รหัสลับในดาบผุพัง

กลิ่นอายอับชื้นของห้องใต้ดินกิลด์ร้างคละคลุ้งไปด้วยฝุ่นผงที่ลอยวนตามลำแสงสีฟ้าจางๆ จากหน้าต่างเวทมนตร์ เรย์ขยับกรอบแว่นสายตาไร้กรอบของตนเล็กน้อย ดวงตาหลังเลนส์กวาดมองข้อความโค้ดดิ้งภาษาเครื่องที่ไหลผ่านเรตินาเสมือนด้วยความเร็วสูง ในขณะที่ปลายนิ้วเรียวยาวกำลังเคาะลงบนโต๊ะไม้สักเก่าๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ “นายกำลังทำอะไรอยู่ เรย์” เสียงทุ้มต่ำแต่เจือไปด้วยความระแวงดังขึ้นจากมุมห้อง คีย์นั่งอยู่บนลังไม้ผุพัง มือข้างหนึ่งกุมด้ามดาบขึ้นสนิมที่เหน็บอยู่ข้างเอวไว้แน่น สัญชาตญาณนักรบของเขาตื่นตัวอยู่ตลอดเวลา แม้ในยามที่รอบกายไร้ซึ่งศัตรู แว่นตาและเสื้อคลุมขาดวิ่นไม่ได้ช่วยปกปิดออร่าความอันตรายที่แผ่ออกมาจากตัวตนของอดีตตำนานผู้สูญเสียความทรงจำผู้นี้ได้เลย เรย์ไม่ละสายตาจากหน้าจอโฮโลแกรมที่ลอยเคว้งคว้าง “ผมกำลังแกะรอยค่าพารามิเตอร์ของระบบที่แปลกปลอมในเขตนี้... คีย์ ดาบในมือคุณไม่ได้เป็นแค่เหล็กขึ้นสนิมธรรมดาอย่างที่ตาเห็นหรอกนะครับ” คีย์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคมกริบมองสหายร่วมทางที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่นานแต่กลับมีความสามารถในการพลิกแพนเค้กโลกดิจิทัลได้อย่างน่าทึ่ง เขาดึงดาบเล่มนั้นออกจากฝัก เสียงโลหะเสียดสีกันดังเอี๊ยดอ๊าดบาดหู สนิมสีแดงเข้มเกรอะกรังจนแทบไม่เหลือเค้าโครงเดิมของคมดาบชั้นดี แต่ทว่า... ทุกครั้งที่คีย์สัมผัสด้ามจับ หัวใจของเขากลับเต้นรัวเป็นจังหวะประหลาด ราวกับมันกำลังจดจำเสียงชีพจรของใครบางคนได้ “มันก็แค่เศษเหล็กไร้ค่าที่เก็บได้จากซากซากุระมืดเมื่อตอนบ่ายไม่ใช่หรือไง” คีย์เอ่ยถามเสียงเรียบ พลางพลิกดูคมดาบที่ทื่อสนิท “นั่นคือสิ่งที่ระบบพยายามบอกคุณ... หรือพูดให้ถูกคือ มันคือสิ่งที่ระบบ *ต้องการ* ให้คุณเข้าใจ” เรย์ปัดมือกลางอากาศ หน้าจอโฮโลแกรมขยายใหญ่ขึ้น เผยให้เห็นโครงสร้างโค้ดสีแดงฉานที่พัน1ตูกันอยู่ราวกับกลุ่มเส้นประสาท “แต่ถ้าเราเจาะลึกเข้าไปในชั้นโค้ดระดับรากฐาน (Root Directory) ของไอเทมชิ้นนี้... คุณจะเห็นสิ่งนี้ครับ” ภาพบนจอแสดงผลเปลี่ยนเป็นโครงสร้างสามมิติของดาบผุพังเลย์ซูมเข้าไปที่ส่วนลึกที่สุดของด้ามดาบ ที่ซึ่งฮาร์ดแวร์จำลองและซอฟต์แวร์ถูกหลอมรวมเข้าด้วยกัน ที่ตรงนั้นมีจุดสีทองกระพริบช้าๆ ปล่อยคลื่นสัญญาณความถี่ต่ำที่ซ้อนทับกับสัญญาณหลักของเซิร์ฟเวอร์อัลกอริทึม คีย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานเฉพาะกิจของเรย์ ดวงตาคมกวาดมองภาพตรงหน้าด้วยความเงียบงัน ความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่างแล่นแปลบเข้ามาในสมอง ราวกับภาพจิ๊กซอว์ที่ขาดหายกำลังจะต่อเข้าที่ “มันคือ... อะไร?” เสียงของคีย์แหบพร่าลงเล็กน้อย “มันคือ ‘โค้ดสืบทอดสิทธิ์ระดับผู้ดูแลระบบ’ (Admin Privilege Inheritance Code) ครับ” เรย์หันมาสบติตรงๆ แววตาของนักวางแผนหนุ่มฉายแววตื่นเต้นอย่างที่หาได้ยากยิ่ง “ดาบเล่มนี้ไม่ใช่ไอเทมดรอปจากมอนสเตอร์ แต่มันคือ ‘คีย์การ์ด’ ทางกายภาพที่ถูกแปลงสภาพให้อยู่ในรูปของอาวุธ เพื่อหลบเลี่ยงการตรวจสอบจากระบบความปลอดภัยหลักของเกม... และคนที่ถือครองมันได้ ต้องมีรหัสพันธุกรรมดิจิทัลที่ตรงกับผู้สร้างโปรเจกต์นี้เท่านั้น” บรรยากาศภายในห้องใต้ดินพลันเงียบงันลงทันที เสียงลมหายใจของทั้งคู่ประสานไปกับเสียงฮัมเบาๆ ของระบบประมวลผล คีย์ก้มมองดาบในมืออีกครั้ง นิ้วหัวแม่มือหยาบกร้านลูบไล้ไปตามรอยสนิมอย่างเหม่อลอย “รหัสพันธุกรรม... งั้นเหรอ ฉันเนี่ยนะ?” “ไม่ใช่แค่คุณหรอกครับที่แปลกใจ” เรย์กดแป้นพิมพ์อากาศรัวเร็ว หน้าต่างข้อมูลส่วนตัวของคีย์ถูกดึงขึ้นมาแสดงด้านข้าง “ตั้งแต่ที่เราเดินทางร่วมกันมา ค่าสเตตus ของคุณมักจะข้ามขีดจำกัดของผู้เล่นทั่วไปเสมอแถมระบบ AI เฝ้าระวังของเขตนี้ยังจัดให้คุณอยู่ในสถานะ ‘Anomaly’ หรือสิ่งผิดปกติที่ต้องถูกกำจัด... แต่พวกมันทำอะไรคุณไม่ได้ เพราะดาบเล่มนี้ทำหน้าที่เป็นโล่กำบังคลื่นสัญญาณตัวตนของคุณอยู่” ก่อนที่คีย์จะได้เอ่ยถามอะไรเพิ่มเติม แสงไฟนีออนสลัวๆ ภายในห้องใต้ดินก็กระพริบไหวรุนแรง เสียงเตือนภัยโทนต่ำดัง “ติ๊ด... ติ๊ด...” ถี่ขึ้นเรื่อยๆ จนน่าอึดอัด หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดของเรย์เปลี่ยนเป็นสีแดงฉานพร้อมกับข้อความเตือนภัยขนาดใหญ่ที่เด้งขึ้นมากลางอากาศ [Warning: Unauthorized Root Access Detected.] [System Security Protocol: Initiating Purge Sequence.] [Target Identified: User 'Key' and Associated Node 'Ray'.] เรย์หน้าถอดสีเล็กน้อย ร่างกายขยับตอบสนองตามสัญชาตญาณโปรแกรมเมอร์ มือรีบกวาดนิ้วปิดหน้าต่างโปรแกรมเพื่อซ่อนร่องรอย “แย่แล้วครับ... การที่เราเข้าถึงโครงสร้างชั้นในของดาบเมื่อครู่ ทำให้ระบบหลักตรวจจับตำแหน่งของเราได้เร็วกว่าที่คาดไว้!” คีย์ไม่รอช้า เขาตวัดดาบผุพังขึ้นตั้งรับทันที สัญชาตญาณนักรบดิบเถื่อนที่หลับใหลตื่นขึ้นเต็มตา กล้ามเนื้อทุกส่วนเกร็งเครียดพร้อมปะทะ “พวกมันมากันกี่คน?” “ไม่ใช่คนครับ...” เรย์เงยหน้าขึ้นมองเพดานห้องที่เริ่มมีรอยร้าวและละอองแสงสีขาวร่วงหล่นลงมา ราวกับโลกกำลังปริแตก “นั่นคือ ‘แอนตี้ไวรัสบอท’ ระดับท็อปคลาสของระบบ... และดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้มาเพื่อลบข้อมูลธรรมดา” *โคร้ม!* ผนังปูนด้านซ้ายระเบิดออกเป็นจุล ฝุ่นควันตลบอบอวล ท่ามกลางม่านหมอกสีเทา ร่างของสิ่งมีชีวิตจักรกลสูงสองเมตรในชุดเกราะอัศวินไร้หน้า เงาตะคุ่มของมันสะท้อนแสงสีแดงชาดจากดวงตาคู่เดียวตรงกลางศีรษะ มันถือดาบยาวที่เคลือบด้วยเปลวเพลิงสีฟ้าเย็นเยียบ และที่น่ากลัวที่สุดคือ... บนอกเสื้อเกราะของมัน มีตราสัญลักษณ์รูปตาข่ายวงกลม ซึ่งเป็นสัญลักษณ์เดียวกับองค์กรลับที่ลักพาตัวความทรงจำของคีย์ไป อัศวินจักรกลก้าวเท้าช้าๆ พื้นห้องสั่นสะเทือนตามน้ำหนัก มันไม่ได้พุ่งเข้ามาโจมตีทันที แต่กลับยกดาบขึ้นชี้ตรงมาที่คีย์ ก่อนที่เสียงสังเคราะห์อันเย็นชาจะดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องใต้ดิน *“พบเป้าหมาย... ท่าน ‘ผู้ดูแลคนที่ศูนย์’ ยินดีต้อนรับกลับสู่ระบบหลักครับ”* ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ คีย์ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำว่า ‘ผู้ดูแลคนที่ศูนย์’ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ ขณะที่เรย์หันขวับมามองสหายข้างกายทันทีด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามมากมายที่ยังไม่ได้รับคำตอบ ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปพร้อมกับพวกเขานะครับ