ใบหย่าที่ไร้รอยหมึก

เสียงปลายนิ้วเรียวที่เคาะลงบนพื้นโต๊ะหินอ่อนดัง *ก๊อก... ก๊อก...* เป็นจังหวะจะโคน ท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานหรูหราตระการตาบนชั้นเพนต์เฮาส์ที่มองเห็นวิวกรุงเทพฯ ยามค่ำคืนราวกับทะเลดาว แต่นั่นไม่ได้ทำให้รินรดาหลงใหลเลยแม้แต่น้อย เธอนั่งอยู่ตรงข้ามกับชายผู้ครั้งหนึ่งเคยได้ชื่อว่าเป็นสามีด้วยแววตาสงบนิ่งและเย็นชา ราวกับรูปสลักหินอ่อนที่ไร้ซึ่งหัวใจ ดวงตาคู่คมที่เคยสะท้อนภาพความรักและความภักดี บัดนี้เหลือเพียงความว่างเปล่าที่ลึกซึ้งจนน่ากลัว "คุณแน่ใจแล้วเหรอ... ว่านี่คือสิ่งที่คุณต้องการจริงๆ, ริน?" เสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจของกวินทร์เอ่ยขึ้น พร้อมกับเอกสารแผ่นหนึ่งที่ถูกเลื่อนกลับมาหาเธอ ชายหนุ่มขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย ความหงุดหงิดฉายชัดอยู่ในดวงตาคู่คม เขายังคงเป็นกวินทร์คนเดิม ผู้ชายที่เชื่อมั่นว่าทุกสิ่งบนโลกใบนี้สามารถซื้อหาและควบคุมได้ด้วยเงินตราและอำนาจ เขาไม่เคยคิดเลยว่าผู้หญิงเงียบๆ ที่เคยอยู่ใต้เงาของเขามาตลอดสามปี จะกล้าหาญพอที่จะยื่นคำขาดแบบนี้ รินรดายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา มันช่างเยียบเย็นและบาดลึกเสียจนกวินทร์เผลอชะงักไปชั่วขณะ "ความลังเลไม่เคยอยู่ในพจนานุกรมของฉันค่ะ, คุณกวินทร์..." น้ำเสียงของเธอนุ่มนวล ทว่าเด็ดเดี่ยวราวกับคมมีดที่กรีดลงบนกระจกใส "สามปีที่ผ่านมา มันมากพอแล้วสำหรับการทำหน้าที่ภรรยาในนาม... หน้าที่ที่ฉันต้องคอยยืนอยู่มุมมืด เพื่อรอคอยเศษเสี้ยวเวลาจากสามีที่เอาแต่วิ่งตามความสำเร็จและผู้หญิงอื่น" กวินทร์กระแทกลมหายใจออกมาอย่างแรง เขายันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงาน โน้มตัวลงใช้นายตาสีเข้มดุดันจ้องมองภรรยาเพื่อกดดันตามความเคยชิน "อย่ามาพูดจาเพ้อเจ้อเรื่องผู้หญิงอื่น ริน คุณก็รู้ว่านั่นมันแค่ข่าวซุบซิบในสังคมธุรกิจ งานเลี้ยงสังคมพวกนั้นผมต้องทำเพื่อบริษัท! อย่าเอาเรื่องไร้สาระมาเป็นข้ออ้างในการขอหย่า!" รินรดายังคงนั่งนิ่ง ไม่แม้แต่จะกะพริบตา เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาอย่างไร้ความเกรงกลัว ความเปราะบางและอ่อนแอที่เคยมีถูกหลอมละลายและสร้างขึ้นใหม่จากเถ้าถ่านแห่งความเจ็บปวด เธอไม่ใช่รินรดาคนเดิมที่เอาแต่นั่งร้องไห้เงียบๆ ในห้องนอนกว้างอย่างไร้ค่าอีกต่อไปแล้ว "ข้ออ้างเหรอคะ..." รินรดาทวนคำ เสียงหัวเราะแผ่วเบาในลำคอของเธอบ่งบอกถึงความสมเพชเวทนาที่เด่นชัด "คุณยังจำวันเกิดฉันเมื่อปีที่แล้วได้ไหมคะ? วันที่ฉันนั่งรอคุณอยู่ที่โต๊ะอาหารเย็นนานถึงสี่ชั่วโมง อาหารที่ฉันตั้งใจทำมันเย็นชืดลง เช่นเดียวกับหัวใจของฉัน... ในขณะที่คุณกำลังดินเนอร์อยู่กับเลขาฯ คนใหม่ที่โรงแรมหรู" กวินทร์ชะงักไป ดวงตาคู่คมไหววับชั่วขณะ เขาลืมมันไปสนิท... เขาลืมวันเกิดเธอจริงๆ "ริน..." กวินทร์พยายามจะเอื้อมมือมาแตะไหล่บาง แต่รินรดาเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็วราวกับรังเกียจสัมผัสนั้น ปฏิกิริยาที่สะท้อนความจริงใจและเด็ดเดี่ยวทำให้หัวใจของกวินทร์กระตุกวูบอย่างประหลาด ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างตีรวนขึ้นมาในอก มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความกลัว... ความกลัวที่จะสูญเสียผู้หญิงคนนี้ไปตลอดกาล "อย่าแตะต้องตัวฉันค่ะ" รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ แต่เด็ดขาดราวกับประกาศิต เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างระหงภายใต้ชุดเดรสสีดำสนิทขับเน้นให้เธอดูสง่างามและทรงพลังอย่างเหลือเชื่อ เธอยื่นมือไปหยิบปากกาหมึกซึมราคาแพงที่วางอยู่บนโต๊ะ เปิดฝาออกแล้วจ้องมองไปที่กระดาษแผ่นนั้น "คุณจะไม่มีวันได้มัน..." กวินทร์กัดฟันกรวด น้ำเสียงเริ่มเจือด้วยความเกรี้ยวกราดเมื่อเห็นเธอยกปลายปากกาขึ้น "ผมไม่เซ็น! ถึงคุณจะเซ็นไป มันก็ไม่มีผลอะไรทั้งนั้น!" รินรดาสบตาเขานิ่ง แววตาคู่สวยสะท้อนความเจ็บปวดที่ถูกแปรเปลี่ยนเป็นความแข็งแกร่ง "ฉันไม่ได้ขอร้องให้คุณเซ็นค่ะ... เพราะฉันได้เซ็นมันด้วยลายมือของฉันเรียบร้อยแล้ว" พูดจบ เธอก็พลิกหน้ากระดาษแผ่นสุดท้ายให้เขาดู ปรากฏว่ามีลายเซ็นของเธอถูกจรดไว้อย่างสวยงามและหนักแน่นด้วยหมึกสีดำสนิท แต่ที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ... ไม่มีรอยหมึกใดๆ จากฝั่งของกวินทร์เลย "ใบหย่าที่ไร้รอยหมึกของคุณ... เชิญเก็บไว้ดูต่างหน้าเถอะค่ะ" รินรดาวางปากกาลงบนโต๊ะอย่างไร้เยื่อใย ก่อนจะหมุนตัวเดินหันหลังให้เขาอย่างไม่ลังเล "ริน! หยุดเดี๋ยวนี้!" กวินทร์คำรามลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว เขารีบอ้อมโต๊ะเพื่อจะคว้าแขนเธอไว้ แต่ความเร็วของเขาไม่เท่ากับความเด็ดเดี่ยวของหญิงสาว รินรดาเปิดประตูเพนต์เฮาส์ก้าวออกไปสู่โลกกว้างภายนอก ทิ้งให้เขาจมอยู่กับความว่างเปล่าและความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัวในห้องชุดหรู กวินทร์ยืนนิ่งค้างอยู่กลางห้อง ลมหายใจของเขาติดขัด หัวใจเต้นรัวเร็วอย่างผิดจังหวะ ความรู้สึกกดดันและเคว้งคว้างเข้าเกาะกุมจิตใจอย่างรุนแรง เขาไม่เคยรู้สึกพ่ายแพ้ขนาดนี้มาก่อนในชีวิต... ไม่เคยเลย ทว่า ในขณะที่กวินทร์กำลังจะพุ่งตามออกไปเพื่อรั้งเธอไว้ให้ได้ สายตากลับเหลือบไปเห็นสมุดบันทึกเล่มเล็กสีน้ำเงินเข้มที่รินรดาทำตกไว้บนโซฟา ใกล้กับจุดที่เธอนั่งเมื่อครู่ ด้วยความร้อนรน เขาจึงรีบสาวเท้าเข้าไปหยิบมันขึ้นมาเปิดดู เผื่อว่ามันจะมีเบาะแสอะไรที่ทำให้เขาสามารถตามเธอกลับมาได้ แต่ทันทีที่เปิดหน้าแรกออก ภาพโพลารอยด์เก่าๆ แผ่นหนึ่งก็ร่วงหล่นลงมาบนพื้นพรม กวินทร์ก้มลงเก็บมันขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย ทว่าเมื่อสายตาปะทะเข้ากับภาพเด็กผู้ชายตัวเล็กๆ วัยราวสองขวบที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับตัวเขาเองราวกับถอดแบบออกมาจากพิมพ์เดียวกัน พร้อมกับข้อความลายมือเขียนด้วยหมึกสีดำด้านหลังภาพว่า... *"ลูกชายของแม่... คนที่พ่อเขาไม่เคยต้องการ"*... ลมหายใจของกวินทร์ก็พลันขาดห้วงไปทันที! ขอบคุณที่ติดตามอ่านนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ