เถ้าถ่านในวันฝนพรำ

หยดน้ำตาที่ร่วงเผาะกระทบลงบนกระดาษภาพถ่ายใบนั้น มันไม่ได้ให้ความรู้สึกอุ่นร้อนเหมือนอย่างที่ควรจะเป็น หากแต่เยียบเย็นเสียจนแผ่นหลังของกวินทร์ชาดิก ราวกับมีเข็มนับพันเล่มกำลังทิ่มแทงลงมาตามแนวไขสันหลัง ภาพของเด็กชายตัวน้อยวัยสองขวบ ดวงตากลมโตคู่นั้น จมูกโด่งรั้น และโดยเฉพาะมุมปากที่หยักยิ้มราวกับถอดแบบมาจากกระจกเงา... มันคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่ตบหน้าเขาอย่างฉาดใหญ่ จนเสียงหัวใจที่เต้นรัวรากับกลองเพลในอกดังสะท้อนก้องก้องอยู่ในโสตประสาท "นี่มัน... เรื่องบ้าอะไรกัน..." เสียงทุ้มต่ำที่เคยทรงอำนาจและเย่อหยิ่งเสมอมา บัดนี้กลับสั่นพร่า แหบแห้ง และแทบจะจมหายไปกับสายฝนที่กำลังกระหน่ำซัดสาดเข้าใส่กระจกหน้าต่างบานใหญ่ของคฤหาสน์หลังโต เสียงฟ้าร้องคำรามครั่นครื้นราวกับท้องฟ้ากำลังหัวเราะเยาะความโง่เขลาเบาปัญญาของชายผู้กุมความสำเร็จไว้ในมือทุกอย่าง ยกเว้น... หัวใจของภรรยาที่เขาเคยเหยียบย่ย กวินทร์กวาดสายตามองไปรอบห้องสตูดิโอวาดภาพบนชั้นสามของบ้าน ที่บัดนี้ไร้ซึ่งเงาของรินรดา หญิงสาวผู้เคยเป็นเจ้าของลมหายใจและรอยยิ้มอันแสนอบอุ่นในอดีต กลิ่นอายสีน้ำมันและกลิ่นจางๆ ของดอกมะลิที่เธอชอบประพรมยังคงหลงเหลืออยู่จางๆ ทว่าความว่างเปล่าอันเย็นเยียบกลับกัดกินพื้นที่ทุกตารางนิ้ว ผ้าม่านสีขาวปลิวไสวตามแรงลมที่ลอดผ่านหน้าต่างที่ปิดไม่สนิท ข้าวของเครื่องใช้ถูกเก็บกวาดจนเกลี้ยงเกลา เหลือไว้เพียงความอ้างว้างที่ตะโกนก้องบอกเขาว่า... *เธอได้ทิ้งเขาไปอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว* บ้านหลังนี้ที่เขาเคยคิดว่าเป็นเพียง "ที่ซุกหัวนอน" ของภรรยาผู้แสนจืดจืดและว่านอนสอนง่าย กลับกลายเป็นกรงขังอันหนצוดเหน็บ ไร้ซึ่งเสียงฝีเท้าเบาๆ ที่คอยเดินวนเวียนคอยยกน้ำชาอุ่นๆ มาให้ ไร้ซึ่งแววตาห่วงหาที่เขาเคยรำคาญใจ ไร้ซึ่งรินรดา... ผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าต่อให้ทำร้ายอย่างไรเธอก็ไม่มีวันไปไหน "ริน..." ชื่อนั้นหลุดรอดริมฝีปากที่สั่นเทา กวินทร์ทรุดกายลงคุกเข่ากับพื้นไม้ปาร์เกต์ที่เย็นเฉียบอย่างไร้เรี่ยวแรง มือหนาที่เคยเซ็นสัญญาธุรกิจมูลค่าหลายร้อยล้าน บัดนี้กำภาพถ่ายในมือแน่นจนยับยู่ยี่ หัวใจของเขาบีบรัดเข้าหากันจนเจ็บแปลบ ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นกำลังกระชากวิญญาณออกจากร่าง ภาพความทรงจำเมื่อครั้งอดีตไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวราวกับภาพยนตร์ซ้ำซาก วันที่รินรดานั่งร้องไห้เงียบๆ อยู่บนโซฟาตัวนั้น วันที่เธอบอกเขาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่าตั้งครรภ์ แต่คำตอบที่เขากลับมอบให้คือความเย็นชา การดูแคลน และคำสั่งที่เหี้ยมเกรียมว่า *“เด็กคนนี้ไม่ใช่สิ่งที่ผมต้องการ และคุณก็รู้ตัวดีว่าเราแต่งงานกันเพราะอะไร อย่าใช้มารยาพวกนี้มาผูกมัดผม”* ในวันนั้น... แววตาของรินรดาไม่ได้โกรธเกรี้ยว แต่มันตายสนิท และในวันนี้... ความตายของความสัมพันธ์นั้นได้ย้อนกลับมาฝังรากลึกในอกของเขาเองแล้ว กวินทร์ก้มมองภาพถ่ายใบเดิมอีกครั้ง หยดน้ำตาแห่งความเสียใจและตระหนักรู้หลั่งรินลงมาอย่างไร้ศักดิ์ศรี เขาไม่เคยรู้เลยว่าภรรยาของตนต้องเผชิญกับความโดดเดี่ยวและความเจ็บปวดเพียงลำพังขนาดไหนในวันที่อุ้มท้องลูกของเขา ท่ามกลางความเย็นชาที่เขาเป็นผู้หยิบยื่นให้อย่างเลือดเย็น เขามันคือสามีที่โง่เขลาที่สุด... สัตว์ร้ายที่ทำลายครอบครัวของตัวเองด้วยมือคู่นี้ ท่ามกลางเสียงฝนที่ยังคงโปรยปรายอย่างไม่ขาดสาย กวินทร์กำภาพถ่ายในมือแน่นขึ้นจนยับเยิน ดวงตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งแปรเปลี่ยนเป็นประกายแห่งความคลุ้มคลั่งและมุ่งมั่น เขาจะไม่ยอมปล่อยให้มันจบลงแบบนี้ รินรดาจะต้องกลับมา ลูกของเขาจะต้องอยู่ภายใต้การปกป้องของเขา แม้จะต้องพลิกแผ่นดินค้นหา หรือต้องคุกเข่าอ้อนวอนต่อหน้าผู้หญิงที่เขาเคยเหยียบย่ำ เขาก็จะทำ! ทว่า... ท่ามกลางความเงียบงันของบ้านร้างที่เคยอบอุ่น เสียงฝีเท้าฝ่าสายฝนจากด้านนอกก็ดังขึ้นแผ่วเบา... ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูกระจกเบาๆ สามครั้ง ที่ทำให้ลมหายใจของกวินทร์ต้องสะดุดกึกอีกครั้ง เมื่อเขาหันขวับไปมองผ่านม่านหยาดฝน ร่างระหงในชุดเดรสยาวสีดำสนิทที่ยืนอยู่เบื้องล่างกำลังเงยหน้าขึ้นสบตาเขาพอดี แววตาคู่นั้น... นิ่งสนิท เยชา และเต็มไปด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันที่กรีดลึกลงในขั้วหัวใจ ...รินรดากลับมาแล้ว แต่เธอกลับไม่ได้มาเพื่อกอดเขา... เธอกลับมาพร้อมกับชายแปลกหน้าในสูทหรูผู้หนึ่ง ที่กำลังกุมมือเธอไว้อย่างแนบแน่นต่อหน้าต่อตากวินทร์! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปพร้อมกับตัวละครนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ