การปะทะของเหล่ายอดฝีมือ

เสียงคำรามต่ำจากห้วงลึกของพื้นผิวพิกัดดิจิทัลดังสะท้อนก้องกังวาน ราวกับเสียงหายใจของสิ่งมีชีวิตโบราณที่เพิ่งฟื้นตื่นจากการหลับใหลนับพันปี หน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงฉานกระพริบถี่รัวอยู่เบื้องสายตาของเรย์ ตัวเลขสีเลือดนับถอยหลัง *180... 179... 178...* วินาที ไหลรินลงดุจสายน้ำทรายในนาฬิกาทรายแห่งความตาย รอบกายของพวกเขาทั้งสอง บรรยากาศบิดเบี้ยวจนเกิดคลื่นความร้อนระอุ ผนังข้อมูลสีฟ้าครามของดันเจี้ยนความทรงจำกำลังถูกย้อมด้วยเฉดสีแดงเข้มของ "โปรแกรมต้นกำเนิด - ZERO" ระบบรักษาความปลอดภัยระดับ SSS ที่ถูกออกแบบมาเพื่อลบทุกสิ่งที่ไม่ได้รับอนุญาตให้มีตัวตนในเซิร์ฟเวอร์หลัก "เวลาจำกัดเหลือแค่สามนาที... และดูเหมือนว่าแขกไม่ได้รับเชิญของเรา จะไม่ได้มาแค่โปรแกรมกำจัดไวรัสธรรมดาเสียแล้วล่ะครับท่านผู้ชม" เรย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่านัยน์ตาภายใต้กรอบแว่นเสมือนจริงกลับฉายแววคมกริบดุจใบมีดโกน นิ้วเรียวยาวของเขาขยับรัวบนแป้นพิมพ์โฮโลแกรมกลางอากาศ ความเร็วในการประมวลผลข้อมูลของเขาพุ่งทะยานจนเกิดประกายแสงสีเขียวเข้มล้อมรอบปลายนิ้ว การคำนวณอัลกอริทึมเพื่อหาช่องโหว่ของไฟร์วอลล์ดำเนินไปอย่างแม่นยำไร้ที่ติ เบื้องหน้าของพวกเขา ห่างออกไปไม่ถึงสิบเมตร ม่านพลังงานสีดำสนิทถูกแหวกออกด้วยพละกำลังอันมหาศาล ร่างของกลุ่มคนสวมชุดเกราะโลหะผสมคาร์บอนไฟเบอร์สีดำสนิทปรากฏขึ้นทีละร่าง สัญลักษณ์รูปเฟืองจักรกลสีเลือดที่ประดับอยู่บนอกเสื้อบ่งบอกสังกัดได้อย่างชัดเจน—กิลด์ "ดิ องโกลด์ (The Unfold)" กิลด์ผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในโลก VRMMO แห่งนี้ ที่ผูกขาดการเข้าถึงข้อมูลดิบของเซิร์ฟเวอร์หลักมาโดยตลอด ผู้นำกลุ่ม เป็นชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่มีชื่อเล่นในระบบว่า "วาลคีรี (Valkyrie)" เขาไม่ได้สวมหมวกเกราะ ปล่อยให้เส้นผมสีเงินยวงลู่ไปกับลมพายุข้อมูล รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏบนมุมปากหนา ขณะที่มือขวากำดาบยาวเลเซอร์ที่ส่งเสียงฮัมเบาๆ ออกมาอย่างน่ากลัว "ไม่นึกเลยว่า จะมีหนูท่อสองตัวเล็ดลอดเข้ามาถึงชั้นความทรงจำระดับ SSS นี้ได้... เรย์ เมเกอร์หนุ่มผู้โด่งดัง กับไอ้เศษซากข้อมูลที่สูญเสียความทรงจำอย่างเจ้าคีย์" วาลคีรีหัวเราะในลำคอ สายตากวาดมองสำรวจรอบด้านด้วยความเย่อหยิ่ง "พวกแกคิดจริงๆ หรือวะ ว่าจะสามารถขโมยโค้ดต้นกำเนิดนี้ไปจากมือของกิลด์เราได้? รู้ไหมว่าการกระทำของพวกแกมันกำลังทำให้สมดุลของโลกใบนี้พังทลาย" "สมดุล?" คีย์ที่ยืนเงียบอยู่เคียงข้างเรย์มาตลอดเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของอดีตตำนานผู้เล่นรายนี้ราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลจนทำให้บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงหลายองศา เขายังคงอยู่ในชุดเสื้อคลุมสีเทาเก่าๆ มือข้างหนึ่งแตะอยู่ที่ด้ามดาบคาตานะขึ้นสนิมที่เหน็บไว้ข้างเอว ดวงตาคมกริบมองตรงไปยังวาลคีรีราวกับอีกฝ่ายเป็นเพียงฝุ่นผง "สมดุลที่พวกแกสร้างขึ้น... มันก็แค่กรงขังที่คอยควบคุมและปิดกั้นความจริงไม่ใช่หรือครับ วาลคีรี" คีย์ปรายตามองกลุ่มผู้เล่นระดับท็อปนับสิบคนที่ปิดล้อมพวกเขาไว้ทั้งหมด "แกไม่ได้กำลังปกป้องโลกใบนี้... แกแค่กำลังปกป้องผลประโยชน์ของพวกพ้องและอำนาจที่ได้มาจากการฮุบข้อมูลทั้งหมดต่างหาก" วาลคีรีหุบยิ้มทันที แววตาฉายความโกรธเกรี้ยวขึ้นมาวูบหนึ่ง "ปากดีนักนะไอ้ความจำเสื่อม! ในเมื่อพวกแกอยากรู้นักว่าความจริงมันหน้าตาเป็นยังไง งั้นก็เตรียมตัวกลายเป็นข้อมูลขยะไปพร้อมกับความลับพวกนั้นซะเถอะ!" *เปรี้ยง!* สิ้นคำประกาศ วาลคีรีดีดตัวพุ่งทะยานเข้ามาด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงโซนิกบูม พื้นที่ใต้ฝ่าเท้าแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ดาบเลเซอร์ในมือหวาดฟันลงมาหมายผ่าร่างของคีย์ให้ขาดเป็นสองท่อนในดาบเดียว แรงกดดันจากทักษะระดับสูงแผ่ซ่านจนเรย์ที่ยืนอยู่ด้านหลังต้องรีบยกโล่พลังงานขึ้นมารับแรงปะทะบางส่วน แต่คีย์ยังคงนิ่งสงบ ราวกับเวลารอบตัวของเขากำลังเดินช้าลง *คลิก...* เสียงสัญชาตญาณการต่อสู้ในสมองของคีย์ทำงานอย่างเต็มพิกัด ข้อมูลการเคลื่อนไหวของวาลคีรีถูกประมวลผลผ่านสายตาคู่นั้นอย่างรวดเร็วดุจสายฟ้าแลบ ในเสี้ยววินาทีที่คมดาบกำลังจะถึงตัว คีย์ก้าวเท้าขวาเฉียงออกด้านข้างอย่างนิ่มนวล หลบคมดาบเลเซอร์ไปเพียงเส้นยาแดง เส้นผมสีเงินของเขาปลิวไสวไปตามแรงลมเฉือน "ช้าไปครับ" เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นข้างหูของวาลคีรี ดาบคาตานะขึ้นสนิมชักออกจากฝักด้วยความเร็วที่แทบมองไม่เห็นประกายเหล็ก! *เคร้ง!* ประกายไฟสีส้มสว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของดันเจี้ยน วาลคีรีเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบยกดาบขึ้นรับการโจมตีสวนกลับของคีย์ได้อย่างฉิวเฉียด แรงปะทะทำให้ร่างของยอดฝีมือแห่งกิลด์ดิ องโกลด์ ต้องไถลถอยหลังไปไกลนับสิบเมตร พื้นห้องสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง "บ้าน่า... เร็วกะ... แกใช้สกิลอะไร?!" วาลคีรีตะโกนถามด้วยความไม่เชื่อสายตา "ไม่ได้ใช้สกิลพิเศษอะไรหรอกครับ..." คีย์เก็บดาบเข้าฝักช้าๆ สีหน้ายังคงราบเรียบ ไร้ความเหน็ดเหนื่อย "แค่ใช้สัญชาตญาณ... และมองทะลุความเย่อหยิ่งของพวกแกก็เท่านั้นเอง" ในขณะเดียวกัน ทางด้านของเรย์ หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าก็แสดงผลการถอดรหัสที่เข้าสู่ขั้นตอนสุดท้ายแล้ว ตัวเลขแจ้งเตือนเวลาชีวิตที่เหลืออยู่ในดันเจี้ยนลดลงมาอยู่ที่ *45... 44... 43...* วินาที เสียงเตือนภัยของ "โปรแกรมต้นกำเนิด - ZERO" เริ่มส่งเสียงหวีดแหลมสูงขึ้นเรื่อยๆ จนแก้วหูแทบแตก *[แจ้งเตือนระบบ: การซิงโครไนซ์ข้อมูลเสร็จสิ้น 98%]* *[คำเตือน: ตรวจพบการแทรกแซงจากภายนอก กิลด์ "ดิ องโกลด์" ได้ส่งคำสั่งทำลายล้างพิกัดทั้งหมดในอีก 30 วินาที]* "เรย์! เสร็จหรือยัง? ทางนี้เริ่มต้อนรับแขกไม่ไหวแล้วนะ" คีย์เอ่ยเตือนเสียงเรียบ ขณะที่เบี่ยงตัวหลบลูกศรเวทมนตร์ระเบิดที่ถูกยิงสนับสนุนมาจากแนวหลังของศัตรู "อีกนิดเดียวครับ... อดทนอีกสิบวินาที!" เรย์กัดฟันกรอด เม็ดเหงื่อเสมือนจริงผุดขึ้นตามไรผม ความกดดันจากการทำงานแข่งกับเวลาและศัตรูรอบด้านทำให้สมองของเขาต้องรีดเร้นประสิทธิภาพออกมาเกินร้อยเปอร์เซ็นต์ มือขวาลากเส้นโค้ดสีฟ้าเข้มเชื่อมต่อกับฐานข้อมูลหลักของดันเจี้ยน ทันใดนั้นเอง แสงสว่างจ้าสีขาวบริสุทธิ์ก็พวยพุ่งขึ้นมาจากพื้นเบื้องล่าง โค้ดข้อมูลนับล้านบรรทัดไหลทะลักออกมาจากหน้าจอโฮโลแกรมราวกับสายน้ำแห่งดวงดาว มันพุ่งเข้าห่อหุ้มร่างของเรย์และคีย์ไว้ภายในเกราะพลังงานป้องกันขั้นสูงสุด แรงระเบิดจากการโจมตีของวาลคีรีและลูกน้องที่ระดมยิงเข้ามาพร้อมกันถูกดูดกลืนหายไปอย่างไร้ร่องรอย วาลคีรีสีหน้าถอดสี รีบตะโกนสั่งลูกน้องด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด "หยุดพวกมันเร็วเข้า! อย่าให้พวกมันดาวน์โหลดข้อมูลนั้นไปได้เด็ดขาด! ระเบิดพิกัดนี้ทิ้งซะ!" เหล่าผู้เล่นระดับท็อปของกิลด์ดิ องโกลด์พากันเร่งพลังจนถึงขีดสุด ออร่าพลังงานหลากสีสันแผ่ขยายออกมาราวกับคลื่นพายุุเตรียมพุ่งเข้าโจมตีครั้งสุดท้ายเพื่อทำลายทุกอย่างทิ้ง แต่ทว่า... ทุกอย่างช้าไปเสี้ยววินาทีเดียว เรย์กดปุ่มยืนยันครั้งสุดท้าย รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างผู้ชนะ "ดาวน์โหลดสำเร็จ... ยินดีต้อนรับสู่ความจริงที่พวกแกพยายามปิดบังมาตลอดครับ" *[แจ้งเตือนระบบ: โหลดข้อมูล "โปรแกรมต้นกำเนิด - ZERO" สำเร็จ 100%]* *[ภารกิจลับ: หลบหนีออกจากเขตความทรงจำต้องห้าม กำลังเริ่มต้นใช้งานระบบเทเลพอร์ตฉุกเฉิน]* แสงสว่างวาบเจิดจ้าจนกลืนกินทุกสิ่งในห้องโถง วาลคีรีและพรรคพวกต้องยกมือขึ้นบังแสงที่แสบตาจนแทบมองไม่เห็น ร่างของเรย์และคีย์ค่อยๆ เลือนรางสลายกลายเป็นละอองข้อมูลสีฟ้าท่ามกลางพายุโค้ดที่กำลังปั่นป่วน ทว่า... ก่อนที่ร่างของเรย์จะหายลับไปในประตูมิติฉุกเฉิน สายตากลับเหลือบไปเห็นความผิดปกติบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้รหัสลับของระบบที่เพิ่งดาวน์โหลดมา—รหัสประจำตัวของโปรแกรมต้นกำเนิดที่ควรจะเป็น AI ไร้ตัวตน กลับมีชื่อผู้สร้างลงท้ายไว้ด้วยลายเซ็นดิจิทัลคุ้นตาอย่างประหลาด... ชื่อของบุคคลที่เรย์คิดว่าตายไปแล้วในโลกแห่งความจริงเมื่อสามปีก่อน หัวใจของเรย์กระตุกวูบ ความเย็นเยียบแล่นริ้วไปทั่วสันหลังเมื่อตระหนักว่าข้อมูลที่พวกเขาเพิ่งเสี่ยงชีวิตแย่งชิงมา ไม่ได้เป็นแค่ความลับของเกม... แต่มันคือแผนผังโค้ดสมองของเขาเอง *[แจ้งเตือนระบบฉุกเฉิน: ตรวจพบรหัสลับซ้อนทับ... เจ้าของโปรแกรมต้นกำเนิดที่แท้จริงกำลังรอต้อนรับคุณอยู่ที่ชั้นปลายทาง... และประตูทางออกกำลังถูกล็อกถาวรจากด้านใน]* ราชันย์แห่งอาเซอร์ร็อธขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้กันเสมอมานะครับ