กฎสามข้อของนักสืบ

กลิ่นกาแฟคั่วบดเข้มข้นเคล้ากับกลิ่นอับของเอกสารคดีค้างเก่าในสำนักงานนักสืบเอกชนขนาดกะทัดรัด ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศตึงเครียดนี้น่าอภิรมย์ขึ้นเลยแม้แต่น้อย รตินันท์นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็ง ตัวเขายังคงสวมสูทสีเข้มเข้ารูปกระดุมทุกเม็ดติดสนิทราวกับต้องการสร้างเกราะกำบังจากโลกภายนอก ใบหน้าคมคายไร้รอยยิ้ม ดวงตาคมกริบสีนิลมองลอดผ่านกรอบแว่นสายตาไร้กรอบไปยังแฟ้มประวัติบนโต๊ะ สันจมูกโด่งเป็นสันรับกับริมฝีปากบางเฉียบที่เม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรง ความเงียบงันถูกทำลายลงด้วยเสียงเคาะประตูกระจกฝ้าสามครั้งอย่างไม่เกรงใจ ก่อนที่ลูกบิดจะถูกหมุนเปิดโดยไม่ต้องรออนุญาต "ผมบอกแล้วไงว่าถ้าไม่มีนัด..." รตินันท์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท เย็นชา และทรงอำนาจพอที่จะหยุดก้าวเดินของคนแปลกหน้าได้ แต่เขากลับกลืนคำพูดที่เหลือลงคอ เมื่อร่างสูงโปร่งในเสื้อเชิ้ตพับแขนลวกๆ เผยให้เห็นรอยสักจางๆ ที่ท่อนแขนแกร่ง ก้าวเข้ามาพร้อมกลิ่นหอมหวานฉุนของวานิลลาและเนยสดที่ลอยมาแตะจมูก ชายหนุ่มผู้มาใหม่ไม่ได้มีท่าทีเกรงกลัวรังสีอำมหิตของนักสืบหนุ่มเลยสักนิด เขากลับหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโดยไม่ได้รับอนุญาต แถมยังยกขาขึ้นไขว่ห้างด้วยท่าทางสบายอารมณ์ ดวงตาเรียวรีพราวระยับราวกับเสือดาวกำลังมองเหยื่อในกำมือ มุมปากหยักลึกยกยิ้มกวนประสาทที่ทำให้รตินันท์รู้สึกคิ้วกระตุกทันที "ยินดีที่ได้รู้จักครับ คุณนักสืบ... หรือจะให้ผมเรียกว่า 'คุณชายเจ้าระเบียบ' ดีล่ะ?" เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยเย้าแหย่ รตินันท์วางปากกาในมือลงช้าๆ เสียงกระทบกับพื้นโต๊ะดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบ เขาประสานมือไว้บนตักแล้วเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายตรงๆ สายตาคู่นั้นคมปลาบราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง "คุณคือ จอมทัพ พยานปากเอกในคดีฟอกเงินระดับประเทศที่กำลังหลบหนีการตามล่า... แต่จากสภาพที่คุณยืนอยู่ตรงนี้ ดูเหมือนคุณจะกังวลเรื่องเตาอบขนมมากกว่าความปลอดภัยของตัวเองสินะครับ" รตินันท์พ่นคำพูดเชือดเฉือนออกไปทีละคำอย่างแม่นยำ จอมทัพไหวไหล่เบาๆ ไม่สะทกสะท้าน รอยยิ้มพราวเสน่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง "โลกมันเครียดเกินไปครับคุณนักสืบ ถ้าผมไม่ทำเค้กช็อกโกแลตฟัดจ์เยียวยาจิตใจ ป่านนี้ผมคงประสาทกินตายไปก่อนจะได้มานั่งหายใจรดต้นคอคุณอยู่แบบนี้หรอก" "ผมไม่ได้จ้างมาฟังคุณพูดจาไร้สาระหน้าที่นี่ครับ คุณจอมทัพ" รตินันท์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา "หน้าที่ของผมคือการคุ้มครองคุณให้รอดพ้นจากมือปืนที่ตามล่าคุณ ไม่ใช่มาเป็นพี่เลี้ยงเด็กโข่งที่ทำตัวเป็นเป้านิ่ง" จอมทัพหัวנסเบาๆ ในลำคอ ท่าทีสบายๆ นั้นหายไปชั่วพริบตาเมื่อเขาโน้มตัวไปข้างหน้า ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนน่าใจหาย ดวงตาคมกริบทั้งสองคู่ประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร เคมีบางอย่างที่ร้อนแรงและอันตรายเริ่มก่อตัวขึ้นในอากาศรอบตัวพวกเขาทั้งสอง "เด็กโข่งเหรอครับ?" จอมทัพกระซิบเสียงต่ำพร่า ริมฝีปากขยับเข้าใกล้ใบหูของอีกฝ่ายจนรตินันท์เผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "ระวังคำพูดหน่อยนะครับคุณนักสืบ... คนที่ปากเก่งมากๆ มักจะตกหลุมพรางของพยานปากเอกคนนี้ได้ง่ายที่สุดนะ" รตินันท์นิ่งงังไปชั่ววินาที หัวใจเจ้ากรรมกระตุกวูบอย่างไม่ควรจะเป็น ความโกรธผสมผสานกับความประหม่าพุ่งพล่านขึ้นมาตีรวนในอก เขาเกลียดการสูญเสียการควบคุม และเกลียดรอยยิ้มท้าทายบนใบหน้าหล่อเหลานั้นที่สุด มือเรียวของนักสืบหนุ่มยื่นออกไปหมายจะดันอกอีกฝ่ายให้ถอยห่าง แต่จอมทัพกลับเร็วกว่า เขาคว้าข้อมือของรตินันท์ไว้ด้วยมือข้างเดียวอย่างแม่นยำ แรงบีบกระชับพอเหมาะไม่เจ็บแต่ขยับหนีไม่ได้ ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนรับรู้ถึงอุณหภูมิที่สูงขึ้นอย่างผิดปกติ "ปล่อยครับ!" รตินันท์กดเสียงต่ำ ดวงตาแข็งกร้าวขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในใจ "ถ้าผมไม่ปล่อย... คุณจะทำไมล่ะครับ?" จอมทัพกระิบยิ้มๆ สายตาเจ้าเล่ห์ทอดมองริมฝีปากบางที่เม้มเข้าหากันแน่นอย่างจงใจยั่วเย้า ก่อนที่รตินันท์จะได้ทันตอกกลับด้วยวาจาเชือดเฉือนใดๆ เสียงสัญญาณเตือนภัยอัคคีภัยสีแดงฉานบนเพดานก็กะพริบวาบพร้อมกับเสียงหวีดร้องดังลั่นสนั่นตึก และในวินาทีถัดมา ประกระจกหนาของสำนักงานก็แตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ ด้วยแรงกระแทกจากกระสุนปืนไรเฟิลซุ่มยิงที่เจาะทะลุกระจกเข้ามาฝังลงบนผนังด้านหลังโต๊ะทำงานอย่างเฉียดฉิว! จอมทัพไม่รอช้า เขากระชากข้อมือรตินันท์ให้พุ่งหลบลงไปใต้โต๊ะทำงานด้วยกันทันที แรงกระแทกทำให้ร่างทั้งสองล้มทับกันแนบชิด ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่บนผิวแก้ม ท่ามกลางเสียงโกลาหลและความตายที่คืบคลานเข้ามาประชิดตัว จอมทัพกลับกระซิบข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงราบเรียบราวกับกระซิบเรื่องดินฟ้าอากาศ "ดูเหมือนว่า... แขกที่ไม่ได้รับเชิญจะมาเร็วกว่าที่เราคิดนะครับ คุณนักสืบ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกด้วยกันนะครับ