แมตช์แรกก็ซัดกันนัว

เสียงเคาะโต๊ะกระจกดังขึ้นเป็นจังหวะสามครั้งติดต่อกัน—ชัดเจน ทุ้มต่ำ และน่ารำคาญเสียจนกันต์เกือบจะปัดสมาร์ตโฟนในมือทิ้งลงพื้น ถ้าไม่ติดว่าหน้าจอเวลานี้กำลังโชว์คะแนนความประพฤติทีมเฉพาะกิจที่ติดลบดิ่งลงเหวตั้งแต่ยังไม่ทันเริ่มเกม "ถ้ายังเอาแต่นั่งแคะขี้เล็บแล้วทำหน้าเหมือนคนท้องผูก ทีมเราคงได้ตกรอบแรกในฐานะตัวตลกประจำซีซั่นนี้นะคะ... คุณกันต์" น้ำเสียงเรียบนิ่งที่ติดจะเย็นชาเล็กน้อยดังขึ้นจากฝั่งตรงข้าม กันต์ตวัดสายตาขึ้นมองด้วยความหงุดหงิดระคนหมั่นไส้ เจ้าของเสียงนั้นคือธาม สตรีมเมอร์หนุ่มชื่อดังผู้ได้ฉายา ‘เจ้าชายน้ำแข็ง’ จากผู้ชมทั่วประเทศ เส้นผมสีดำสนิทรับกับใบคมคายไร้รอยยิ้ม ดวงตาสีเข้มคู่ยาวรีมองตรงมานิ่งๆ แบบที่ไม่ว่าใครเห็นก็ชวนให้รู้สึกเหมือนกำลังถูกพิพากษาโดยศาลเตี้ย ธามในชุดเสื้อฮู้ดสีดำสนิทกำลังนั่งไขว่ห้างอย่างไร้ความกังวล นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะซ้ำๆ เป็นจังหวะเดิม ปล่อยให้บรรยากาศรอบตัวกดดันจนแทบหายใจไม่ออก "ใครทำหน้าเหมือนคนท้องผูกไม่ทราบครับ... เอ๊ย! ไม่ทราบคะ!" กันต์เผลอหลุดปากเสียงดัง เกือบจะเผลอใช้สรรพนามคุ้นชินตามสันดานดิบ แต่ก็ต้องรีบดึงสติกลับมาตวัดเสียงให้สูงขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนความเพลี่ยงพล้ำ "พูดจาให้มันดีๆ หน่อยนะคะคุณธาม ฉันนั่งคิดกลยุทธ์ขั้นเทพอยู่ต่างหาก ตาไม่ถึงเองแล้วยังมาโบ้ยคนอื่นอีกเหรอคะ?" "กลยุทธ์ขั้นเทพ?" ธามเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างเย้ยหยัน มุมปากหยักลึกขยับยิ้มบางเบาชนิดที่แทบมองไม่เห็น "กลยุทธ์ที่คุณว่า คือการเดินไปให้ฝ่ายตรงข้ามรุมยิงตายคาป้อมตั้งแต่วินาทีแรกที่เปิดแมตช์งั้นเหรอคะ? น่าสนใจดีนะคะ... สมกับเป็นโปรเพลเยอร์เงินล้านดี" ให้ตายสิ! รอยยิ้มเย็นชาแบบนั้น สายตาคมกริบที่มองทะลุปรุโปร่งแบบนั้น... มันคือกวนประสาทระดับสิบ! กันต์เม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ความร้อนพุ่งพล่านขึ้นมาถึงใบหูไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความหัวเสียล้วนๆ เขาเกลียดรอยยิ้มแบบนี้ของธามที่สุด เกลียดท่าทีสุขุมราวกับถือไพ่เหนือกว่าตลอดเวลา และที่สำคัญที่สุด... เกลียดหัวใจเจ้ากรรมที่ดันเต้นผิดจังหวะทุกครั้งเวลาที่อีกฝ่ายโน้มตัวเข้ามาใกล้เกินความจำเป็น พวกเขาทั้งคู่ถูกบังคับให้มารวมทีมเฉพาะกิจในอีเวนต์พิเศษของเกมออนไลน์ชื่อดัง โดยมีเดิมพันเป็นเงินรางวัลมหาศาลและศักดิ์ศรีที่ค้ำคออยู่ แต่ปัญหามันไม่ได้อยู่ที่ตัวเกม ปัญหามันอยู่ที่ว่า ‘อดีต’ ระหว่างเขากับธามมันคาราคาซังจนต่อไม่ติด แถมไอ้บ้านี่ยังทำตัวเหมือนจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเคยพูดจาทุเรศแค่ไหนใส่กันเมื่อสองปีก่อน! "ถ้ารู้สึกว่าฉันมันเกะกะนัก ทำไมไม่ลองโซלโล่คนเดียวไปเลยล่ะคะ? เชิญค่ะ เชิญเป็นฮีโร่ผู้กอบกู้โลกตามสบายเลย ฉันมันก็แค่โปรเพลเยอร์กากๆ ที่คุณดูถูกนี่คะ!" กันต์กระแทกเสียงประชดประชัน พร้อมกับกอดอกเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ด้วยความท้าทาย ธามไม่โต้ตอบในทันที สตรีมเมอร์หนุ่มนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ นัยน์ตาสีเข้มจดจ้องใบหน้าบึ้งตึงของกันต์ด้วยความหมายบางอย่างที่อ่านไม่ออก มันเป็นสายตาที่ลึกซึ้งและร้อนแรงเกินกว่าจะมอบให้แค่วิญญาณเพื่อนร่วมทีมทั่วไป... สายตาที่มักจะทำให้กันต์เผลอเสียอาการทุกที ก่อนที่บรรยากาศระหว่างทั้งคู่จะระอุเกินควบคุม ประตูห้องซ้อมกระจกใสก็ถูกผลักเปิดออกกะทันหัน พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของโปรดิวเซอร์รายการที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "แย่แล้วครับคุณธาม คุณกันต์! ทีมคู่แข่งฝั่งตรงข้ามเขา... ขอประกาศท้าดวลตัวต่อตัวแบบเปิดสตรีมสดตอนนี้เลยครับ!" กันต์ชะงัก หันขวับไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ตอนนี้ยอดผู้ชมพุ่งทะลุหลักแสนไปเรียบร้อยแล้ว ในขณะที่ธามยังคงนั่งนิ่งสงบผิดมนุษย์ ร่างสูงค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายยาวก้าวเข้ามาหยุดยืนซ้อนอยู่ด้านหลังเก้าอี้ที่กันต์นั่งอยู่ ปลายจมูกโด่งรั้นเฉียดผ่านเส้นผมของกันต์ไปนิดเดียวจนสัมผัสได้ถึงไออุ่น กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ เจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าแตะจมูก ธามโน้มตัวลงมา ริมฝีปากหยักแนบชิดลงข้างใบหูของกันต์ กระซิบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าที่จงใจยั่วเย้าจนคนฟังขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "หุบปากแล้วนั่งดูฉันเก็บกวาดให้เรียบร้อยนะคะ... ที่รัก" แบล็กเวลเวตขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเปิดประตูสู่ความแซ่บในบทแรกนี้นะคะ