ห้องซ้อมเดือดระอุ

แรงกระแทกจากบานประตูที่ถูกผลักเปิดอย่างไร้มารยาท ยังไม่ทันทำให้บรรยากาศรอบตัวอุณหภูมิลดลงเท่ากับสายตาคมกริบของคนที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเรา รอยยิ้มเหยียดหยามที่มุมปากของ ‘ค ‘ปะทะความเงียบงันในห้องซ้อมเดี่ยวทันทีที่บานไม้สักปิดสนิทลง “เล่นเกมส์ขายหน้าพรรค์นี้ ตั้งใจจะเอาต์จากทัวร์นาเมนต์รอบนี้ตั้งแต่ยังไม่ทันเริ่มเลยหรือไงครับ… โปรกันต์” น้ำเสียงกวนประสาทที่ลากเสียงยาวในช่วงท้ายลอดมาจากไรหนวดจางๆ บนใบหน้าคมคายของอีกฝ่าย เจ้าตัวกอดอกพิงสะโพกเข้ากับขอบโต๊ะทำงานของฉันอย่างถือวิสาสะ บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงผสมผสานกับความตึงเครียดที่พุ่งปรี๊ดขึ้นสมองจนฉันต้องสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ดิบเถื่อนที่อยากจะพุ่งไปกระชากคอเสื้อหมอนี่สักทีสองที ฉันแค่นเสียง ‘หึ’ ในลำคอ ช้อนตามองผู้มาใหม่ด้วยแววตานิ่งสนิทที่ซ่อนความเข่นเขี้ยวไว้ภายใต้รอยยิ้มหวานหยด “ถ้าว่างมากจนไม่มีอะไรทำ จะเดินไปคาเฟ่ชั้นล่างแล้วซื้อกาแฟมาไหว้ฉันสักแก้วก็ไม่ว่าหรอกนะคะ ‘คุณคีย์’ หรือสมองที่มีอยู่มันว่างเปล่าจนคิดได้แค่วิธีเดินมาเห่าหอนโชว์โง่ในพื้นที่คนอื่นกันแน่ล่ะคะ” คำตอบโต้ที่คมกริบราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้งทำให้รอยยิ้มเยาะบนใบหน้าของคีย์กระตุกวูบ ทว่าดวงตาสองชั้นหลบในกลับยิ่งพินิจพิเคราะห์มองฉันด้วยความรู้สึกสนุกสนานราวกับกำลังดูสัตว์ทดลองดิ้นรนในกรงขัง แต่ยังไม่ทันที่บรรยากาศจะระอุไปมากกว่านั้น ร่างสูงโปร่งของใครอีกคนที่ยืนนิ่งเป็นเสาหินมานานก็ขยับตัว ธามก้าวเท้าเข้ามาแทรกกลางระหว่างเราสองคนด้วยท่าทีสบายๆ ทว่าแผ่รังสีความกดดันออกมารอบตัวจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาสีเข้มคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาไร้กรอบคู่นั้นกวาดมองคีย์ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเย็นชาไร้ความรู้สึก “ถ้าเข้ามาเพื่อพ่นขยะใส่คนอื่น ฉันแนะนำให้เดินกลับออกไปทางเดิมก่อนที่การ์ดสนามจะมาลากตัวคุณออกไป… คีย์” เสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยออกมาเรียบเรื่อยไร้ระลอกคลื่น ทว่าเฉียบคมและทรงพลังพอกดให้คนที่ถือดีเมื่อครู่ต้องหุบยิ้มฉับ คีย์หรี่ตามองธามสลับกับฉันด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างนึกสนุก “โอ๊ะ… เจ้าชายน้ำแข็งออกโรงปกป้องเองเลยเหรอเนี่ย? น่าประทับใจชะมัด หรือว่าลืมไปแล้วว่าสตรีมเมอร์หน้าตายอย่างนายกับโปรเพลเยอร์ตกอับคนนี้ กำลังจะทำให้ทีมพังพินาศเพราะอีโก้เฮงซวยของพวกนายเอง” คีย์ทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้แค่นั้น ก่อนจะสะบัดหน้าเดินออกไปจากห้องซ้อมพร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่ทิ้งทวนไว้ให้บาดหู บานประตูไม้ปิดสนิทลงอีกครั้ง ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่กดทับหัวใจจนแทบหายใจไม่ออก ฉันเม้มริมฝีปากแน่น เบนสายตาหนีจากแผ่นหลังของคนที่เพิ่งเดินออกไปเพื่อซ่อนความหงุดหงิดที่พุ่งพล่านอยู่ในอก แต่ความเงียบที่โรยตัวลงมามันกลับน่าอึดอัดยิ่งกว่าเดิมเมื่อรู้ว่ายังมีสายตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องมาที่ฉันไม่วางตา “เลิกมองฉันด้วยสายตาแบบนั้นสักทีเถอะค่ะ” ฉันโพล่งขึ้นทำลายความเงียบ สะบัดหน้ากลับไปเผชิญหน้ากับร่างสูงที่ยังคงยืนนิ่งสนิทอยู่ที่เดิม “นายจะบอกว่าฉันอีโก้สูงตามที่หมอนั่นพูดใช่ไหมล่ะ?” ธามไม่ตอบทันที เขาถอดแว่นสายตาออกช้าๆ ใช้ปลายนิ้วเรียวยาวนวดคลึงหว่างคิ้วตัวเองเบาๆ ท่าทางเหนื่อยอ่อนนั้นทำให้หัวใจที่กำลังพองขนเตรียมหาเรื่องของฉันสะดุดกึกไปวูบหนึ่งอย่างไม่รู้ตัว ก่อนที่ร่างสูงจะก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวฉันทีละก้าว… ทีละก้าว จนแผ่นหลังของฉันชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบอย่างไร้ทางหนี พื้นที่หายใจรอบตัวแคบลงถนัดตาเมื่อร่างกายของธามโน้มลงมาทาบทับ กลิ่นอายความเยือกเย็นที่เป็นเอกลักษณ์ผสมผสานกับความดุดันที่ถูกกักเก็บไว้ภายใต้ความนิ่งเงียบกำลังโอบล้อมฉันไว้ในวงแขน “นาย… จะทำอะไร ถอยไปเลยนะธาม” ฉันพยายามดันอกแกร่งเอาไว้ แต่มือของเขากลับรวบข้อมือทั้งสองข้างของฉันขึ้นไปตรึงไว้เหนือหัวด้วยมือข้างเดียวอย่างง่ายดาย แรงมหาศาลที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีนิ่งเฉยทำเอาฉันหายใจสะดุด ดวงตาสคมเข้มคู่นั้นโน้มเข้ามาใกล้จนปลายจมูกของเราแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดอยู่ข้างแก้มทำให้หัวใจเจ้ากรรมเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ ยิ่งเวลาที่เขาจ้องมองลึกลงมาในดวงตาของฉันด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก มันยิ่งทำให้สติที่ตั้งกำแพงไว้พังทลายลงทีละน้อย “นายคิดว่าฉันโกรธเรื่องแท็กติกเกม หรือโกรธที่หมอนั่นมายืนใกล้กันต์กันแน่ล่ะ… หื้ม?” เสียงกระซิบแหบพร่าข้างใบหูมาพร้อมกับปลายนิ้วอุ่นจัดที่ไล้ผ่านกรอบหน้าของฉันแผ่วเบา สัมผัสนั้นวาบหวามและรุนแรงในความรู้สึกจนฉันต้องเผลอกลั้นหายใจ สมองขาวโพลนไปหมด ไม่เหลือเค้าลางความปากเก่งที่เพิ่งใช้เถียงกับคีย์เมื่อครู่เลยสักนิด “ฉัน… นายมันบ้าไปแล้วหรือไง ธาม ปล่อยนะ!” ฉันพยายามเค้นเสียงดุออกไปเพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหวที่พุ่งพล่านจนควบคุมไม่ได้ แต่ริมฝีปากที่ขยับพูดกลับอยู่ใกล้กับริมฝีปากของเขาเสียจนแทบจะแนบชิดกัน ธามหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่สั่นพร่าและดึงดูดใจอย่างร้ายกาจ ดวงตาคมกริบคู่นั้นทอดมองริมฝีปากของฉันด้วยประกายตาวาวโรจน์ที่เปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ความนิ่งเงียบเมื่อครู่วันนี้ถูกแทนที่ด้วยความดุดันและเย้ายวนที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้มอดไหม้ “ปากเก่งแบบนี้… ต้องโดนทำโทษให้เข็ดซะบ้าง” เขากระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปาก ก่อนจะก้มลงมาปิดกั้นคำพูดทุกอย่างของฉันด้วยสัมผัสร้อนแรงที่รุกไล่เข้ามาอย่างไร้ความปรานี และในจังหวะที่หัวใจกำลังจะเต้นหลุดออกจากอก ประตูห้องซ้อมด้านหลังก็ถูกกระชากเปิดออกอีกครั้งพร้อมกับเสียงตะโกนตื่นตระหนกของโปรดิวเซอร์ประจำทีม “ธาม! กันต์! แย่แล้ว! ในสตรีมของคีย์ตอนนี้กำลังปล่อยคลิป…!” ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความเร่าร้อนนี้เสมอนะคะ