ชะตากรรมที่เลือกเอง

"หากวิถีแห่งธรรมที่พวกเจ้าเพียรพยายามรักษาไว้ คือการสังหารผู้บริสุทธิ์เพื่อรักษาบัลลังก์ที่ผุพัง... เช่นนั้นแล้ว ข้าผู้นี้ขอเป็นอธรรมที่ยืนหยัดอยู่บนความจริงจะดีกว่า!" เสียงของฉินมู่เฉินดังกังวานก้องไปทั่วลานประลองยุทธสำนักเมฆาคล้อย กระบี่ไร้ลักษณ์ในมือเขามิได้ถูกชักออกมาจากฝัก แต่เปล่งประกายสีครามเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งหมื่นปี สั่นไหวจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยวเป็นห้วงมิติ เบื้องหน้าของเขา จ้าวสำนักเมฆาคล้อยผู้เปี่ยมด้วยตบะบารมีนับพันปี บัดนี้ใบหน้าซีดเผือด เลือดสีเข้มไหลซึมจากมุมปาก หยดลงบนหินหยกจนเกิดเสียง 'ฉ่า' ดังสะท้อนความน่ากลัวของไอสังหารที่แฝงมากับปราณกระบี่ของฉินมู่เฉิน "เจ้า... เจ้าทะลวงขีดจำกัดนั่นไปได้อย่างไร" จ้าวสำนักเค้นเสียงถาม มือที่ถือกระบี่เทพพยัคฆ์สั่นระริก "กระบี่ไร้ลักษณ์ของสำนักข้า ถูกเจ้าลบเหลี่ยมคมจนไม่เหลือเค้าเดิม นี่มันวิชาของมารชัดๆ!" ฉินมู่เฉินไม่ได้ตอบในทันที เขาเพียงขยับกายอย่างแผ่วเบา ร่างกายของเขาดูเหมือนจะรวมเป็นหนึ่งเดียวกับมวลอากาศ ยันต์อักขระสีทองนับพันตัวที่เขาแอบสลักไว้บนพื้นหินตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่มีใครทราบ เริ่มส่องแสงเรืองรองดั่งดวงดาวที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาจากการหลับใหล "ความผิดพลาดของท่าน ไม่ใช่การที่ท่านเลือกทางเดินผิด" ฉินมู่เฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แววตาคมกริบดั่งกระบี่ที่ยังไม่ชักออกจากฝัก "แต่คือการที่ท่านคิดว่า ยุทธภพนี้มีกฎเกณฑ์ที่เขียนไว้เพียงแค่บนตำราศักดิ์สิทธิ์ของท่านเท่านั้น การที่ข้ามิได้ใช้แรงเข้าหักหาญ มิได้หมายความว่าข้าไร้ซึ่งเขี้ยวเล็บ แต่ข้าเพียงแค่กำลังสอนให้ท่านรู้ว่า สมองที่ขีดเขียนลิขิตฟ้า... ย่อมอยู่เหนือพละกำลังที่ใช้เพียงความเขลาเข้าแลก" ทันใดนั้น ฉินมู่เฉินสะบัดมือขวาลงพื้น ยันต์อักขระทั้งพันพุ่งขึ้นสู่อากาศ ก่อตัวเป็นค่ายกล 'ดาราขวางจักรวาล' ขังร่างจ้าวสำนักไว้ในกรงขังมิติที่ไม่มีทางออก พลังปราณทั่วบริเวณถูกสูบเข้าสู่ใจกลางค่ายกลอย่างรวดเร็ว จากมุมหนึ่งของศาลาชมจันทร์ ร่างอรชรในชุดสีขาวบริสุทธิ์ของไป๋หลินฮวาสั่นไหวเล็กน้อย นางยืนมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาที่ซับซ้อน ความเย็นชาที่เคยฉาบไว้บนใบหน้าละลายหายไป เหลือเพียงความห่วงหาและเทิดทูนในวีรบุรุษผู้ยืนตระหง่านอยู่กลางสมรภูมิ นางรู้ดีว่าหลังจากเหตุการณ์นี้ ชื่อของฉินมู่เฉินจะถูกจารึกไว้ในฐานะตำนานที่แม้แต่สวรรค์ยังต้องหวั่นเกรง "มู่เฉิน... อย่าได้ลงมือสังหารเขา" ไป๋หลินฮวาเอ่ยเสียงแผ่ว แต่ทว่ากลับดังชัดในโสตประสาทของฉินมู่เฉินด้วยทักษะส่งเสียงผ่านจิต ฉินมู่เฉินชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาที่เย็นชาดั่งน้ำแข็งค่อยๆ ผ่อนคลายลงเมื่อสบตากับนางเซียนผู้เปี่ยมเมตตา เขาถอนหายใจยาว ก่อนจะคลายพลังค่ายกลลงจนมลายหายไปในอากาศ "ศิษย์พี่หญิง... ท่านคือนางเซียนผู้สง่างามของข้าเสมอมา" เขากล่าวพลางสอดกระบี่เข้าฝัก เสียงกึกก้องที่ดังก้องไปทั่วลานพิสูจน์ถึงความสิ้นสุดของยุคสมัยที่กดขี่ "ความสงบสุขที่แลกมาด้วยเลือด มิใช่สิ่งที่ข้าปรารถนา ข้าเพียงต้องการให้ยุทธภพแห่งนี้ รู้จักคำว่า 'ทางเลือกที่แท้จริง' เท่านั้น" จ้าวสำนักเมฆาคล้อยทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น บารมีที่เคยสูงส่งมลายสิ้น เหลือเพียงชายชราผู้พ่ายแพ้ต่อกาลเวลาและกลยุทธ์ที่เหนือกว่า ฉินมู่เฉินหันหลังให้แก่ผู้นำสำนัก เดินตรงไปยังบันไดหินที่มุ่งสู่หอตำราเยือกแข็ง ที่ซึ่งไป๋หลินฮวายืนรออยู่ ทว่า ในขณะที่เขากำลังจะก้าวพ้นเขตลานประลอง กลิ่นอายมรณะที่เย็นเยียบกว่าหิมะพายุครามก็พุ่งเข้าประชิดแผ่นหลังของเขาโดยที่ไม่มีใครตั้งตัว! ฉินมู่เฉินสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาล เขาหันขวับกลับไป แต่ภาพที่เห็นกลับทำให้ลมหายใจของเขาแทบหยุดชะงัก เงาสีดำทมิฬที่ไม่มีรูปร่างกำลังคืบคลานออกมาจากความว่างเปล่า มันคือ 'ทัณฑ์เงาสังหาร' ที่เขาเคยได้ยินเพียงแค่ในตำนานอักขระต้องห้าม และผู้ที่บงการมันอยู่เบื้องหลังเงาดำนั้น... กลับเป็นคนที่เขาไว้ใจที่สุดในสำนัก "ศิษย์พี่... ท่านทำอะไรลงไป?" ฉินมู่เฉินเอ่ยเสียงสั่น ขณะที่ไป๋หลินฮวาที่ยืนอยู่บนศาลาค่อยๆ ลอยตัวลงมา ใบหน้าของนางกลับไม่มีความสงสารหลงเหลืออยู่เลย... ดวงตาของนางกลายเป็นสีแดงฉานดั่งโลหิต "ข้าไม่ได้ทรยศท่านมู่เฉิน" ไป๋หลินฮวากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาจนบาดลึกถึงกระดูก "ข้าเพียงแค่ทำตามคำสั่งของ 'คนผู้นั้น' ผู้ที่รอคอยให้ท่านแสดงฝีมือออกมาจนสุดทาง... ตอนนี้ ถึงเวลาที่ท่านต้องสละชีพเพื่อเป็นรากฐานให้กับยุคใหม่ของเขาแล้ว" ฉินมู่เฉินกำด้ามกระบี่แน่น พลังปราณในร่างที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดเริ่มเดือดพล่าน เขารู้สึกได้ถึงความลับที่ถูกปิดตายมานานกำลังถูกเปิดเผย ในขณะที่เงาทมิฬนั้นขยายตัวครอบคลุมท้องฟ้าเหนือหุบเขาเมฆาคล้อยจนมืดมิดดั่งยามค่ำคืนที่ไม่มีวันจบสิ้น ชะตากรรมที่เขาเลือกเอง... กำลังจะพาเขาไปสู่ทางแยกที่อาจจะหมายถึงจุดจบของทุกสรรพสิ่ง ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหน้ากระดาษอันเข้มข้นนี้มาด้วยกัน และโปรดติดตามตอนสุดท้ายด้วยใจระทึกนะครับ!