กับดักแห่งดิจิทัล

แสงสีฟ้าเรืองรองจากโค้ดคำสั่งนับพันบรรทัดสะท้อนลงบนนัยน์ตาคู่คมของเรย์ นิ้วเรียวยาวของโปรแกรมเมอร์หนุ่มรัวลงบนแป้นพิมพ์โฮโลแกรมกลางอากาศด้วยความเร็วที่แทบจะมองไม่เห็น เบื้องหน้าของพวกเขาคือผนังห้องนิรภัยใต้ดินของกิลด์รุกราน ซึ่งเวลานี้ถูกย้อมไปด้วยแสงสีแดงฉานจากระบบรักษาความปลอดภัยอัตโนมัติระดับสูงสุด "เรย์... ทางซ้ายกำลังมา!" เสียงทุ้มต่ำแต่เจือด้วยความร้อนรนของคีย์ดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่พุ่งตัวเข้ามาดึงไหล่ของเรย์ให้หลบพ้นจากลำแสงเลเซอร์สีม่วงเข้มที่กวาดผ่านจุดที่พวกเขายืนอยู่เมื่อเสี้ยววินาที ซิ้ว—! ลำแสงนั้นเฉียดกลุ่มผมของเรย์ไปเพียงนิดเดียว มันเผาไหม้อากาศจนเกิดเสียงดังสนั่นและทิ้งรอยไหม้เป็นทางยาวไว้บนผนังโลหะอัลลอยด์ เรย์ไม่แม้แต่จะหันไปมองจุดที่เพิ่งรอดตาย เขาเม้มปากแน่น เหงื่อเม็ดเป้งผุดพรายขึ้นตามไรผม แต่สมาธิยังคงจดจ่ออยู่กับการถอดรหัสโปรโตคอลความปลอดภัยของอาณาจักรเสมือนแห่งนี้ "ใจเย็นไว้คีย์ ระบบป้องกันขั้นตอนนี้ไม่ได้ใช้ฐานข้อมูลแบบสแตติก แต่มันเป็นอัลกอริทึมไดนามิกที่ปรับเปลี่ยนรูปแบบตามการเคลื่อนไหวของเรา ถ้าเราถอยตอนนี้ วงล้อมก็จะบีบเข้ามาแคบลงกว่าเดิม" "แต่ถ้าเรายังยืนอยู่ตรงนี้ อีกสิบวินาทีข้างหน้า โดรนลาดตระเวนรุ่นคอมมานด์จะปิดตายทางออกสุดท้าย" คีย์เอ่ยเสียงเรียบ แม้สถานการณ์จะคับขันเพียงใด แต่สัญชาตญาณนักรบของอดีตตำนานผู้เล่นกลับนิ่งสงบอย่างน่าประหลาด มือหนากำด้ามดาบสั้นในมือแน่น สายตาดุดจ์พญาอินทรีคอยกวาดมองไปรอบห้องโถงทรงกลมที่ตอนนี้มีทางเชื่อมปิดตายทุกด้าน พวกเขากำลังติดอยู่ใน "เขาวงกตตรรกะ" ที่ถูกออกแบบมาเพื่อกักขังผู้บุกรุกโดยเฉพาะ นี่ไม่ใช่แค่การต่อสู้ด้วยพลังโจมตีหรือค่าสถานะบนหน้าจอ แต่เป็นการดึงเอาตรรกะทางคอมพิวเตอร์มาประชันกับไหวพริบของมนุษย์ เรย์รู้ดีว่าหากก้าวพลาดแม้แต่ก้าวเดียว ข้อมูลความทรงจำทั้งหมดที่พวกเขาเพิ่งกู้คืนมาจากฐานข้อมูลกลางจะถูกฟอร์แมตทิ้งทันที ซึ่งนั่นหมายถึงความพ่ายแพ้ที่แท้จริง "คีย์... นายจำตอนที่เราติดอยู่ในเซิร์ฟเวอร์ทดลองเมื่อสามปีก่อนได้ไหม?" จู่ๆ เรย์ก็เอ่ยขึ้นท่ามกลางเสียงเตือนภัยสีแดงที่กะพริบถี่ระรัว คีย์ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคู่คมไหววับด้วยประกายบางอย่างที่แม้แต่เจ้าตัวก็ไม่อาจนิยามได้ ความทรงจำที่ขาดหายไปเป็นช่วงๆ มักจะสร้างความรำคาญใจให้เขาเสมอ แต่ในยามวิกฤตเช่นนี้ เสียงของเรย์กลับทำหน้าที่เหมือนเข็มทิศนำทาง "ความทรงจำนั้น... ฉันจำรายละเอียดไม่ได้ชัดเจนนักหรอกเรย์ นายก็รู้ แต่..." "แต่นายจำวิธีแก้รหัสแบบบล็อกเชนย้อนกลับได้" เรย์ต่อประโยคให้ด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก "และตอนนี้แหละ คือเวลาที่นายต้องใช้มันอีกครั้ง" สิ้นคำพูดของเรย์ เรย์ก็ปัดหน้าจอโฮโลแกรมส่วนหนึ่งไปตรงหน้าคีย์ ข้อมูลโค้ดมหาศาลไหลทะลักราวกับสายน้ำตกสีเขียว คีย์มองมันด้วยความรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด ราวกับว่ามือคู่นี้เคยเขียนชุดคำสั่งทำนองนี้มาแล้วนับร้อยนับพันครั้ง สมองส่วนลึกสั่งการให้ร่างกายเคลื่อนไหวอย่างอัตโนมัติ นิ้วมือของชายหนุ่มร่างใหญ่แตะลงบนอากาศอย่างไร้ความลังเล พิมพ์ชุดคำสั่งสวนกลับเข้าไปในระบบหลักของป้อมปราการ ครืนนน—! พื้นห้องสั่นสะเทือนเบาๆ เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงเปลี่ยนเป็นสีเหลืองอัมพันชั่วขณะ ราวกับระบบกำลังประมวลผลความขัดแย้งของโค้ดที่ถูกแทรกแซง "เยี่ยม ระบบกำลังสับสน!" เรย์ตาเป็นประกาย "อีกนิดเดียว... ดึงพลังประมวลผลจากดาบของนายมาช่วยจ่ายไฟให้พอร์ตเชื่อมต่อหน่อยคีย์!" คีย์ไม่รอช้า เขาถ่ายเทมานาสีครามเข้มจากอาวุธคู่กายเข้าสู่พอร์ตเชื่อมต่อที่เรย์เตรียมไว้ พลังงานมหาศาลไหลเวียนจนเกิดเสียงฮัมต่ำๆ ในลำคอ บรรยากาศรอบตัวกดดันจนแทบหายใจไม่ออก เม็ดเหงื่อไหลย้อยลงมาตามโครงหน้าคมคายของทั้งสองคน ความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้ยืดเยื้อเริ่มส่งผล แต่ทว่าความเร่าร้อนของมิตรภาพและความเชื่อใจกลับโหมกระหน่ำยิ่งกว่าเปลวเพลิง ทว่า ในวินาทีที่แถบความคืบหน้าของการถอดรหัสพุ่งทะยานขึ้นถึงเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์นั้นเอง... ปึ้ง! เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวมาจากประตูทางเข้าหลัก แรงอัดอากาศมหาศาลซัดร่างของเรย์และคีย์จนเกือบเซถลา ควันสีขาวพวยพุ่งคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ พร้อมกับเงาร่างของสิ่งมีชีวิตจักรกลขนาดมหึมาที่ก้าวเท้าเหยียบลงมาบนพื้นเหล็กจนเกิดรอยบุบยุบลงไป มันคือ "การ์เดี้ยน เทอร์มิเนเตอร์" บอสลับประจำระบบรักษาความปลอดภัยที่ไม่อصรากฏอยู่ในแผนผังเดิม! ดวงตาสีแดงฉานของมันจ้องมองตรงมายังพวกเขา รังสีอำมหิตแผ่ซ่านไปทั่วห้องโถงอับทึบ เรย์หน้าถอดสีทันทีเมื่อมองเห็นค่าสถานะที่ปรากฏขึ้นเหนือหัวของมัน ข้อมูลทั้งหมดที่พวกเขาพยายามถอดรหัสเมื่อครู่ถูกรีเซ็ตกลับเป็นศูนย์ในพริบตาเดียวด้วยคำสั่งฉุกเฉินจากเจ้าสิ่งนี้ "บ้าเอ้ย... มันถูกตั้งค่าให้ทำลายล้างตัวเองพร้อมกับเราถ้าถอดรหัสสำเร็จสินะ" เรย์กัดฟันกรอด ความเย็นชาในชีวิตจริงไม่อาจช่วยอะไรได้อีกต่อไปเมื่อเผชิญหน้ากับความไร้เหตุผลของระบบที่ถูกเซ็ตอัพมาอย่างสมบูรณ์แบบ คีย์ก้าวออกไปยืนบังเบื้องหน้าของเรย์ สัญชาตญาณการต่อสู้พุ่งพล่านถึงขีดสุด ดาบในมือส่องแสงสีครามสว่างวาบตัดกับความมืดมิดรอบตัว แม้ลมหายใจจะหอบกระชั้น แต่แผ่นหลังกว้างนั้นยังคงตั้งตรงและมั่นคงอย่างยิ่งใหญ่ "ถอยไปข้างหลังเรย์..." คีย์เอ่ยเสียงทุ้มต่ำ นัยน์ตาคมกริบจับจ้องไปยังจักรกลสังหารที่กำลังยกแขนขวาขึ้นแปลงสภาพเป็นปืนใหญ่พลาสม่า "ฉันจะซื้อเวลาให้เอง นายต้องหาทางออกรอดไปให้ได้" "พูดบ้าอะไรของนาย คีย์! เรามาไกลเกินกว่าจะ..." ติ๊ด! เสียงแจ้งเตือนระบบดังแทรกขึ้นมาตัดบทสนทนาของทั้งคู่ หน้าต่างสีทองอร่ามที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศไม่ได้มาจากระบบรักษาความปลอดภัยของป้อมปราการ แต่เป็นข้อความจากบุคคลปริศนาที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมีตัวตนอยู่จริงในชั้นความลับนี้ [แจ้งเตือน: ตรวจพบผู้ใช้งานภาระผูกพันระดับ SSS "ราชันย์แห่งอาเซอร์ร็อธ" กำลังเข้าสู่พื้นที่] [ระบบกำลังถ่ายโอนสิทธิ์การควบคุม... เสร็จสิ้น 100%] [ยินดีต้อนรับกลับสู่จุดเริ่มต้น... ผู้สร้างเบื้องหลังม่านหมอก] ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับตัวละครในโลกอันกว้างใหญ่นี้นะครับ ราชันย์แห่งอาเซอร์ร็อธ