เซิร์ฟเวอร์ที่ถูกลืม

หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าสะท้อนแสงสีฟ้าอมเขียววับวามลงบนแว่นตาไร้กรอบของเรย์ ตัวเลขโค้ดฐานสิบหกไหลผ่านเรตินาด้วยความเร็วสูงจนคนทั่วไปคงรู้สึกเวียนหัว แต่สำหรับโปรแกรมเมอร์หนุ่มผู้กุมความลับของบริษัทพัฒนาเกมยักษ์ใหญ่อย่างเขาแล้ว นี่คือภาษาแม่ที่คุ้นเคยยิ่งกว่าเสียงลมหายใจของตัวเอง "ปฏิเสธไม่ได้เลยสินะครับ ว่าบางครั้งความทรงจำก็เป็นเพียงแค่โค้ดขยะที่ระบบจงใจฝังเอาไว้เพื่อถ่วงน้ำหนักเซิร์ฟเวอร์" เรย์พึมพำกับความว่างเปล่า ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะลงบนคีย์บอร์ดเสมือนจริงเบาๆ สามครั้ง ก่อนที่แคปซูลดำสนิทของ N-World รุ่นทดลองจะเปิดออก ปล่อยไอความเย็นติดลบพวยพุ่งออกมาสัมผัสกับผิวแก้ว เป้าหมายของเขาในค่ำคืนนี้ไม่ใช่การลงดันเจี้ยนเพื่อล่าไอเทมระดับตำนาน หรือการเข้าร่วมสงครามกิลด์ที่กำลังเดือดพล่านบนหน้าจอข่าวสารทั่วโลก แต่เป็น "เขตแดนดิบ" (Raw Sector) โซน 00 ที่ถูกลบเลือนหายไปจากสารบบของทางการเมื่อห้าปีก่อน พื้นที่รกร้างซึ่งถูกทิ้งให้เน่าเปื่อยพร้อมกับความลับบางอย่างที่บริษัทแม่พยายามกลบฝัง เสียงซิปของอุปกรณ์เชื่อมต่อประสาทสัมผัสปิดสนิท ความมืดมิดเข้าโอบล้อมชั่วขณะ ก่อนที่สติของเขาจะถูกดึงดูดเข้าสู่ห้วงมิติเสมือนจริง *ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...* เสียงสัญญาณเตือนความเสถียรของระบบดังขึ้นเป็นจังหวะกระชั้นชิด เรย์ลืมตาขึ้นท่ามกลางความมืดทึบของมหานครร้างที่ครั้งหนึ่งเคยรุ่งเรือง ตึกระฟ้าทรงล้ำอนาคตบิดเบี้ยวผิดรูป ราวกับโครงกระดูกของสัตว์ประหลาดดึกดำบรรพ์ที่ถูกทิ้งให้ผุกร่อน พื้นถนนลาดยางมะตอยเต็มไปด้วยรอยแยกสีแดงฉานที่ยังคงมีละอองข้อมูล (Data Dust) ลอยฟุ้งกระจายราวกับเถ้าถ่าน นี่คือ "อาร์คานา" เซิร์ฟเวอร์ต้นแบบรุ่นแรกที่ถูกตัดขาดจากเครือข่ายหลัก ไม่มี NPC ไม่มีระบบสนับสนุน และที่สำคัญที่สุด... มันไม่มีปุ่มล็อกเอาต์ "ยินดีต้อนรับสู่เขตกักกันครับ ผู้มาเยือนยามวิกาล" เสียงทุ้มต่ำแต่เจือไปด้วยความกวนประสาทดังขึ้นจากเงามืดของซากรถยนต์ลอยฟ้าที่พลิกคว่ำอยู่ไม่ไกล เรย์ไม่แม้แต่จะสะดุ้ง เขาสอดมือทั้งสองข้างเข้ากระเป๋าเสื้อโค้ดสีดำสนิท ดวงตาคมกริบกวาดมองไปยังทิศทางของต้นเสียงอย่างใจเย็น ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมนักรบเก่าคร่ำคร่าก้าวออกมาจากความมืด เรือนผมสีเงินยุ่งเหยิงปรกลงมาเคลียคล้ายคนไม่ได้นอนมาหลายปี ดวงตาสีอำพันคู่นั้นกวาดมองสำรวจเรย์ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความรู้สึกประเมินและระแวดระวังในคราเดียวกัน "นายไม่ใช่พวกที่หลงเข้ามาทางรอยแยกของแพตช์ล่าสุดแน่ๆ" ชายแปลกหน้าเอ่ยขึ้น พร้อมกับโยนมีดสั้นเรืองแสงสีฟ้าอ่อนในมือเล่นไปมา "เสื้อโค้ดรุ่นสั่งตัดพิเศษของบริษัทแม่... พนักงานระดับสูงสินะครับ ที่กล้าเหยียบเข้ามาในสถานที่ผุพังแบบนี้คนเดียว" "คุณคีย์ ใช่ไหมครับ" เรย์เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไม่แสดงความหวาดกลัวแม้แต่น้อย "อดีตหัวหน้าทีมพัฒนาโปรเจกต์อัลกอริทึมแห่งความทรงจำ... คนที่ควรจะหายสาบสูญไปพร้อมกับอุบัติเหตุเมื่อห้าปีก่อน" มุมปากของคีย์กระตุกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ปรากฏไม่ได้บ่งบอกถึงความยินดีแม้แต่น้อย มันคือรอยยิ้มของคนที่มองเห็นความตายวนเวียนอยู่รอบตัวจนชินชา เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวเรย์อย่างรวดเร็ว ชนิดที่คนธรรมดาไม่มีทางมองทัน แต่เรย์กลับยืนนิ่งราวกับปักหลักอยู่กับพื้น มีดสั้นเล่มเดิมหยุดนิ่งอยู่ห่างจากลำคอของเรย์เพียงแค่มิลลิเมตรเดียว ไอเย็นจากคมมีดเฉือนผ่านเส้นผมด้านหน้าจนปลิวไหว "ความกล้าหาญ... หรือความโง่เขลากกันแน่นะครับ ที่ทำให้เด็กจบใหม่แบบนายกล้าเดินเข้ามาในปากเสือตัวนี้" คีย์กระซิบเสียงต่ำ ดวงตาสีอำพันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเรย์ราวกับจะค้นหาความจริงบางอย่างที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังแว่นตาคู่นั้น "ผมไม่ได้มาเพื่อเป็นศัตรูครับ" เรย์ตอบกลับโดยไม่กะพริบตา "และผมก็ไม่ได้มาในฐานะพนักงานของบริษัท... แต่ผมมาเพื่อหา 'ข้อมูลดิบ' ชิ้นสุดท้าย ที่จะพิสูจน์ว่าอุบัติเหตุเมื่อห้าปีก่อน ไม่ใช่ความผิดพลาดของระบบ แต่เป็นการฆาตกรรมทางดิจิทัล" บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบงันลงทันที เสียงลมจำลองที่พัดผ่านซากตึกสูงให้ความรู้สึกหนาวเหน็บถึงขั้วหัวใจ คีย์จ้องมองเรย์อยู่นานสองนาน ก่อนจะค่อยๆ ลดมีดสั้นลง เสียงหัวเราะแห้งแล้งหลุดออกมาจากลำคอของอดีตตำนานผู้สูญเสียความทรงจำ "ฆาตกรรมงั้นเหรอครับ..." คีย์ทวนคำ เสียงหัวเราะหายไป ถูกแทนที่ด้วยแววตาที่คมกราบและจริงจังอย่างน่ากลัว "นายคิดจริงๆ หรือว่าแค่มีโค้ดชุดเดียวในมือ จะสามารถงัดข้อกับระบบที่ควบคุมจิตใจของคนครึ่งค่อนโลกได้?" "ผมไม่ได้มาเพื่อล้มระบบครับ" เรย์ขยับแว่นตาเล็กน้อย แสงสะท้อนจากหน้าจอโฮโลแกรมสว่างวาบขึ้นในแว่นตาของเขา "ผมมาเพื่อทวงคืนความทรงจำที่พวกมันขโมยไปจากคุณ... และจากพี่สาวของผมด้วย" ก่อนที่คีย์จะได้ทันเอ่ยคำพูดใดตอบโต้ พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของทั้งคู่ก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง รอยแยกสีแดงฉานบนถนนขยายตัวออกกว้างขึ้น พร้อมกับเสียงคำรามก้องที่สั่นสะเทือนไปถึงจิตวิญญาณ ละอองข้อมูลดิบพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าสีครามเข้ม กลายเป็นกลุ่มก้อนพายุไซโคลนขนาดยักษ์ที่กำลังหมุนวนอยู่เหนือศีรษะของพวกเขา *ติ๊ด! เตือนภัยระดับวิกฤต: ตรวจพบการเข้าถึงโซน 00 โดยบุคคลภายนอก* *ระบบรักษาความปลอดภัยอัตโนมัติ: "เดธ-เซนทิเนล" (Death-Sentinel) รุ่นต้นแบบ ถูกปลุกให้ตื่นขึ้น* *เงื่อนไขภารกิจลับระดับ SSS: "ผู้ทำลายล้างความทรงจำ" เริ่มต้นการนับถอยหลัง* ดวงตาสีแดงฉานนับร้อยคู่สว่างวาบขึ้นพร้อมกันจากความมืดมิดเบื้องล่างของรอยแยกถนน... ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับก้าวแรกอันมืดมนและน่าตื่นเต้นนี้นะครับ