งานชุมนุมกระบี่ร้อยสำนัก

โลหิตสีชาดกระเซ็นหยดลงบนพื้นหินอ่อนศิลาขาวราวกับดอกเหมันต์สีโลหิตที่เบ่งบานกลางฤดูหนาว “มู่หรงเฟิง ระวัง!” หลิวชิงอวี้เบิกตากว้าง พุ่งตัวเข้าประชิดร่างของชายหนุ่มในเสี้ยววินาที ขณะที่ปลายกระบี่อาบยาพิษของมือสังหารไร้เงาพุ่งแหวกอากาศเข้ามาหมายปลิดชีพ ปราณกระบี่เหมันต์ในกายของนางระเบิดออกอย่างไร้ความปรานี แช่แข็งสายลมรอบกายให้กลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งแหลมคมนับพันที่กรีดแทร่างของผู้ลอบเร้นจนแหลกสลายเป็นธุลีในพริบตาเดียว ทว่า บรรยากาศ ณ ลานกว้างสำนักกระบี่ไท่ซานในยามนี้ หาได้สงบลงไม่ งานชุมนุมกระบี่ร้อยสำนักที่ควรจะเป็นเวทีประลองเพื่อหาความเป็นหนึ่ง กลับแปรเปลี่ยนเป็นโรงละครแห่งการหักหลังและการเมืองยุทธภพที่น่าสะพรึงกลัวยิ่ง สายตานับร้อยคู่จากบรรดาเจ้าสำนักและผู้อาวุโสทั่วหล้าต่างจ้องมองมาที่คนทั้งสองด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดระแวงและความโลภ ปลายยอดกระบี่ของแต่ละคนสั่นระริกด้วยจิตสังหารที่ถูกปกปิดไว้ภายใต้หน้ากากแห่งคุณธรรม “ชิงอวี้ เจ้า... บาดเจ็บหรือ?” มู่หรงเฟิงรับร่างบางที่เซถลาเข้ามาไว้ในอ้อมแขน ไอความร้อนจากเคล็ดวิชาอัคคีผลาญสวรรค์แผ่ซ่านเพื่อถ่ายเทพลังปกป้องนาง ทว่าดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีคู่นั้นกลับฉายประกายความเดือดดาลระอุจนน่ากลัว เขากวาดสายตามองไปรอบลานประลองที่ถูกล้อมด้วยค่ายกลกระบี่ร้อยสำนัก “ข้าไม่เป็นไร...” หิวชิงอวี้เอ่ยเสียงแผ่วเบา ริมฝีปากซีดเซียวแต่แววตากลับเยือกเย็นและเด็ดเดี่ยว นางยันกายลุกขึ้นยืนด้วยกระบี่เยือกน้ำแข็งคู่กาย แม้หยดเลือดจะซึมผ่านอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ แต่มหาอำนาจแห่งหุบเขากระบี่เหมันต์หาได้ยอมก้มหัวให้ผู้ใดไม่ “ดูเหมือนว่า... พวกมันไม่ได้ต้องการเพียงแค่ตำแหน่งเจ้ายุทธภพกระบี่ แต่ต้องการกวาดล้างพวกเราทั้งสองสำนักให้สิ้นซากในคราเดียวต่างหาก” เซียวจ้าน สหายร่วมสำนักผู้ก้าวออกมาจากแถวเกียรติยศ สีหน้าของเขาในยามนี้ราบเรียบจนน่าใจหาย ดวงตาที่เคยทอประกายอ่อนโยนยามมองนาง บัดนี้กลับว่างเปล่าไร้ระลอกคลื่น เขากำด้ามกระบี่ในมือแน่น ขณะก้าวเข้ามาขวางเบื้องหน้าของทั้งคู่ “ศิษย์น้องชิงอวี้... เจ้ายังไม่เข้าใจอีกหรือ?” เสียงของเซียวจ้านทุ้มต่ำและเย็นชา ราวกับไม่ใช่สหายผู้ร่วมเติบโตมาด้วยกัน “การที่หุบเขากระบี่เหมันต์และพรรคอัคคีผลาญสวรรค์จับมือกัน นั่นคือหายนะของยุทธภพ มารและเซียนไม่อาจหลอมรวมเป็นหนึ่ง มติของร้อยสำนักในวันนี้คือการประกาศิต ‘ทัณฑ์สวรรค์’ เพื่อชำระล้างมลทิน!” “เซียวจ้าน! เจ้ากล้าทรยศหุบเขาของเราหรือ!” หลิวชิงอวี้แค่น1เสียงหัวเราะเยือกเย็น ดั่งสายลมหนาวเหน็บที่พัดผ่านขั้วหัวใจ ปลายกระบี่ชี้ตรงไปที่สหายรักด้วยความผิดหวังระคนชิงชัง “คนที่ชักศึกเข้าบ้าน แท้จริงแล้วคือเจ้ากับผู้อาวุโสไป๋ลี่หลินต่างหาก!” สิ้นคำพูดนั้น ร่างของไป๋ลี่หลิน ผู้อาวุโสสำนักมารผู้กุมความลับการทำลายล้าง ก็ก้าวออกมาจากเงาเสาศิลา ใบหน้าเหี่ยวย่นนั้นปรากฏรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม นางหัวเราะเสียงแหลมสูงจนบาดแก้วหู “ฉลาดนัก... สมกับที่เป็นทายาทคนสุดท้ายของกระบี่เหมันต์ แต่ต่อให้เจ้าฉลาดล้ำเพียงใด ในค่ายกลร้อยกระบี่กลืนวิญญาณนี้ ต่อให้เป็นเซียนหรือมาร ก็ต้องแหลกสลายกลายเป็นปุ๋ยใต้พื้นศิลา!” สิ้นเสียงคำราม แผ่นดินใต้ลานประลองก็สั่นสะเทือนเลื่อนลั่น อักขระสีแดงฉานนับหมื่นดวงผุดขึ้นจากพื้นดิน ถักทอเป็นตาข่ายเพลิงโลหิตผสมผสานกับไอเย็นยะเยือกของค่ายกลมาร ความกดดันมหาศาลกดทับลงบนบ่าของหลิวชิงอวี้และมู่หรงเฟิงจนกระดูกแทบแหลกสลาย มู่หรงเฟิงคำรามในลำคออย่างดุดัน ร่างสูงใหญ่ก้าวออกไปข้างหน้าเพื่อรับแรงกระแทกทั้งหมดแทนหญิงสาว ไอร้อนระอุแผ่พุ่งจากกายจนหลอมละลายเกล็ดน้ำแข็งรอบกาย ทว่าเบื้องหน้าของพวกเขา ไป๋ลี่หลินกลับยกมือขึ้นพร้อมกับโยนป้ายหยกโบราณชิ้นหนึ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ป้ายหยกนั้นส่องแสงสีดำทมิฬสะท้อนเงาของกระบี่มารเล่มหนึ่งที่กำลังลอยเด่นอยู่เหนือเมฆหมอก “เจ้ารู้ไหมว่ากระบี่เล่มนั้นคืออะไร...” ไป๋ลี่หลินยิ้มเยาะ สายตาจับจ้องไปที่มู่หรงเฟิง “มันคือกระบี่ที่สังหารบิดามารดาของเจ้าเมื่อสิบปีก่อน... และผู้ที่ถือมันอยู่ในตอนนี้ ก็กำลังเดินเข้ามาหาพวกเจ้าแล้ว!” ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ ท่ามกลางเสียงลมหายใจหอบกระชั้นของคนทั้งสอง เสียงฝีเท้าอันหนักหน่วงและคุ้นเคยอย่างยิ่งก็ดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหลังม่านหมอก หลิวชิงอวี้หันขวับไปมอง ร่างของเงาดำผู้หนึ่งก้าวพ้นหมอกหนาออกมา พร้อมกับเสียงหัวเราะต่ำทุ้มที่ทำให้เลือดในกายของนางเย็นเฉียบจนแทบหยุดไหล... ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตอนนี้นะคะ หวังว่าทุกท่านจะร่วมลุ้นและเดินทางไปพร้อมกับชิงอวี้และเฟิงในตอนต่อไปค่ะ