วันแรกก็เจอศึกหนัก

“ถ้าคุณคิดว่าการยกยอเจ้านายด้วยรอยยิ้มหวานเลี่ยนจะช่วยให้ผ่านโปรในสามเดือนนี้ได้... ผมแนะนำให้เดินกลับไปหยิบใบลาออกที่โต๊ะประชาสัมพันธ์ตั้งแต่ตอนนี้เลยดีกว่าครับ คุณกันต์ธร” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความเย็นชาจนติดลบดังขึ้นทันทีที่ประตูห้องทำงานกระจกฝ้าสีชาปิดสนิท ปราศจากการต้อนรับ ปราศจากแม้แต่มารยาทพื้นฐานของการทักทายระหว่างเพื่อนมนุษย์ มีเพียงสายตาดุจใบมีดโกนอาบน้ำผึ้งที่กวาดมองผู้สมัครงานหน้าใหม่ตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับกำลังประเมินราคาเศษขยะชิ้นหนึ่งบนทางเท้า กันต์ธรสูดลมหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด ระงับอาการกระตุกที่มุมปากขวาซึ่งเป็นสัญญาณเตือนภัยว่าความอดทนของเขากำลังจะหมดลงในวินาทีที่ก้าวเท้าเข้าสู่ตึกระฟ้าแห่งนี้ บัณฑิตป้ายแดงเกียรตินิยมอันดับหนึ่งไม่ได้เดินทางมาไกลเพื่อให้นายจอมเผด็จการคนนี้มาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีเล่นบนพรมเปอร์เซียราคาแพงหรอกนะคะ ร่างโปร่งในชุดสูทเข้ารูปสีชาร์โคลขยับตัวเล็กน้อย ริมฝีปากบางเฉียบยกยิ้มขึ้นครึ่งหนึ่งอย่างไม่เกรงกลัว ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายพุ่งตรงไปยังร่างสูงใหญ่ที่นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ยักษ์ “ขอบคุณสำหรับคำแนะนำอันทรงคุณค่าในนาทีแรกที่เจอหน้ากันนะคะ ท่านประธานคิมหันต์... แต่พอดีว่ากันต์เป็นคนประเภทที่ไม่ค่อยชอบทำตามคำสั่งใครเสียด้วยสิคะ โดยเฉพาะคำสั่งที่มาจากคนที่มีมารยาททางสังคมต่ำกว่าเกณฑ์มาตรฐาน” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานกว้างขวางชั่วขณะ จนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานเบาๆ คิมหันต์ชะงักไปเล็กน้อย ดวงคมกริบหรี่แคบลงอย่างอันตราย รอยยิ้มหยันบนริมฝีปากหนาจางหายไป ถูกแทนที่ด้วยความตกตะลึงระคนไม่พอใจที่ถูกเด็กจบใหม่ต่อปากต่อคำอย่างไม่เกรงกลัว ตลอดสามปีที่ผ่านมา ไม่มีเลขานุการหรือผู้ช่วยคนไหนกล้าเงยหน้าสบตาเขาตรงๆ นานเกินห้าวินาทีด้วยซ้ำ นับประสาอะไรกับการมาลอยหน้าลอยตาวิพากษ์วิจารณ์มารยาทของซีอีโอหนุ่มไฟแรงผู้กุมบังเหียนอาณาจักรธุรกิจอสังหาริมทรัพย์มูลค่าหลายหมื่นล้าน “คุณกล้ามากนะ...” คิมหันต์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวร่างโปร่งที่ยืนนิ่งไม่ไหวติ่ง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าแตะจมูกจนกันต์ธรต้องแอบกลั้นหายใจ “รู้ไหมว่าตำแหน่งเลขาฯ หน้าห้องประธาน มีคนต่อคิวรอสัมภาษณ์เป็นร้อย และคุณ... เป็นคนแรกที่ผมอยากจะไล่ออกตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มเซ็นสัญญา” “ถ้าการเซ็นสัญญาหมายถึงการต้องก้มหัวให้คนเอาแต่ใจตัวเองอย่างไร้เหตุผล กันต์ก็ยินดีจะเดินออกไปตอนนี้เลยค่ะ ไม่ต้องเสียเวลาไล่ให้เหนื่อยหรอกนะคะ” กันต์ธรเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาไม่มีความหวาดหวั่นแม้แต่น้อย แม้ว่าหัวใจดวงน้อยจะเต้นรัวรากับกลองเพลจนแทบทะลุออกมานอกอกก็ตามที ให้ตายเถอะ! ผู้ชายอะไร หล่อเหลาราวกับเทพบุตรกรีกปั้นแต่ง แต่ปากคอเราะร้ายยิ่งกว่าแม่ค้าตลาดสดรวมร่างกับอินทรีเหล็ก! “ปากดีนักนะ...” คิมหันต์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน สัมผัสได้ถึงไออุ่นร้อนที่รินรดอยู่บนพวงแก้มใส “แต่อย่าลืมสิครับว่าสัญญาจ้างสามเดือนแรก คุณเป็นฝ่ายเซ็นยอมรับเงื่อนไขทุกอย่างเอง... รวมถึงข้อที่ว่า ‘ห้ามลาออกก่อนกำหนด มิฉะนั้นจะต้องชดใช้ค่าเสียหายสิบล้านบาท’” กันต์ธรเบิกตากว้างทันที สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วถึงข้อความตัวอักษรจิ๋วที่เขาเซ็นชื่อลงไปโดยไม่ได้อ่านให้ละเอียดในหน้าสุดท้ายของเอกสารสมัครงาน! ไอ้คนเจ้าเล่ห์! นี่มันกับดักชัดๆ! “คุณมัน... จอมเผด็จการหน้าเลือด!” นายเอกหนุ่มเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความคับแค้นใจ มือเรียวำกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ “ขอบคุณสำหรับคำชมครับ” คิมหันต์หัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ดวงตาคู่คมพินิจพิจารณาใบหน้าหวานที่กำลังแดงก่ำด้วยความโกรธขิงโกรธข่าอย่างนึกสนุก “จำไว้ว่าคุณมีเวลาพิสูจน์ตัวเองเจ็ดวัน ถ้างานบนโต๊ะของผมไม่เนี๊ยบพอ หรือถ้าคุณยังทำหน้าบึ้งใส่ผมแบบนี้อีกแม้แต่ครั้งเดียว... ผมจะใช้งานคุณจนไม่ได้นอนตลอดสามเดือนเต็มแน่นอน” พูดจบ ร่างสูงก็หมุนตัวเดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้ทำงานราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ปัดมือไล่ราวกับกันต์ธรเป็นเพียงฝุ่นผง “ออกไปได้แล้ว ไปรายงานตัวกับฝ่ายบุคคลแล้วเริ่มงานซะ” กันต์ธรสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ที่พุ่งพล่านจนถึงขีดสุด เขาอยากจะคว้าแจกันดอกไม้บนโต๊ะฟาดหัวไอ้คนเผด็จการนี่สักทีสองทีให้หายแค้นนัก แต่ติดที่ภาระหนี้สินของครอบครัวและตัวเลขสิบล้านบาทที่ค้ำคออยู่ ทำให้ต้องกลืนก้อนสะอื้นลงคอไปอย่างจำยอม “รับทราบค่ะ ท่านประธานผู้แสน... น่ารัก” กันต์ธรกระแทកเสียงเน้นคำสุดท้ายก่อนจะหมุนตัวเดินกระทืบเท้าออกจากห้องไปด้วยความโมโหสุดขีด โดยไม่ทันได้สังเกตเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากของคิมหันต์ ซึ่งมองตามแผ่นหลังบางนั้นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจอย่างประหลาด ‘น่าสนใจ... เด็กนี่พยศไม่เบาเลยนี่นา’ เวลาผ่านไปจนล่วงเข้าสู่ช่วงบ่ายแก่ๆ งานกองโตบนโต๊ะทำงานหน้าห้องประธานทำเอาสมองของบัณฑิตจบใหม่แทบระเบิด กันต์ธรยุ่งอยู่กับการจัดเรียงเอกสารบัญชีและการนัดหมายประชุมจนไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองนาฬิกา จนกระทั่งเสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง ก๊อก ก๊อก ก๊อก “เข้ามาค่ะ ประธานไม่ได้อยู่ในห้อง...” กันต์ธรเอ่ยปากโดยไม่เงยหน้าจากกองเอกสาร คิดว่าเป็นพนักงานฝ่ายจัดซื้อที่เอาเอกสารมาส่ง แต่ทว่า... ไร้ซึ่งเสียงตอบรับ มีเพียงเงาร่างสูงโปร่งของใครบางคนก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงาน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายอีกคนที่ไม่ใช่คิมหันต์ลอยเข้าแตะจมูก พร้อมกับน้ำเสียงทุ้มหวานที่เจือความเจ้าชู้กรุ้มกริ่ม “สวัสดีครับคนสวย... เอ๊ย ไม่ใช่ น้องกันต์ธรใช่ไหมครับ ผมกรณ์นะ เป็นเพื่อนบ้านทางธุรกิจกับคุณคิมเขา พอดีแวะมาทำธุระแถวนี้ เลยอยากมาทำความรู้จักกับเลขานุการคนใหม่คนสวย เอ้ย คนเก่งสักหน่อย” กันต์ธรเงยหน้าขึ้นมองตามเสียง ก็พบกับชายหนุ่มหน้าตาดีในชุดสูทเนี๊ยบ รอยยิ้มพราวเสน่ห์ที่ถูกส่งมาให้ช่างดูจอมปลอมและน่าขนลุกจนบอกไม่ถูก ดวงตาคู่คมกริบของกรณ์กวาดมองสำรวจเรือนร่างของเขาด้วยสายตาแทะโลมอย่างไม่ปิดบัง บรรยากาศรอบตัวพลنينเย็นยะเยือกขึ้นทันทีโดยไม่มีสาเหตุ กันต์ธรกำลังจะอ้าปากปฏิเสธคำทักทายชวนคลื่นไส้นั้น แต่ทว่า... แกร็ก! ประธานห้องทำงานใหญ่ถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้ความปรานี คิมหันต์ก้าวออกมาด้วยใบหน้าบึ้งตึง ดวงตาดุจพญามารจ้องเขม็งไปยังชายหนุ่มผู้มาใหม่ ก่อนที่ร่างสูงจะก้าวเข้าไปดึงแขนเรียวของกันต์ธรให้ลุกขึ้นยืนแล้วดึงเข้ามาหลบอยู่ด้านหลังแผงอกกว้างของตัวเองอย่างหวงแหน “พนักงานของฉัน... ฉันดูแลเองได้ครับ คุณกรณ์ ไม่ต้องเสือกมาต้อนรับให้เสียเวลา!” คิมหันต์เอ่ยเสียงกร้าว สายตาดุดันจ้องมองคู่แข่งทางธุรกิจอย่างเอาเรื่อง ขณะที่กันต์ธรซึ่งถูกดึงมากอดไว้แนบชิดแผ่นอกแกร่ง เบิกตากว้างด้วยความตกใจกับสัมผัสแนบแน่นและคำพูดที่หลุดออกมาจากปากของเจ้านายจอมซึน ...เดี๋ยวนะคะ! เมื่อกี้เขาบอกว่าอะไรนะ? หวงเหรอ? -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเปิดประตูห้องทำงานประธานตึกนี้ร่วมกันนะคะ แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนหน้าค่ะ! - ตุ๊กตาโบราณ