รสนิยมที่ไม่เคยบรรจบ

“ถ้าผ้าไหมโบราณชิ้นนี้ต้องถูกตัดต่อด้วยเศษผ้ากากเดนจากรันเวย์ราคาถูกของคุณ ฉันยอมเอาไปเผาทิ้งให้สิ้นเรื่องยังจะดีกว่าค่ะคุณไอริณ” เสียงหวานใสแต่คมกริบราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้งบาดลึกเข้าไปในความเงียบสงบของห้องประชุมใหญ่ ชั้นสี่สิบของพิพิธภัณฑ์ศิลปะร่วมสมัย ไอรุ่นขยับแว่นกันแดดแบรนด์ดังขึ้นไปเหน็บไว้บนกลุ่มผมลอนยุ่งเหยิงอย่างจงใจ ก่อนจะตวัดสายตาคมกริบกลับไปมองเจ้าของประโยคเมื่อครู่ด้วยรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก ไอริณ ดีไซเนอร์อิสระชื่อดังระดับแนวหน้าของประเทศ ไม่ใช่ผู้หญิงที่จะยอมก้มหัวให้ใครเหยียบย่ำศักดิ์ศรี โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับภัณฑารักษ์สาวมาدเนี๊ยบที่นั่งกอดอกหลังตรงแหน่วอยู่ฝั่งตรงข้าม “ปากคอเราะร้ายสมกับเป็นผู้ดูแลศิลปวัตถุโบราณที่เอาแต่จมปลักอยู่กับอดีตจริงๆ นะคะคุณพริมา” ไอริณสวนกลับทันควันโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด น้ำเสียงของเธอเจือแววเย้ยหยันที่ฉายชัดผ่านดวงตาสีน้ำตาลเข้ม “กากเดนที่คุณว่าเนื้อมันคือคอลเลกชัน haute couture ที่กวาดรางวัลมาแล้วทั่วโลก ถ้าไม่ติดว่าทางกระทรวงสั่งลงมาให้ฉันรีโนเวตโชว์เคส 'ผ้าทอโบราณสู่อนาคต' ฉันไม่มีวันเอาชื่อเสียงมาทิ้งไว้กับโปรเจกต์ไดโนเสาร์เต่าล้านปีแบบนี้หรอกค่ะ” บรรยากาศในห้องประชุมอึดอัดจนแทบจะคว้ามีดมาตัดได้ แอร์เย็นเฉียบไม่ได้ช่วยให้ความร้อนระอุระหว่างคนทั้งสองลดลงเลยแม้แต่น้อย พริมาขบกรามแน่นจนสันกรามคมชัดขึ้นภายใต้กรอบหน้าเรียวสวย เธอปรายตามองชุดสูทโอเวอร์ไซส์สีเจ็บกับรองเท้าบู๊ตหนังแก้วของอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความรู้สึกขัดหูขัดตาเป็นที่สุด สำนักพิทักษ์ศิลปวัฒนธรรมส่งดีไซเนอร์คนนี้มาให้เธอทำงานด้วยชัดๆ หรือส่งตัวหายนะมาป่วนประสาทเธอกันแน่ “เชิญคุณเก็บความมั่นใจไร้รสนิยมนั้นไว้ใช้กับเวทีแฟชั่นโชว์ราคาถูกของคุณเถอะค่ะ” พริมาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขยับแว่นสายตาไร้กรอบให้เข้าที่ท่าทางเย่อหยิ่งและถือตัว “ที่นี่คือพิพิธภัณฑ์ ไม่ใช่ตลาดนัดแฟชั่น วัตถุโบราณทุกชิ้นมีจิตวิญญาณและประวัติศาสตร์ และฉันไม่มีวันยอมให้ใครเอา ‘ขยะ’ มาแปดเปื้อนผลงานชิ้นเอกอายุหลายร้อยปีเด็ดขาด” “ขยะเหรอคะ?” ไอริณแค่นหัวเราะในลำคอ เธอดีดตัวลุกขึ้นยืนเช่นกัน สัญชาตญาณนักล่าพุ่งพล่านเมื่อเจอคู่ต่อสู้ที่สมน้ำสมเนื้อ ร่างเพรียวระหงก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะประชุมตัวยาวจนระยะห่างลดลงเหลือเพียงไม่กี่คืบ “ระวังคำพูดหน่อยนะคะคุณภัณฑารักษ์ เพราะไอ้สิ่งที่คุณเรียกว่าขยะเนี่ยแหละ ที่กำลังจะทำให้งานนิทรรศการครบรอบสิบปีของคุณมันเลิกน่าเบื่อและมีคนดูสักที!” พริมาผะยอกจากแรงกดดันที่พุ่งเข้าใส่ ดวงตากลมโตภายใต้เลนส์แว่นวาวโรจน์ด้วยความโกรธ ไม่เคยมีใครกล้าท้าทายอำนาจและการตัดสินใจของเธอในพิพิธภัณฑ์แห่งนี้มาก่อน ยิ่งเป็นผู้หญิงอวดดีที่ส่งกลิ่นน้ำหอมฟุ้งกระจายจนน่าเวียนหัวคนนี้ด้วยแล้ว เธอยิ่งอยากจะหยิบกรรไกรมาตัดชุดแพงระยับนั่นให้ขาดเป็นวิ่นๆ นัก “คุณมัน... ไร้สาระสิ้นดี” พริลมากัดฟันกรอด ยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันท่ามกลางความตึงเครียดที่ขีดสุด “ออกไปจากห้องประชุมของฉันซะ ถ้ายังไม่อยากโดนข้อหาบุกรุกและทำลายโบราณวัตถุ” “อุ๊ย กลัวจังเลยค่ะ” ไอริณแสร้งทำเป็นยกมือทาบอก ดวงตาคู่สวยพราวระยับด้วยความท้าทาย เธอจงใจโน้มใบเข้าไปกระซิบข้างใบหูของอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงแหบพร่าแต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ “แต่เสียใจด้วยนะคะ ฉันเซ็นสัญญากับท่านอธิบดีมาแล้ว และคุณไม่มีสิทธิ์ไล่ฉัน... ที่รัก” คำว่า 'ที่รัก' ถูกเปล่งออกมาด้วยน้ำเสียงเย้าแหย่ที่จงใจยั่วโมโหสุดขีด พริมานิ่งอึ้งไปชั่ววินาที หัวใจเจ้ากรรมกระตุกวูบอย่างไม่รักดีเมื่อสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของอีกฝ่ายที่แนบชิดเกินความจำเป็น กลิ่นวานิลลาผสมฟรุตตี้จางๆ จากตัวไอริณตีรวนเข้ามาในโสตประสาทจนเธอลืมคำพูดที่จะเถียงกลับไปเสียสนิท ในจังหวะที่พริมาอ้าปากจะสวนกลับด้วยถ้อยคำที่เจ็บแสบยิ่งกว่า และไอริณกำลังสนุกกับการได้เห็นคนเจ้าระเบียบหลุดมามาดนิ่ง... *แกร็ก!* เสียงเปิดประตูห้องประชุมดังขึ้นกะทันหัน พร้อมกับการก้าวเข้ามาของบุคคลที่สามที่ทำให้ทั้งคู่ต้องผละออกจากกันราวกับโดนไฟช็อต “คุณพริมาครับ ท่านผอ. เรียกประชุมด่วน... เอ๊ะ ผมเข้ามาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าครับเนี่ย?” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาติดกับดักความแซ่บในโลกของสการ์เล็ตโรสด้วยกันนะคะ