องโถงกลาง ท่านอ๋องกำลังจะสิ้นใจ หากนางไม่สารภาพ ก็จงส่งนางไปปรโลกเสีย!" ข้าถูกลากตัวผ่านระเบียงไม้แกะสลักอันวิจิตรบรรจง ภาพสตรีผู้เย่อหยิ่งและบ่าวไพร่ที่จ้องมองมาด้วยความสมเพชไม่ได้ทำให้หัวใจของข้าเต้นผิดจังหวะแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน... ความเย็นชาที่นางสั่งสมมานับสิบปีในห้องฉุกเฉินกำลังถูกปลุกขึ้นมาแทนที่ เมื่อร่างของข้าถูกเหวี่ยงลงหน้าเตียงนอนไม้จันทน์หอมขนาดใหญ่ กลิ่นอายของความตายก็โชยมาปะทะจมูก ร่างสูงใหญ่ที่นอนนิ่งสนิทอยู่บนเตียงนั้นคือจ้าวเฟยหลง ใบหน้าคมสันดุจรูปสลักนั้นซีดเผือด แต่ทว่า... จังหวะชีพจรที่นางสัมผัสได้จากการมองเห็นการเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยของหลอดเลือดที่ลำคอ บอกให้นางรู้ว่าเขายังไม่ตาย "ข้าต้องการตรวจสอบร่างของท่านอ๋อง" ข้าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าทรงพลังจนเหล่าองครักษ์ที่ยืนคุมเชิงอยู่ชะงักไปชั่วครู่ "เจ้าไม่มีสิทธิ์!" หลี่มู่เหยาตวาดพร้อมชักกระบี่ออกมาจ่อที่ลำคอของข้า "วางยาพิษยังไม่พอ ยังจะซ้ำเติมให้ตายเร็วขึ้นอีกหรือ?" ข้าแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เย็นเยียบจนผู้ได้ยินต้องขนลุกชัน "หากข้าต้องการฆ่าเขา ข้าคงไม่ใช้ยาที่มีกลิ่นรุนแรงปานนี้หรอก สติปัญญาของคนวางยาพิษต่ำต้อยเพียงนี้ หรือเป็นเจ้ากันแน่ที่ทำพลาดเอง หลี่มู่เหยา?" ใบหน้าของอนุภรรยาผู้นั้นบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ "เจ้า!" "หากข้าช่วยเขาไม่ได้ภายในหนึ่งเค่อ... ข้าจะยอมให้เจ้าตัดหัวข้าด้วยมือของเจ้าเอง" ข้าลุกขึ้นยืนอย่างสง่างาม แม้เสื้อผ้าจะหลุดลุ่ยและเปื้อนฝุ่นดิน "แต่ถ้าเขารอด... คนที่ต้องถูกโบยจนตายตกไปตามกัน... คือเจ้า" ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน กระทั่งเสียงลมพัดผ่านหน้าต่างยังดังชัดเจน จ้าวเฟยหลง... ชายที่ใครๆ ต่างหวาดกลัว ค่อยๆ ปรือตาขึ้นช้าๆ แววตาของเขาลึกดั่งมหาสมุทรที่เต็มไปด้วยเกล็ดน้ำแข็ง เขามองนางด้วยความประหลาดใจกึ่งระแวง "เจ้าเป็นใคร?" เสียงของเขาแหบพร่า ทว่ามีอำนาจกดทับจนอากาศในห้องแทบหยุดนิ่ง ข้าไม่ได้ตอบคำถามนั้น แต่กลับก้าวเข้าไปใกล้จนเกือบชิดร่างสูงใหญ่นั้น มือเรียวบางเอื้อมไปจับที่ข้อมือของเขาเพื่อตรวจชีพจรทันที ทว่าวินาทีนั้นเอง จ้าวเฟยหลงกลับคว้าข้อมือของข้าไว้แน่น แรงบีบมหาศาลทำให้กระดูกแทบแหลกละเอียด "ชายาที่ข้าไม่เคยแม้แต่จะชายตามอง... วันนี้กลับกล้าโอหังถึงเพียงนี้เชียวหรือ?" เขากระซิบข้างหูข้า ลมหายใจอุ่นร้อนนั้นชวนให้สั่นสะท้าน แต่ก่อนที่ข้าจะทันได้โต้ตอบ ประตูห้องก็ถูกผลักออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของขันทีเฒ่าผู้ถือราชโองการสีทองอร่ามที่สั่นเทาอยู่ในมือ "มีพระราชโองการด่วนจากฝ่าบาท... ให้จับกุมชายาหลินอวี้ซิน ข้อหาคบคิดกับศัตรูแผ่นดิน วางยาพิษท่านอ๋องผู้บัญชาการ!" ข้าแสยะยิ้ม ทั้งที่ข้อมือยังคงถูกบีบแน่นด้วยมือที่แข็งแกร่งของท่านอ๋องผู้จวนเจียนจะตาย เกมนี้ไม่ได้มีแค่การฆ่ากันในเรือนหลัง แต่มันมีเบื้องหลังของราชบัลลังก์ที่กำลังสั่นคลอน และดูเหมือนว่า... ข้าเพิ่งจะก้าวเท้าเข้าไปในกับดักที่ไม่มีทางถอยหลังกลับได้เสียแล้ว หวังว่าเนื้อหาบทแรกนี้จะทำให้คุณรี้ดรู้สึกตื่นเต้นและอยากติดตามชีวิตใหม่ของหลินอวี้ซินต่อไปนะคะ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับอวี้ซินหมอยายุค 70 ค่ะ